de / Bibliotheek

lonely traveler

2012-01-31T09:13:00.014+01:00

Beste fluisteraar,

Welk boek moet men lezen om een hele treincoupe voor zichzelf te hebben?

a lonely traveler ...

Beste traveler,

een extreme wens, wie alleen wil reizen dient openbaar vervoer te mijden. Ik verdiep mij niet in uw motieven, dit vergt een extreem boek.

Men kan in dit geval drie categorieën 'ongenode gasten' onderscheiden: de meeste medereizigers zijn compleet onverschillig en onoplettend, ze ploffen neer waar plaats is. De tweede categorie is veel kleiner maar schadelijker: er zijn ook zieke geesten die zich juist tot uw boekkeuze aangetrokken voelen en daarom plaatsnemen in uw coupe. Tenslotte zijn er nog de conducteurs.

Vanwege deze categorieën dient u het boek te ondersteunen met andere krachtige signalen: kleding, scenery, uitstraling, alle zintuigen moeten bediend worden. Onverschilligen moeten terugdeinzen: 'dit is te erg'. Conducteurs moeten angstig worden. Voor geïnteresseerden moet signalen zozeer niet kloppen dat ook zij doorlopen.

Een mogelijk scenario:

koop een eerste klas kaartje (dat dunt al lekker uit) neem in zwart gehuld plaats in een studie coupe (daar zitten meestal conducteurs) zet een kandelaar neer met zwarte kaarsen (maar niet aansteken, dat geeft problemen) zorg voor zware knoflook geuren. Plaats puntige nep hoektanden op je eigen hoektanden voor het geval dat je moet glimlachen naar passanten. Zet duidelijk zichtbaar een roodkleurige drank neer. Succes verzekerd.

B.Logger

De kippenjongen

2012-01-30T13:16:00.007+01:00

De kippenjongen / auteur: Gerard van Emmerik. Een roman, die zich afspeelt op een Veluwse kippenboerderij. Deze boerderij wordt gerund door Lucas (38), een kinderlijke geest in een sterk lichaam. De boerderij is door zijn ouders gekocht in de hoop dat hij daar weinig kwaad kan doen.

Lucas leeft een eenzaam en afgezonderd bestaan tot hij op een gegeven moment de 18 jarige Noor ontmoet. Ze trouwen en leven nu samen een sociaal eenzame leven. Noor gaat af en toe een dag naar de grote stad om er even uit te zijn. Lucas houdt haar echter goed in de gaten.

Noor wordt na 20 jaar toch nog zwanger. Het kind Jimmy blijkt ook bijzonder te zijn. Daarnaast heeft Jimmy nog een bijzondere kwaal. Zijn moeder is overbeschermend, zijn vader verdwijnt op een keer na een zwempartijtje… Er is een voortdurende spanning in het verhaal alsof er iets ernstigs staat te gebeuren.

Het boek lijkt wel wat op ‘Boven is het stil’ van Gerbrand Bakker. Literatuur over het platteland.

Ontdekt.

2012-01-27T11:11:00.010+01:00

Het stond zomaar in het magazijn: 'a Sailor's Odyssey' the autobiography of Admiral of the Fleet Viscount Cunningham of Hyndhope en ik ben het nu aan het lezen.

Cunningham's autobiografie begint al rond 1900, tijdens 'the Boerwar'. Inmiddels ben ik 'zijn' eerste wereldoorlog aan het afronden, in die periode werd hij kapitein van een torpedobootjager. In de tweede wereldoorlog wordt hij admiraal van de middenlandse zee vloot.

Een boek voor liefhebbers zoals ik want geschiedenis maar vooral zeeslagen hebben mijn interesse. Zeeslagen lees ik puur als ontspannende lectuur, het kan mij niet gedetailleerd genoeg zijn. Verslagen van gewone zeelieden vind ik even interessant als de planning van operaties door de admiraliteit of logistieke aspecten. Ik Google bijvoorbeeld telkens op schepen waar Cunningham op voer voor plaatjes en eigenschappen.

Zelden een autobiografie gelezen waarin de auteur zichzelf zo sterk buiten beeld houdt. Ik hoop dat hij per ongeluk wat meer van zichzelf onthult naarmate zijn ster verder reist.

Zo'n boek staat overigens niet 'zomaar' in ons magazijn, Arnhem is een Plus bibliotheek: landelijk netwerk van grote bibliotheken die overweldigend complete collecties beheren. Één van de Arnhemse speerpunten is de tweede wereldoorlog. Ook weer geen toeval want dit sluit naadloos aan bij onze unieke collectie ten aanzien van de slag bij Arnhem (MarketGarden voor de kenners).

B.Logger

hulpvraag

2012-01-25T12:29:00.004+01:00

Beste boekenfluisteraar …

Mijn boek begrijpt mij niet. Het is wanhopig makend. Help!!!

Een lezeresje

Geacht lezeresje,

Ik ken uw situatie niet, wanneer dit een keertje voorkomt is dit geen nog reden tot wanhoop. Het kan de beste lezer overkomen.

Wanneer dit vaker voorkomt kiest u wellicht te moeilijke boeken, er kan ook sprake zijn van concentratieproblemen of van een gedwongen situatie (lezen voor een boekenlijst) maar wanneer het bijvoorbeeld om ‘de vrienden van Kameleon’ gaat kan het ook zijn dat u eenvoudig 'dom' bent.

Het valt mij in dit verband op dat u het probleem buiten uzelf legt: het ligt allemaal aan het boek. Ook dat is een punt van aandacht. Wanneer u daar een gewoonte van maakt kan dit wijzen op een psychopathische karakterstructuur.

Met vriendelijke groet

B.Logger

Mooi Gelderland

2012-01-24T13:59:00.005+01:00

Het gaat vriezen…..

2012-01-23T13:43:00.006+01:00

Aan het eind van deze week gaat het vriezen. En direct duiken dan de geruchten van een elfstedentocht weer op. It giet oan. Daar zijn we zo langzamerhand wel een beetje hysterisch in geworden, vind ik persoonlijk. Ik kan me nog goed herinneren dat de tocht der tochten in 1963 werd gehouden. Van een hype was toen geen sprake – het was daar overigens ook te koud voor.

Naarmate het langer duurde voor er weer eens een Elfstedentocht gehouden kon worden, werd men in Nederland bij de geringste kans hier op al opgewonden. Die hysterie is na de laatste paar tochten alleen nog maar gegroeid. Een beetje buitenproportioneel. De laatste tocht dateert alweer uit 1997, 15 jaar geleden, Henk Angenent won toen, weet u het nog?

Waar die hysterie mee te maken heeft kan ik u niet zeggen. U zult mij in ieder geval niet aantreffen op de Bonkevaart, de Dokkumer Ee of in Sloten om de schaatsers langs te zien komen. In het buitenland begrijpen ze hier ook niets van, deze gekte. Met verwondering en verbazing wordt er over gesproken.

Hoe het ook zij, ik ben toch wel stiekem een beetje benieuwd of we nog een echte winter krijgen. Ik stel voor om alle scheepvaartverkeer in Friesland alvast preventief stil te leggen. Om de meest ideale situatie te scheppen voor als het werkelijk begint te vriezen. Meer kunnen we niet doen. Ja, de schaatsen uit het vet halen en hopen. Mocht ie er onverhoopt toch niet komen, dan niet getreurd, want ook op de fiets is deze tocht goed te doen.

Het radicale midden ...

2012-01-23T09:51:00.007+01:00

de CDA spindoctor die dit bedacht verdient een prijsje: samenvoegen van 'radicaal' en 'midden' is spannend.

Een paar jaar geleden viel de term 'groen rechts' in VVD kringen, ook al zo'n spannende combi. De SP wordt wel 'conservatief links' genoemd maar dat zeggen anderen over hen en is dus beslist niet aardig bedoeld. Groen Links draagt de spanning in haar naam: links gaat over arbeidsplaatsen, groen over idealen die arbeidsplaatsen kunnen kosten.

Herinnert u zich het anarchosyndicalisme nog? Vast niet, ik wel en de naam zegt het al: combineer anarchisme, verwerping van alle gezag met vakbewegingen (syndicaten) als ordenend principe in een verder staatloze samenleving. Na een korte flirt met het volkoren anarchisme (van het toen modieuze communisme had ik een instinctieve afkeer) zag ik in dat de samenleving toch wel enige ordening moest hebben.

Gewapend met dit ideaal veranderde ik van de ene op de andere dag van een twintigjarige student in een even jonge, niet technisch geschoolde arbeider bij een werf die off shore installaties bouwde. Er werkten ongeveer 3200 mensen van bijna alle denkbare nationaliteiten in ploegendiensten. Een andere reden was overigens een ongelukkige liefde.

Ik had een fantastische tijd in een geheel andere wereld, na een moeizaam begin (ook al rookte ik zware shag) schopte ik het als Randstad invallertje tot Randstad magazijnmeester van de nightshift omdat ik een beetje talen sprak, de firma niet bestal (hoezo bezit is diefstal?) en met bijna iedereen overweg kon.

'Bijna' want in dat jaar ben ik slechts één keer op mijn gezicht geslagen en maar één keer over de balie getrokken: een lage score in deze werksoort. 'Bijna' want eenmaal vereerde de superintendent, zeg maar de nachtbaas, me met een bezoek: ik werkte er nog maar enkele weken en had deelgenomen aan een spontane werkstaking over pauze tijden. De boomlange man, herkenbaar aan zijn zilverkleurige veiligheidshelm boog zich over de balie (een tochtig gat in een golfplaten gebouw) Hij sprak heel rustig ingehouden, zijn tekst was niet mis te verstaan: 'ik ga het deze keer niet rapporteren maar als uitzendkracht mag jij onder geen voorwaarde staken, de volgende keer vlieg je er uit', hij draaide zich abrupt om en beende weg.

Aldus eindigde mijn anarcho-syndicalistische fase en ontdekte ik mijn eigen niet zo radicale midden.

Na een jaar besloot ik mijn studie maatschappelijk werk weer op te pakken. Tijdens de laatste nachtdienst schoof ik het luik van de balie na de (ingekorte) pauze omhoog, er stond een onbegrijpelijke file van wachtende mensen. 'Dat wordt nog even hard werken' dacht ik, maar ik schudde een zee van handen met de beste wensen voor m'n toekomst, maar vooral ook: 'vergeet niet wat je hier geleerd hebt' ...

B.Logger.

De boekenfluisteraar

2012-01-20T10:37:00.003+01:00

Een vriend van mij las ooit liggend op het Spaanse strand een vuistdikke biografie over Freud. Op zich is dat toegestaan hoewel men te Salou zelden iemand ziet lezen, laat staan zo'n dikke turf. Bovendien stond de naam 'Freud' wel heel erg vet en definitief op de verder saaie omslag. De publicatie verschafte enige schaduw maar het strand bleef angstwekkend leeg om ons heen, het nodigde andere strandbezoekers kennelijk niet uit. Hij had dan ook een rustige vakantie.

Daarentegen nam ik op een Egypte reis ooit een boek over Nagib Mahfoez mee, de beroemde Egyptische auteur, winnaar van de Nobelprijs. Aangezien de man levensgroot op de omslag stond afgebeeld had ik regelmatig aanspraak van locals. Het aardige was daarbij dat mijn ongevraagde gespreksgenoten zich vanzelf selecteerden: Egyptenaren die van lezen houden, ruimdenkende Egyptenaren (behalve romancier was hij progressief) en trotse Egyptenaren. Zoiets is een volstrekt nutteloze daad op het strand van Sharm El Sheik maar een slimme zet in een theehuis te Alexandrië.

In het openbaar lezen is dus op te vatten als een vorm van (non) communicatie met uw omgeving en wanneer u contact wilt leggen dient u uw leesmateriaal met enige zorg te kiezen.

U bent getuige van een bijzonder moment! Ineens zie ik het voor mij: ik kan u adviseren in dit opzicht. Een nieuwe vorm van hulpverlening is geboren, wat zeg ik: een geheel nieuwe boekwetenschap! Stuur uw vragen, ik ga ze beantwoorden ...

B.Logger

Een blauwe maandag

2012-01-18T09:50:00.002+01:00

U had het vast al vernomen of anders wel gevoeld. Afgelopen maandag was het ‘blue Monday’, statistisch de treurigste dag van het jaar volgens Amerikaanse onderzoekers. Dit is overigens omstreden …

Het verschijnsel zou een combi zijn van het normale maandaggevoel, het moment waarop menigeen zijn goede voornemens voor het nieuwe jaar al mislukken ziet en natuurlijk het sombere weer in januari.

Daar ik geen goede voornemens heb (ook geen slechte overigens) beschouw ik mijzelf als een licht geval.

Het toeval (?) wilde echter dat ik de nacht ervoor en ook de nacht na maandag een uurtje wakker lag. Zoals wel vaker zet ik dan even de radio aan om weer in slaap te vallen.

Die eerste nacht viel ik in een hoorspel over een werkloze man die alleen nog maar in een kast in zijn huis leefde en duidelijk zwaar depressieve klachten had. De tweede nacht betrof het een uitzending over vrijwillige levensbeëindiging en euthanasie: een sterk staaltje van radio programmering, vind u ook niet?

Ik weet niet welke grote geesten dit verzonnen hadden maar wellicht waren ook zij al aangetast door het blauwe maandag gevoel? Een sterker bewijs is nauwelijks te vinden …

Tobberig groetje B.Logger

Pirate Bay

2012-01-17T11:37:00.002+01:00

Het gaat niet goed met Pirate Bay, de site waar muziekliefhebbers terecht konden voor hun muziek. Net is bekend geworden, dat de providers Xs4All en Ziggo moeten stoppen met het doorgeven aan hun abonnees van deze website, ze moeten Pirate Bay blokkeren en bovendien een aantal andere URL’s waaronder Pirate Bay ook te bereiken is. Het vermoeden bestaat dat Stichting Brein, die in Nederland waakt over de auteursrechten, zoveel mogelijk blokkades wil opwerpen. Maar of dit afdoende is, is maar zeer de vraag. Nederlandse bezoekers kunnen via TOR of VPN alsnog de site bezoeken, ook nadat Ziggo en Xs4All de gebruikelijke adressen geblokkeerd hebben.

Er is nogal wat kritiek op deze uitspraak gekomen. Citaat: “Op de uitspraak is veel kritiek gekomen, deze doet de vraag rijzen of providers verantwoordelijk kunnen worden gehouden voor de sites die hun abonnees bezoeken.” en “Het vonnis is onbevredigend omdat internetproviders de sleutel zijn tot internet, en zich niet moeten bemoeien met de inhoud. De post krijgt ook geen verbod om illegale zendingen tegen te gaan”.

Een lastig probleem. Zaken als vrijheid van meningsuiting maar ook de bescherming van auteursrechten spelen een rol. Vrijheid van meningsuiting, omdat Pirate Bay zelf geen downloads aanbiedt, maar alleen verwijzingen naar andere sites, waar deze wel te vinden zijn. Een doorgeefluik dus. Via peer-to-peerprogramma’s kunnen de bestanden dan binnengehaald worden. Het voelt dus als een beknotting. Toch kan ik ook het andere standpunt wel begrijpen. Ook de rechten van de makers van deze werken dienen beschermd te worden. Ik denk echter dat dit achterhoedegevechten zijn en dat Stichting Brein voor een verloren zaak strijdt. They’ve won a battle but not the war. En dat heeft te maken met het verkoopmodel dat momenteel in de muziekbusiness gehanteerd wordt. Hoewel er meer en meer legale kanalen komen waar je tegen een redelijke vergoeding aan je muziek kunt komen, maar wat gaat (ging) dit traag.

Gedeelde kennis. Literatuur en wetenschap in Nederland van Darwin tot Einstein (1860-1920)

2012-01-16T15:10:00.005+01:00

Gedeelde kennis. Literatuur en wetenschap in Nederland van Darwin tot Einstein (1860-1920) / auteur: Mary Kemperink.

In de roman Fanny van Marcellus Emants is te lezen hoe de hoofdpersoon lijdt aan psychische stemmingswisselingen, in die tijd hysterie genoemd. Emants schetst haar leven op een zodanige manier dat we kunnen voelen hoe het moet zijn psychisch ziek te zijn. Van de schrijver is bekend dat zijn belangstelling voor psychologie en psychiatrie groot was. Hij verslond alle publicaties die binnen deze wetenschapsgebieden verschenen en verwerkte de opgedane kennis in zijn romans.

In het boek Gedeelde kennis onderzoekt hoogleraar Letterkunde Mary Kemperink hoe literatuur beïnvloed werd door wetenschap en wetenschap door literatuur in de periode 1860-1920.

Bij wetenschappelijke ideeën uit die tijd zoals evolutie, vitalisme, de vierde dimensie, hysterie en hypnotisme heeft zij literatuur gezocht. Dus fictie geschreven vanuit die bepaalde wetenschappelijke inzichten.

Zij laat door aansprekende voorbeelden zien hoe literatuur de ideeën van de wetenschap uitdroeg en aanschouwelijk maakte voor de gewone sterveling. Zo betoogt ze dat de strikte scheiding tussen wetenschap en kunst niet bestaat. Wetenschappers hebben taal en literatuur nodig om hun bevindingen te verspreiden en op hun beurt bedrijven wetenschappers de wetenschap vanuit de specifieke cultuur, taal en waarden van een bepaalde tijd.

Schrijven

2012-01-12T09:48:00.002+01:00

'Ben je al een boek aan het schrijven?' Zulke vragen krijg ik soms en vrijwel altijd doelt men dan op een roman.

Een fantastisch compliment natuurlijk, ik ben er oprecht verguld mee, maar ... mijn antwoord luidt altijd 'nee': ik ben meer een schrijver van de korte baan. Een stukje zoals dit is te doen, een heel boek schrijven vergt daarentegen inzet, discipline, focus en concentratie. Eigenschappen waarover ik niet van nature beschik.
'Maar ik schrijf wel eens een kort verhaal hoor' zeg ik dan vergoelijkend. Gedeeltelijk waar: de verhalen die ooit af kreeg zijn echt op één hand te tellen.

Rond de kerstdagen kreeg ik weer eens de geest: ik ging een kerstverhaal schrijven! Het is er de tijd voor, ik ben in de stemming en het is een eenvoudig en overzichtelijk genre. Lang geleden wilde ik al eens meedoen aan een kerstverhalen competitie: dat begon al rond juli en ik merkte dat ik geen kerstverhaal schrijf wanneer het hartje zomer is, of ik had m'n verhaal op Haïti moeten situeren. Geen slecht idee achteraf...

Met de term 'idee' begint voor mij steevast de ellende want had ik maar slechts één idee: ik heb er altijd minstens drie. Terwijl ik die min of meer in het gelid zet teneinde serieus te gaan schrijven voegen zich er ongevraagd twee bij. Die vijf ideeën blijken vervolgens compleet strijdig met elkaar.

Ik neem mij voor me te beperken: het moest een kort verhaal worden en begin dus streng en geconcentreerd vanuit m'n twee meest veelbelovende ideeën. Na enkele alinea’s merk ik dat die twee ideeën zich op geheimzinnige wijze vermenigvuldigd hebben en zich met mijn schrijfproces gaan bemoeien: het zijn net konijnen!

Sommige kunstenaars gaan in de loop van hun carrière geestverruimende middelen gebruiken om op nieuwe ideeën te komen. In mijn geval zou het juist om geestbeperkende middelen moeten gaan: een dieet van boerenkool met worst bijvoorbeeld.

B.Logger.

Het parlement en de Grote Raad van Mechelen 1473 - 1797

2012-01-11T13:37:00.004+01:00

Het parlement en de Grote Raad van Mechelen 1473 - 1797 / auteur: L.Th. Maes. Laat u niet misleiden door de term parlement: dit betekent niet veel meer dan 'overleg' en heeft niets met parlementaire democratie te maken.

De Grote Raad der Nederlanden te Mechelen was vanaf de 15de eeuw het hoogste raadscollege vanuit het Bourgondische rijk. De grenzen van dit rijk verschilden van tijd tot tijd maar omvatten in haar bloeitijd delen van Noord Frankrijk en vooral ook van tegenwoordige Nederland en België aangeduid als de Nederlanden. De invloed binnen de Noordelijke Nederlanden nam uiteraard af toen de Noordelijke Nederlanden zich afscheidden, toch heeft bijvoorbeeld Willem van Oranje er nog geprocedeerd.

De Grote Raad controleerde rechtspraak van feodale heren, hield zich bezig met zaken waarin de vorst partij was en was een mogelijkheid tot beroep voor burgerlijke zaken. Daarnaast registreerde het wetten, kondigde die af en kon zelfs eventuele bezwaren kenbaar maken.

Het is een boeiende doch ingewikkelde geschiedenis, aanvankelijk reisden dergelijke raden met vorsten mee, er ontstond behoefte aan inhoudelijke specialisatie op juridisch gebied en aan centralisatie van het landsbestuur. De Bourgondiërs namen dit met kracht ter hand: Mechelen lag letterlijk centraal binnen het rijk en werd mede daarom vestigingsplaats van de Grote Raad.

Haar belangrijke positie en bewogen geschiedenis is een goede publicatie waardig. Helaas is dit boek nogal versnipperd en wat al te nauw verbonden aan de niet minder boeiende geschiedenis van de stad Mechelen. Het vinden van een rode draad wordt grotendeels aan de lezer overgelaten. Daarnaast komen er veel namen in voor wat het boek wel geschikt voor onderzoek maar minder leesbaar maakt.

Niets ten nadele van Maes, de inleiding vermeldt dat het boek ontstond uit een nagelaten manuscript. Naar mijn idee gaat het zelfs eerder om de bouwstenen voor een manuscript, korte min of meer afgeronde gehelen. Er is wel redactie over gevoerd maar naar mijn mening onvoldoende. Wellicht had professor Maes wanneer hij tijd van leven had gehad hier twee publicaties uit gedistilleerd: één over de Grote Raad, één over Mechelen.

'Vol'

2012-01-10T14:35:00.006+01:00

We zaten 'vol' en moesten zelfs klapstoelen aan laten rukken! Voor bibliotheken een ongebruikelijk beeld.

De reden is dat onderwijsinstellingen meestal hun deuren sluiten tijdens vakanties, de leerlingen/studenten bereiden zich dan juist voor op tentamenperiodes. We lijken nu definitief ontdekt als studieplek in Arnhem.

De toename van het aantal studerenden in de bieb is al jaren aan de gang maar voor het eerst hadden we capaciteitsproblemen. Een heerlijk luxe probleem want het gemiddelde aantal leerlingen groeit niet meer en is zelfs licht dalende in Nederland.

Binnen een dag ontstond er te kort aan: stoelen, tafels, internetplekken, ons draadloze (wifi) internet kraakte in haar voegen. Wetboeken leken spoorloos verdwenen, bij nadere beschouwing zat uiteraard een medestudente op een andere verdieping hier in te studeren. Voor alles is een oplossing maar zowel wij als onze bezoekers moesten even improviseren om iedereen zijn/haar (studie)plek te gunnen.

Het gekke is dat het relatief stil was terwijl de bieb ondertussen bomvol zat. Al die blokkende studenten seinen kennelijk uit dat stilte nu even de norm is.

B.Logger

Amsterdam op de helling

2012-01-07T12:06:00.004+01:00

Amsterdam op de helling / auteur: Herman de Liagre Böhl. De strijd om stadsvernieuwing. En daar is niets te veel mee gezegd, want we hebben het over de stadsvernieuwing in de tweede helft van de vorige eeuw en die ging met veel krakers- en politiegeweld gepaard.

Het boek begint met kort de geschiedenis te illustreren. Op zevenmijlslaarzen loopt men door de eeuwen heen, vanaf de dertiende eeuw tot de 20ste eeuw. Amsterdamse School, tuinsteden, de Bijlmer passeren o.a. de revue.

Daarna wordt aandacht besteed aan de stadspolitiek en stadsvernieuwing in de zeventiger jaren. De verschillende wijken / buurten komen uitgebreid aan bod, natuurlijk ontbreekt Schaefer niet, hij figureert in het boek zelfs met ‘een tijdperk-Schaefer'. Als laatste wordt de kraakbeweging belicht.

Het boek besluit met een uitgebreid notenapparaat, een bibliografie en register. Een aanrader, niet alleen voor Amsterdammers en stedebouwkundigen, maar eigenlijk voor iedereen, omdat de geschiedenis nog zo recent is en daardoor heel herkenbaar.

Living in the material World

2012-01-04T15:44:00.004+01:00

Living in the material World / Olivia Harrison. George Harrison werd altijd de Stille Beatle genoemd, maar hij had wel degelijk veel invloed op de koers die de Beatles voeren, wat helemaal duidelijk werd op de spirituele India-reis en de vriendschap met Ravi Shankar. Hij werd zowel spiritueel als muzikaal aangetrokken door dit exotische land, en dat werd duidelijk zowel bij de Beatles als later in zijn soloprojecten, zoals het Concert voor Bangla Desh.

Het leven stopte voor hem niet bij de muziek: hij was ook zeer geínteresseerd in films, autoracen, tuinen, en natuur in het algemeen. Al deze aspecten komen aan bod in het grote, zware boek met vooral afbeeldingen (foto’s, tekeningen van George Harrison, aantekeningen) en korte teksten van vrienden, collega’s en George zelf.

De vrouw van George Harrison heeft dit boek samengesteld en er een boeiend geheel van gemaakt. Gemakkelijk van kaft tot kaft te lezen, of om gewoon door te bladeren. Olivia was van 1978 tot de dood van George in 2001 met hem getrouwd. Na zijn dood organiseerde zij een tribute aan hem in 2002, geheel in zijn stijl. Ook dit concert was niet voor eigen gewin maar voor de Material World Charitable Foundation.

Het boek geeft weinig feitjes en weetjes. Het is veel meer een boek waaruit je meer over de persoon te weten komt. Boeiend. Het is bovendien een voorloper op de documentaire, die Martin Scorcese heeft gemaakt, die ik nog niet heb gezien maar waar ik wel nieuwsgierig naar ben.

rustige jaarwisseling ...

2012-01-03T12:13:00.007+01:00

Ik ben meestal weg op oudejaarsavond en tot een paar jaar terug stak ik nog het type vuurwerk af dat niet helemaal in overeenstemming is met mijn leeftijd.

Deze keer niets van dat alles en het beloofde een rustige, saaie jaarwisseling te worden. Dat viel anders uit en het bezorgde me met terugwerkende kracht een putdiep schuldgevoel.

Het voortdurende geknal maakte m'n beide katten behoorlijk nerveus. In de loop van de dag werden ze iets rustiger: ik nam hen vaak op schoot, aaide, legde uit wat er aan de hand was en dat hielp allemaal. 's avonds vielen ze zelfs tegen elkaar in slaap op de bank. Rust: een zeldzaam harmonisch tafereeltje, meestal zijn ze niet zo intiem. Al zijn het broer en zus: het zijn gedoogkatten ten opzichte van elkaar.

(Ooit was dat geheel anders: ze waren een paar maanden oud toen ik mijn ontsteltenis zag dat hij zich vergreep aan zijn zusje. In overleg met de dierenarts heb ik hen toen beiden 'laten helpen', feitelijk te vroeg maarre ... geen incest onder mijn dak)

Die rust duurde tot exact twaalf uur. Het gebruikelijke pandemonium brak uit: al spoedig verdween 'zij' in de kast achter de cd collectie. 'Hij' kwam eveneens in beweging, likte z'n bek en ging met dikke staart aan de wandel. Tenslotte ging hij, als een verdwaalde dronkaard maar wat tegen de muur aan leunen. Zodra ik hem oppakte en aanhaalde mocht ik m niet meer neerzetten. Hij werd tenslotte rustiger, ik zette hem weer neer zodat ik zijn zusje achter de kast vandaan kon lokken. Nadat ik haar eindelijk op schoot had compleet met zwaaistaart en oren in de nek, wendde hij een dramatische astma aanval voor inclusief braakneigingen. Onnodig te zeggen dat ik geen tijd had om nog de straat op te gaan om mijn buren een gelukkig nieuw jaar te wensen ...

de beste wensen voor dit nieuwe jaar!

B.Logger

Hoe overleef ik alle oliebollen…….?

2012-01-03T11:32:00.002+01:00

Een terechte titel voor deze blog. Naar analogie van de ‘Hoe overleef ik’ serie van Francine Oomen. Want daar komt het zo met de jaarwisseling soms wel op neer. Oliebollen, appelflappen, oliebollen en nog maar weer eens een appelflap. Tot ze je oren uitkomen.

Afijn, het is weer januari, een nieuw jaar is begonnen. Een jaar dat we optimistisch tegemoet zien. Toch? De meesten van ons doen dit, en terecht. Dat optimisme heeft denk ik een evolutionaire component. Het is beter voor je om optimistisch te zijn, we zitten vaak ook vol goede voornemens. Hebt u ze opgeschreven om ze aan het eind van dit jaar te evalueren?

Toch is een ongebreideld optimisme niet goed voor u (net als te veel oliebollen). Ook dat heeft een evolutionaire component. Als u zo maar vol optimisme u overal in stort, had u dit stukje niet kunnen lezen. U was er dan waarschijnlijk niet meer geweest. De evolutie heeft ons daarom (gelukkig) nog een ander stuk gereedschap gegeven: de ratio. Daarmee, met het verstand, met de mogelijkheid om te redeneren kunt u de realiteit onder ogen zien. De dingen juist beredeneren. Gelukkig maar.

Het wordt een zwaar jaar. Horen we van alle kanten. Zo vaak dat je er depressief van zou worden. Laten we dat vooral niet doen. Maar een ongefundeerd optimisme vol van ronkende termen als ‘ nieuwe kansen’ en ‘uitdagingen’ gaat er bij mij onder deze omstandigheden ook niet in. Laten we realistisch blijven. Ik zou willen pleiten voor een voorzichtig, realistisch optimisme. En laten we aan het eind van het jaar eens evalueren of dit gefundeerd was of niet. Ik eindig met een citaat van de grote Mark Twain: “Optimist: Day-dreamer more elegantly spelled”.

In Bruges

2012-01-02T11:38:00.004+01:00

In Bruges (DVD) / Regisseur: Martin McDonagh. Deze Brits/Ierse misdaadfilm vol zwarte humor werd niet alleen door filmcritici positief onthaald maar ook met vele nominaties en prijzen beloond.

Wanneer huurmoordenaars Ray (Collin Farrell) en Ken (Brendan Gleeson) door hun baas Harry naar Brugge worden uitgezonden blijkt hun daar een andere opdracht in het verschiet te liggen dan gedacht.

Het blijkt dat de jonge Ray tijdens zijn eerste missie een onvergeeflijke beginnersfout heeft begaan. Ook in de wereld van de misdaad heersen ongeschreven wetten en regels, die om maatregelen vragen en dan is al snel duidelijk dat je niemand kunt vertrouwen al is het je huurmaatje.

Lach en shock gaan hand in hand in deze film. Voor wie Colin Farrell kent is het grappig om hem in deze humoristische rol te zien acteren naast niemand minder dan Brendan Gleeson die we behalve zijn lange staat van dienst kennen als Alastor Dolleman in de Harry Potter serie. Twee magnifieke acteurs uit het Ierse Dublin. Voor wie van plan is binnenkort naar Brugge af te reizen........misschien beter even wachten met deze film

Mooi Gelderland

2011-12-29T21:45:00.002+01:00

Contact met buitenaardse beschavingen

2011-12-29T21:24:00.004+01:00

Ik zag onlangs weer eens een documentaire over dit onderwerp waarin het beroemde SETI project een prominente rol vervulde. Boeiend te zien hoe iedere keer dezelfde kansberekeningtheorieën op elkaar gestapeld worden: het oneindige heelal met haar x aantal sterren, waarvan er y op onze zon gelijken met dan weer z kans op planeten erom heen waarvan er vervolgens een huppeldepup aantal op de aarde lijken. De ons voorgeschotelde conclusie luidt uiteraard: buitenaards leven bestaat!

Het alternatief werd ook eventjes aangestipt: namelijk dat wij aardbewoners uniek zijn, uniek maar eenzaam ... Dan vraag ik mij af: kan iemand nu eens berekenen hoe groot de kans is op een unieke eenmalige gebeurtenis in het algemeen en vervolgens op de hier geschetste mogelijkheid?

De volgende aanname is steevast nog een tikje gewaagder, namelijk dat er sprake is van intelligent leven ipv tamelijk suf voor zich uit levende blauwwieren. Daar volgt uiteraard ook weer zo'n kansberekening bij met als conclusie dat buitenaards intelligent leven inderdaad bestaat!

Afgezien van mijn vorige bezwaar, ook als dit klopt houden deze achtarmige wezens zich wellicht uitsluitend bezig met het uitwisselen van hoofse poezie onder elkaar via telepathie in welk geval wij nooit iets van hen zullen vernemen.

Een ander probleem is dat niet alleen het heelal 'schier oneindig' is maar ook de hoeveelheid tijd. Stel dat wij inderdaad niet uniek zijn maar er ander intelligent leven bestaat met tevens een levendige belangstelling voor wat buiten hun sterrenstelsel ligt, dan moet dat leven bestaan op hetzelfde moment als dat de mensheid bestaat. Hoe groot is die gelijktijdigheidkans afgezet tegen een oneindige hoeveelheid tijd?

Journeyman

2011-12-28T11:48:00.002+01:00

Journeyman (CD) / Eric Clapton. Clapton behoeft weinig introductie meer. Net zoals Beethoven of Bach geen introductie nodig hebben. Tenslotte, "Clapton is God" was de leus. Daar kun je over discussieren. Laten we het er maar op houden dat hij een goed en begenadigd gitarist is.

Hij speelde o.a. in bands als de Yardbirds, John Mayall and his Bluesbreakers, Cream, Blind Faith en Derek & the Dominoes. Clapton is zwaar beinvloed door de blues, een aantal van zijn albums zijn hier helemaal gewijd. Maar ook andere (rock) invloeden kleuren zijn werk.

Ook op Journeyman zijn deze invloeden duidelijk te horen. Het is een heerlijke laidback CD geworden, in 1989 uitgebracht. Toppers? Zou ik niet weten te noemen, er staan geen slechte nummers op dit album. Journeyman krijgt 4.5 ster van Allmusic. Meer informatie over Clapton vindt u op zijn website.

Voorspelling 2012

2011-12-27T12:50:00.002+01:00

Mijn indrukwekkende voorspellende gaven (zie terugblik 2011) zijn aanleiding opnieuw een gooi naar uw toekomst te doen. U verwachtte dit reeds en uiteraard wist ik dat allang ... het leven is best saai voor een clairvoyant.

2012 wordt een pittig jaartje (daar hoort u vast van op): economisch duiken we de recessie in, de Europese unie maar ook andere delen van de wereld krijgen het moeilijk. Landen als China, India en Brazilië nemen toe in economisch belang.

De werkloosheid loopt op en een extra bezuinigingsronde verhit de nationale politieke gemoederen. Mijn voorspellende gaven groeien nog altijd: het zal u opvallen dat regeringspartijen de extra bezuinigingsronde hoewel kritisch, toch gaan steunen. Dat de gedoogpartner aanvankelijk overdwars gaat liggen en de oppositie de bezuinigingen een volstrekt heilloze weg vindt. Het is de vraag of het kabinet dit jaar overleeft.

Ook dit jaar zal er een groot staatsman overlijden. Het koningshuis zal zowel positief als negatief in het nieuws zijn, er komt een belangrijke mededeling.

De problemen in het midden oosten zullen helaas ook dit jaar niet opgelost worden. Er staan daar nog wel belangrijke ontwikkelingen op stapel. In 2012 overlijden enkele grote artiesten en ook andere beroemdheden. Sommige tragisch, anderen gewoon in bed. Helaas zullen enige natuurrampen en ongelukken de wereld schokken. 2012 is ook het jaar van enkele nieuwe hypes, waarvan sommige blijvertjes zijn, de meeste waaien gewoon weer over. Er zal ook sprake zijn van het vergaan van de wereld, bij gebrek aan belangstelling zal dit mega evenement afgelast worden …

Wanneer ik het er opnieuw goed van afbreng (met mijn vooruitziende blik weet ik dat zeker) voorspel ik u dat ik eind 2012 nog een stap verder ga ... een persoonlijke horoscoop voor iedereen: 'lieve lieve boogschutter, voor het komende jaar niets dan goeds, behalve ....'

Prettige jaarwisseling toegewenst. Met verveeld groetje ...

Mooi Gelderland - Italiaanse weg

2011-12-23T12:12:00.002+01:00

Between here and gone

2011-12-21T12:34:00.002+01:00

Between here and gone (CD) / Mary Chapin Carpenter. Mary Chapin Carpenter werd geboren in 1958 in Princeton, New Jersey, en groeide daar ook op. Haar belangrijkste invloeden zijn de folk (op hun toppunt in de zestiger jaren) en countrymuziek. En dat is nog steeds goed te horen.

Singer/songwriter wordt ze genoemd. De country ging een steeds belangrijkere rol spelen en zelfs de wat stevigere countryrock deed zijn intrede. "Between Here and Gone" , uitgebracht in 2004, is al haar achtste album.

Het is een feest om naar te luisteren, naar haar stem, waar iets donkers in zit, iets weemoedigs, en naar de prachtige begeleiding: gitaar, steelgitaar, dobro, viool, piano. Country invloeden zijn nog wel aan te wijzen, maar dit is geen countryplaat.

Een track op dit album noemen, die eruit springt is moeilijk, ze zijn allemaal eigenlijk van even hoog niveau. Een plaat, die met elke keer luisteren beter wordt.

Lijstjes III

2011-12-21T10:52:00.010+01:00

Ook de bibliotheek houdt lijstje bij. Lijstjes van uitleningen per titel. Toen een collega mij vroeg welke informatieve boeken (non-fictie) in 2011 het meest uitgeleend waren, dacht ik in eerste instantie aan ‘Dick Swaab: Wij zijn ons brein’ en Cesar Millan met een van zijn boeken over honden. Maar nee, deze titels scoren wel hoog, maar de top 3 , ik laat het maar even bij een top 3, wordt gevormd door twee titels van Jamie Oliver en “Gezond slank met Dr. Frank van Frank van Berkum”. Allen dus boeken, die met eten (of niet eten, of minder eten) te maken hebben. Wat is dat toch met de mensheid, dat bezig zijn met eten en gewicht?

Wat romans betreft stonden Kluun, Herman Koch en Loes den Hollander in de top 3, althans bij Bibliotheek Centrum. Vestiging Kronenburg had een iets ander lijstje: Gerda van Wageningen, Kluun en Simone van der Vlugt. Tot slot vestiging Presikhaaf: Tess Gerritsen, Saskia Noort en David Baldacci.

Leerzaam, die lijstjes. We hebben het in dit geval over boeken die gemiddeld 20 keer (of iets vaker) per jaar geleend worden. Een mooie score. Eens kijken welke titels er volgend jaar in onze top 3 voorkomen.

Kerstpakketten

2011-12-20T13:13:00.009+01:00

Ontving u ook een kerstpakket? In de loop der jaren deed ik ruime ervaring op en dit jaar was ie weer redelijk geslaagd. Op de foto ziet u mijn twee enthousiaste huisgenootjes die zich in deze materie verdiepen. Het gaat hen ieder jaar om het pakket als woonvorm. Deze werd goedgekeurd...

Het probleem is uiteraard dat men het niet iedereen naar de zin kan maken. Een paar jaar geleden konden wij zelf via een website een eigen pakket samenstellen, dat is natuurlijk helemaal 'op maat' maar de verrassing is er ook wel een beetje af.

In tijden van bezuinigingen op mijn vorige werk verviel ooit het hele pakket. In ruil daarvoor kregen we een kerskaart met foto van de directie (het waren er twee) die ons uitlegden dat het er dit jaar niet inzat en voor het overige ‘prettige kerstdagen en een gelukkig Nieuwjaar’.

Meest origineel was een in elkaar geknutselde kerststal die ik eveneens op mijn vorige werk mocht ontvangen, compleet met Josef en Maria, een kindeke, drie wijzen (uit het oosten, dat kon je duidelijk zien), enige herders, een os en een ezel, allen in gips en geschilderd.

Nu is zo'n stal nogal Rooms Katholiek naar mijn idee, maar een pikant detail was dat dit alles vervaardigd was door onze patiënten: TBSgestelden. Dat geeft toch een heel andere gevoelswaarde. Het idee dat volstrekte boeven dit gemaakt hadden voegde iets toe aan de kerstgedachte.

Overigens: na een paar jaar verloor Josef zijn hoofd waarna ik hem verving door een ‘stand in’ herder. Toen ik de stal later gebruikte in de bibliotheek als presentatiemateriaal verdwenen Maria en het kindeke op geheimzinnige wijze .... Het lege stalletje eindigde zoals u kunt zien als open opvang voor rokende vogels.

B.Logger.

Lijstjes II

2011-12-19T13:24:00.009+01:00

Biebblogger publiceerde onlangs zijn persoonlijke top 10 met de aantekening dat hij zich hiermee kwetsbaar opstelt. Dat laatste lijkt me overdreven: met zijn lijstje kan men rustig voor de dag komen.

Nee, dan mijn volgende lijstje!

1 eiwannaholtjoorhent Beatles
2 sielavsjoejehjehjeh Beatles
3 door berg en dal de Selvera's
4 zorreg dat je er bij komt Tom Manders
5 ifeihatahammer Trini Lopez
6 amentenant Gibert Becaud
7 kangaroe eiland Coctail Trio
8 renrenneren sjenegretteren Edith Piaf
9 Het hijgend hert der jacht ontkomen David
10 bovenstaande nummers enthousiast meegezongen door mijzelf

Afgezien van echte kinderliedjes zou dit mijn lijstje zijn geweest rond 1964/1965. Ik had natuurlijk geen idee waar die buitenlandse liedjes over gingen, de melodieën vond ik mooi. Niet begrijpen waar het over gaat geldt ook voor 'het hijgend hert der jacht ontkomen' van de psalmist David (evenals Elvis ook wel 'the king' genoemd).

Tekstbegrip is bovendien volkomen onbelangrijk: muziek is een internationale taal. Zo had ik toen al sterk de indruk dat mevrouw Piaf het niet makkelijk had (hetgeen redelijk klopte), dat Trini Lopez daarentegen over een opgeruimd karakter beschikte (wat ik niet uitsluit). Mijn puberende zus draaide voortdurend Gilbert Becaud op haar kamertje, om die reden vermoedde ik dat hij iets romantisch aan het zingen was (alweer raak!)

Tot vermaak van mijn omgeving zong ik alles fonetisch mee. Om die reden zou ik mijzelf bescheiden op 10 hebben gezet.

B.Logger

The Girl In The Cafe

2011-12-14T17:30:00.003+01:00

The Girl In The Cafe (DVD) / Regisseur: David Yates. Politiek getint engels drama waarin ambtenaar van middelbare leeftijd (Lawrence) valt voor mysterieus meisje (Gina) die hij toevallig ontmoet in Londens café.

Het lijkt meteen te klikken door een wederzijdse herkenning in eenzaamheid en Lawrence zoekt al snel toenadering. Het lijkt hem een goed idee om Gina mee te vragen naar een saaie G8-top conferentie in Reijkjavik, waar hij als ambtenaar van het ministerie van financiën zitting zal hebben.

De aanvankelijk ingetogen Gina raakt betrokken bij het zgn. doel van de conferentie n.l. het bestrijden van de armoede in de wereld en diens desastreuze gevolgen en kan het niet nalaten er iedereen aan te herinneren waarvoor ze eigenlijk daar gekomen zijn.

Prachtig weergegeven drama waarin met weinig woorden veel wordt verteld. Schitterend acteerwerk van de hoofdrolspelers Bill Nighy en Kelly MacDonald.

Terugblik 2011

2011-12-13T11:13:00.005+01:00

Dit jaar is nog niet voorbij maar ik wil de jaaroverzichten voor zijn. Januari 2011 plaatste ik een bijdrage onder de titel 'voorspelling 2011'

Laten we eens kijken hoe ik het er van af bracht.

In 2011 zal een aantal bekende Nederlanders ons ontvallen, sommige tragisch. Wees eerlijk: had ik gelijk of niet?
Het koningshuis zal positief en negatief in het nieuws zijn: dat klopte als een bus! Er zou een groot staatsman overlijden, Max van der Stoel, Havél.
De wereldeconomie blijft instabiel: helaas helemaal waar!
China en India nemen in economische betekenis toe: kon ik meer gelijk krijgen?
De Eurocrisis wordt dit jaar nog niet opgelost: nou ja, wat een inzicht! De regering krijg moeilijkheden: wie anders dan ik, had dat kunnen voorspellen?

Effecten van de bezuinigingen worden dit jaar voelbaar en slechts gedeeltelijk teruggedraaid: wat een brede visie! Vooral wanneer we bedenken dat ik vervolgde met de voorspelling dat we opnieuw worden getroffen door aanslagen, natuur- en vliegtuigrampen. Wat een vooruitziende blik!

Met als altijd gelijkhebbende groet

B.Logger.

Mooi Gelderland

2011-12-13T09:31:00.002+01:00

Crisisvormen

2011-12-12T11:51:00.007+01:00

Ja daar zijn we weer met de economische crisis, zo vlak voor de kerstdagen kan dat nog wel even.

Het valt mij op dat het al maandenlang 5 voor 12 twaalf is volgens onze tv economen, dat de volgende bijeenkomst van regeringsleiders, bankiers etc, steevast opnieuw beslissend of cruciaal zal worden en soms zelfs beide!

Nou dan weet u het inmiddels wel. Je zou overigens een Einstein nodig hebben om uit te leggen hoe die klok almaar op iets voor twaalven blijft staan. Of is het uurwerkje gewoon stuk en roept men maar wat?

Opmerkelijk: het tv programma Zooo crisis hield een enquête met onder andere de vraag wie de hoofdschuldige is van de crisis: good old kapitalisme eindigde met stip op 1.

Marx mag postuum tevreden zijn. Andere mogelijkheden waren Griekenland, de banken en de Euro, geduchte kandidaten waarbij ik de keuze Griekenland nogal flauw vond, dan weet ik nog wel andere landen om de schuld te geven want begon deze crisis niet in de Verenigde Staten? Mocht u morgen de revolutie verwachten: deze uitslag zegt echt niets want de keuzemogelijkheden deugen niet: een land of een financiële instelling of een munteenheid of een economisch systeem. Wie kan die keuze maken?

Lijstjes

2011-12-09T12:20:00.004+01:00

Aan het eind van het jaar zie je de lijstjes weer opduiken. Deze zijn bijna altijd controversieel. Het lijkt wel of je het nooit eens kunt zijn met zo’n top tien (laten we het maar even houden bij een top tien). Belangrijk is natuurlijk om te weten hoe de lijst tot stand komt. In het geval van stemmen via internet, zullen het toch vaak de jongeren en de geïnteresseerden in het onderwerp zijn, die de moeite nemen om te stemmen. En hopelijk stemmen ze maar één keer.

Op de Top2000 kun je veel kritiek hebben, de eerste paar plaatsen (top 3) worden vaak bezet door dezelfde bands. Te vaak. Toch blijft het een fenomeen, waar ik elk jaar weer met veel genoegen naar kijk en luister. Met de kritiek die ik ook heb zal ik u niet lastigvallen, dat heeft ook geen zin en het verandert niets aan de Top2000. Wat ik wel kan doen is u een eigen Top10 voorschotelen, een Top10 waar niemand op heeft kunnen stemmen, waar niemand inspraak in gehad heeft. Waar ook niet over gecorrespondeerd kan worden (dat kunt u tenslotte met het jurylid en popprofessor Blokhuis ook niet).

Hier volgt dan mijn Top10 op muziekgebied, de 10 beste albums. Nou ja, de beste, dat klinkt zo zwaar, laten we zeggen, 10 albums die bij mij heel hoog scoren:

- The Rolling Stones – Exile on Main Street
- Keith Jarrett – The Koln Concert
- The Eagles – Hell freezes over
- Dusty Springfield – Dusty in Memphis
- Sigur Ros – Agaetis Byrjun
- The Who – Quadrophenia
- Pink Floyd – The Dark side of the Moon
- Bonnie Raitt – Road Tested
- U2 – How to dismantle an atomic bomb
- Sonny Landreth – From the Reach

Ik realiseer dat ik me hiermee kwetsbaar opstel, het zij zo. En zoals u ziet geef ik geen nummering dus geen volgorde aan, een selectie van 10 albums geven is al moeilijk genoeg, want er valt zo vreselijk veel af dat ook heel erg de moeite is. Waarschijnlijk krijgt u volgend jaar een ander lijstje van me, laten we het daar maar op houden.

Het vuur nog geenszins gedoofd

2011-12-07T09:02:00.003+01:00

Het vuur nog geenszins gedoofd / Georg Forster. Forster maakte in 1790 een reis vanuit Duitsland door de Nederlanden (dat is inclusief België) Het was de roerige periode die voorafging aan de Franse revolutie. Forster toont zich een bijzonder observator met brede belangstelling, van politiek tot kunst, architectuur, wetenschap, uiterlijk, kleding, zeden en gewoonten. Als moderne (verlichte) vertegenwoordiger van zijn tijd is het boeiend te zien waar hij zich mee bezig houdt en wat zijn (voor) oordelen zijn. Die zijn hier en daar lang niet mals, zo vindt hij het praalgraf van Willem van Oranje te Delft niet om aan te zien.

Voor een beter begrip is het raadzaam om eerst de stukjes achter in het boek te lezen over de mens, zijn tijd en de situatie in de Nederlanden. Forster veronderstelt veel als bekend bij zijn lezers. Je leert hem kennen en ik vind het een sympathieke man. Zijn schrijfstijl is meestal prima te verdragen maar af en toe te bloemrijk waardoor hij vastloopt in eindeloze zinnen. Mogelijk heeft dat ook iets met de vertaler te maken. Maar wat doe je als vertaler met een zin die ook bij de schrijver niet goed tot een eind komt? Tenslotte mis ik afbeeldingen van schilderijen en plekken die hij beschrijft. Een mooi tijdsbeeld voor de fijnproevers.

BoekTweePuntNul

2011-12-06T11:24:00.004+01:00

BoekTweePuntNul – Web 2.0, Social Media, Webtools / Louis Hilgers + 123 co-auteurs + Tessa van Zadelhoff. Van een collega kreeg Biebblogger het boekje ‘BoekTweePuntNul’ in de hand gedrukt. Zoals de titel al aangeeft een boekje over web 2.0 en social media.

Kan dat nog wel, een boekje over die materie, dacht hij? Is dat niet vreselijk ‘not done’? Het antwoord is: ja, dat kan. Want hoe langer hij er doorheen bladerde, hoe meer hij zag, dat dit toch wel een uiterst handig boekje was. Een boekje dat op het nachtkastje / bureau van geen enkele informatiemedewerker mag ontbreken.

Het is een product van 123 auteurs, co-creatie dus en dat is wel weer modern. 125 onderwerpen passeren de revue. Alfabetisch (een register ontbreekt) worden ze behandeld. Elk onderwerp krijgt twee pagina’s. Kort wordt beschreven wat het is, het ontstaan, het doel, weetjes, gebruiksmogelijkheden, een handleiding en jargon.

Veel van de sites en toepassingen kende Biebblogger al wel, of had hij wel eens van gehoord. Maar toch, je gebruikt er natuurlijk maar een paar. En in twee minuten kun je dan lezen wat bijvoorbeeld Foursquare ook alweer is, of Photosynth.

Er zijn toepassingen die je direct kunt gebruiken, webbased en zonder dat je je hoeft te registreren. Er zijn ook toepassingen waarvoor je eerst software moet downloaden. En waarbij je je nog moet registreren, dat zijn dan gebruiksmogelijkheden die Biebblogger wat minder aanspreken (vervuilt de harde schijf van zijn laptop maar). Dat moet iedereen echter zelf uitzoeken. Bladerend vond hij bijvoorbeeld een programmaatje om graffiti te maken, op het net. En dat zijn praktische toepassingen die hij direct wil uitproberen.

Concluderend: Een nuttig bladerboekje, dat niet mag ontbreken bij informatiebalies of op een Helpdesk. Voor de graffiti kunt u hier terecht.

Light up

2011-12-05T13:13:00.004+01:00

Light up (CD) / Stevie Ann. De laatste cd van Stevie Ann is opgenomen in Amerika en geproduceerd door Mitchell Froom, maar de songs zelf zijn onmiskenbaar van Stevie Ann zelf.

Mitchell Froom heeft gewerkt met Randy Newman en Crowded House maar ook met Sheryl Crow en daar doet deze muziek ook wel een beetje aan denken. Prettig in het gehoor liggende muziek met lichte teksten en gezongen met een prachtige stem. Voor sommige luisteraars misschien saai, ik vind het prachtig.

Stevie Ann heeft een eigen geluid. Rustige muziek die je zowel als achtergrondmuziek kunt gebruiken maar waar je ook voor kunt gaan zitten om tot rust te komen, een combinatie van country, folk en pop. Ik hoop ook dat deze cd een doorbraak voor haar wordt in Amerika, dat zou zo maar kunnen gebeuren. De Bibliotheek heeft deze cd in haar collectie, en heeft haar bovendien een kort interview afgenomen. Dit interview kunt u hier lezen.

Ook internationaal wordt ze erg gewaardeerd. Allmusic geeft dit album 4 sterren. Een kort citaat wil ik u niet onthouden: "............ has never sounded better and more dignified than she does here, and the musical arrangements have never been so varied. Moreover, her English shows no trace of an accent and is nothing short of beautiful."

Niet zo maar zo II

2011-12-02T10:24:00.004+01:00

Biebblogger heeft natuurlijk volkomen gelijk: mensen met een ernstige rijmbeperking mogen gebruik maken van een rijmrollator. Tip: vul in dat geval uw surprise in, in plaats van het cadeau wat u werkelijk gaat geven. Het gedicht wat er uit rolt kunt u vervolgens verder bewerken richting slachtoffer.

Een andere mogelijkheid is in het geheel geen rijm toe te passen.
Begin gewoon met:

de sint is als moderne vent, de rijmvorm al geheel ontwent,
sonnetten, omarmend rijm en alexandrijnen
't is tegenwoordig paarlen voor de zwijnen

Daarna kunt u uw ongerijmde gang gaan ...

B.Logger

Het geheim van Antonio Vivaldi

2011-11-30T14:02:00.002+01:00

Het geheim van Antonio Vivaldi / auteur: Andre Romijn. Hij wreef zich over zijn borst. 'Mijn oude kwaal', zuchtte hij excuserend. Ze ging naast hem zitten en schonk zijn lege glas weer vol. Ze had de volgende vraag alweer voor hem klaar. En toen plotseling schoot het hem te binnen waar hij haar gezicht van kende. Zij was de heilige Maria op het paneel naast het altaar van San Martino. Hij keek haar nog eens goed aan en vroeg haar of ze haar masker af wilde doen. Ze giechelde even en twijfelde zichtbaar. Maar dan glijdt haar masker af en nog veel meer. 'Moeder Maria', prevelde hij eerbiedig en sloeg een kruis.

Terug naar het ijskoude Venetie van februari van 1707, waar Antonio Vivaldi als jongeman straalbezopen terugkomt van de 'Carnevale'. Hij heeft opdracht gekregen om voor een lid van de Koninklijke familie een muziekstuk te schrijven. Die avond ontmoet hij ook de liefde van zijn leven, de vrouw met het gezicht van een Madonna.
Vele jaren later ontmoet hij haar opnieuw, neemt haar en haar jonge zusje Anna Giro in zijn huishouding. Anna blijkt een fantastische operazangeres, die hem inspireert voor het schrijven van vele opera's. Welke relatie bloeit tussen hen?

E en subliem verhaal over het leven van de schepper van de 'Vier Jaargetijden'. Vivaldi oftewel de priester met zijn rode krullen, die 'Il Prete Rosso' (de Rode Priester) als bijnaam heeft. Een rijzende ster, tot aan het eind van zijn leven, waar hij in diepe armoede sterft

Inspirerend ...

2011-11-30T12:51:00.003+01:00

Deze afbeelding vond ik via Google afbeeldingen, ik gebruik het als achtergrond van mijn PC scherm. Leuk om af en toe eens te wisselen

Het toont dat Utopia weliswaar nog een pest end fietsen is maar in zekere zin wel bestaat. Ook de richting staat duidelijk aangegeven. Dat laatste is exact de functie van Utopia’s en van alle utopisten … een richting aangeven waar het heen kan.

B.Logger

De opera van de kaartenmaker

2011-11-29T13:27:00.002+01:00

De opera van de kaartenmaker / auteur: Bea Gonzalez. Wanneer de Spaanse kaartenmaker Diego Clemente de kans krijgt om zijn geluk te beproeven in het verre Mexico, aarzelt hij geen moment. Met niet meer dan het boek 'Birds of America op zak, vertrekt hij om als assistent van de bekende natuurvorser Edward Nelson de flora en fauna van Yucatan in kaart te brengen.

Hij bereikt Mexico aan de vooravond van de Revolutie en belandt in een wereld vol sociale onrust. Dan verliest Diego zijn hart aan de mooie Sofia, een vrouw die ernaar verlangt zo vrij te zijn als de vogels waar zij zo van houdt.

De ''Opera van de kaartenmaker' is een wervelende vertelling over twee onder een ongelukkig gesternte geboren geliefden, over een geheimzinnig vogelpaartje en over een jongeman die zowel zijn mentor als zijn vader eer tracht te bewijzen.

Tip

2011-11-28T16:40:00.007+01:00

In aansluiting op de column ‘Niet zo…..maar zo…..’ en de opkomende dichtkoorts nu even de volgende tips.

We kunnen ons namelijk voorstellen
Dat uw dichtader nog niet is aangeboord
Onvoorstelbaar en eigenlijk ongehoord
Spoed u dan naar het internet
Gedichten wachten u daar in overvloed

U ziet, het rijmt voor geen meter. Dit is een principe dat ik vaak toegepast heb in het verleden. Toen we nog Sinterklaas vierden en er gedichten geproduceerd moesten worden. Mijn gedichten blonken regelmatig uit in de vrije vorm, zeg maar de niet rijmende vorm. Die vrije vorm had wel wat, de zeggingskracht leed er niet onder.

Tegenwoordig is het leven van de met het rijmen worstelende Sinterklaasvierders iets gemakkelijker. Er is het internet. En op dat internet staan gedichtengenerators. Je vult er een naam en een cadeau in en voila, er rolt een gedicht uit. Ik geef een voorbeeld: ik trek het lootje Gerard en zie dat hij een fiets wil hebben. Uit de gedichtengenerator rolt nu het volgende gedicht:

Lieve Gerard,

Pieter m'n knecht keek door de schoorsteen,
En vond in gerards schoentje voor schimmel een peen,
Sinterklaas is weer in 't land,
Wie weet staat hij weer voor geschenken garant,

Sint weet dat je nou al ouder bent
En je straalt van het natuurtalent
Wie had dat ooit verwacht?,
Op deze fiets heb je al heel lang gewacht,

En toen Sint eindelijk een goed ideetje had
Was hij het denken over geschenken weer zat
Dit is 't cadeau dat precies bij je pastJ
Je zult er heel blij mee zijn, dat staat vast

De spanning stijgt rond je cadeau
Maar het is bijna tijd voor de show
Pak 't maar uit dan hoef je niet langer te smachten
Want dit is het cadeau waar jij op zat te wachten

Sint & Piet

Geen hoogstaande poezie zegt u? Dan probeert u toch gewoon een andere generator? Of u gaat natuurlijk zelf rijmelen. Tenslotte, een gegeven paard……! De generators vindt u door in Google ‘gedichtengenerator’ in te vullen. Veel rijmsucces.

Niet zo ... maar zo ...

2011-11-26T12:23:00.010+01:00

Rond deze tijd probeert menigeen zijn of haar dichtader te openen, soms met fatale gevolgen, daarom enige tips:

Een sinterklaasgedicht hoeft niet lang te zijn, dat is een misverstand. Het hoeft niet mooi te zijn (rijmt op fijn) Het zijn voorleesgedichten: korte zinnen hebben de voorkeur (rijmt op 'gezeur')

Concentreer u op één eigenschap van uw slachtoffer, bij voorkeur een goeie: die hebben altijd hun schaduwzijde en die kunt u eens mooi verrassend uitlichten (rijmt op 'vergezichten')

Door u te beperken tot één eigenschap wint uw gedicht aan zeggingskracht (rijmt op 'wie het laatst lacht'). Het verzinnen van een surprise wordt eenvoudiger. (rijmt op ... ??) Nogmaals: het verzinnen van een surprise wordt heel simpel (en ik paars me nu de pimpel) De ontvanger wordt slechts op één eigenschap doorgezaagd, het moet geen afrekening worden van alles wat dit jaar fout liep (kijk daar loopt een scharensliep en hij doet de horlepiep).

Een extreme casus kan dit verduidelijken:

Niet zo:

in deze tijden van recessie
greep jij veel te veel naar het flessie
je maakte verder geen enkele progressie
en dompelt je hele gezin in jouw depressie
je bleef hangen in vage plannen maken
en de maatschappij afkraken

Wellicht is dit in uw beleving de keiharde waarheid en wilde u dit betrokkene allang zeggen: doe dat nooit met Sinterklaas. Het is pakjesavond, geen bijltjesdag! Wees daarentegen lichtvoetig, subtiel maar toch trefzeker ...

Dus zo:

Jij bent tegen deze consumptiemaatschappij
Dus krijg je lekker helemaal niets van mij

groeten van Pint en Siet

Als surprise een lege doos met dubbele bodem en daarin het cadeau (de sint vindt dit maar zo zo) Gedicht en surprise versterken elkaar (hé wat staan je benen raar). Er staat in grote lijnen hetzelfde maar het meeste bevindt zich nu tussen de regels (wat zijn ze zwaar die tegels). De zeurtoon is verdwenen (toch heb je vreemde tenen)

Tot slot vraagt u zich wellicht af wat die rijmwoorden doen na vrijwel iedere zin (dit is nog maar het begin, lekker zwemmen in het Zwin) Op die wijze open ik uw dichtader (ja dat had je mooi gedacht vader!). Dichten gaat vooral om durven associëren (ook bovenhands serveren kun je leren)

Na lezing van dit stuk moet u eigenlijk meteen beginnen ... dat de beste moge winnen, zocht vergeefs een horizon met wilde kimmen, ik mag best een beetje dimmen, kunt u nog wat verzinnen?

B.Logger

Cruciale beslissingen/ George W. Bush

2011-11-25T10:25:00.002+01:00

Memoires van ex presidenten en andere machthebbers zijn per definitie interessant. Niet vanwege de informatieve waarde maar om te ontdekken waar het niet over gaat, wat niet genoemd wordt. De lezer krijgt bovenal het beeld gepresenteerd van hoe de persoon de geschiedenis in wil gaan. In dit geval schetst de titel (oorspronkelijk: decision points) al het wensbeeld: Bush als de beslisser.

Het zou een buitengewoon boeiend boek zijn geworden indien Bush ons deelgenoot maakte van zijn innerlijke strijd en twijfel bij het nemen van die beslissingen. Laten we niet flauw zijn: de man heeft voor hete vuren gestaan. Hij schetst wel zijn overwegingen, maar dat is niet waar ik op doel, overwegingen riekt naar zelfrechtvaardiging. Hij staat daar overigens niet alleen in, maar de titel wekte bij mij een verwachting.

Tussen de regels zie ik soms een persoon die dat wel zou kunnen, onder andere vanuit een oprechte Christelijke geloofsbeleving. Het is hem ongetwijfeld met kracht afgeraden. Bij het (laten) schrijven van dit boek (op dit niveau heeft vrijwel iedereen een ghostwriter) leunde hij op zijn adviseurs.

Dat tekent hem want op die manier regeerde hij ook. Vertrouwen op adviseurs lijkt me prima, misschien ben je dan een betere leider. Maar in het Amerikaanse systeem omring je je met je eigen mensen, in het geval van Bush republikeinen. Opmerkelijk vind ik een tweede beperking die Bush toch echt zichzelf oplegde: hij omringde zich met doeners. Waarom deed de man dat?

De oude Grieken zeiden al: 'ken u zelf'. Wetende dat je een beslisser bent ga je je niet omringen met nog meer beslissers. Ook als je een twijfelkont bent (daar verdenk ik hem van) moet je slechts een paar, maar niet uitsluitend, van die beslis types om je heen hebben. Anders word je bedolven onder adviezen als: het is A of het is B en we moet B doen. Lekker simpel maar dat dekt niet de realiteit af. Doeners geven uitsluitend praktische overwegingen, dat doen ze naar eer en geweten maar er is meer dan dat. Daarom is het fijn dat er naast doeners ook denkers en dromers bestaan.

B.Logger

Boekje open

2011-11-23T12:24:00.005+01:00

Naar aanleiding van mijn vorige column (met andere ogen) mocht ik een warme brief ontvangen van de Sint. Hij sloot een suikerhart in (dat helaas gebroken aankwam) en verzekerde mij niet voornemens te zijn de bestanden ten aanzien van zoete en stoute kinderen te koppelen met die van de Kerstman.

De kindervriend voert verschillende argumenten aan.

Ten eerste is dit volstrekt overbodig: Sinterklaas weet immers al alles. Ten tweede zouden beide omvangrijke grote boeken van Sint en Kerstman gedigitaliseerd moeten worden en vervolgens bijeengevoegd tot één personenregister. In deze tijden van recessie is dat een te dure operatie.

De Goedheiligman overweegt wel zijn inlichtingendienst met die van de Kerstman samen te voegen, zo kan een aanzienlijke besparing gerealiseerd worden. Er vinden verkennende onderhandelingen plaats maar voorzichtigheid is geboden: de Kerstman opereert wereldwijd, de sint heeft een beperkter werkgebied (voornamelijk Nederland en België) Het gevaar is niet denkbeeldig dat de veel kleinere maar beter georganiseerde SID (Sint Informatie Dienst) wordt opgeslokt door de SIS (Santaclaus Intelligence Service). Op de achtergrond spelen bepaalde gevoeligheden van meer persoonlijke aard tussen de Kerstman en Sinterklaas, in dit stadium kan ik daar niet op in gaan.

De Sint wil graag benadrukken dat het postadres te Nuenen los staat van zijn legitimiteit, het betreft hier een eenvoudige belastingconstructie.
Ten aanzien van zijn personeelsbeleid wijst de Sint er fijntjes op dat de Kerstman zich behalve van groene elven ook van kleine dwergen bediend. Is dat dan geen discriminatie van kleine mensen? De Sint heeft ongetwijfeld goeie juristen maar persoonlijk vind ik dit een zwak verweer: de fout van de één legitimeert nog niet de fout van de ander.

Ten slotte tekende Sint Nicolaas bezwaar aan tegen de viering van vierhonderd jaar Turks - Nederlandse betrekkingen in 2012. Als Turkse bisschop leefde hij al rond het jaar 300 en reeds in de dertiende eeuw bezocht hij Utrecht alwaar hij geld in de schoenen van arme kinderen deponeerde. Het gaat wat hem betreft dus om zevenhonderd jarige betrekkingen.

B.Logger

Gelezen in de krant

2011-11-22T17:03:00.003+01:00

In de Telegraaf op internet las ik de volgende kop: “Wikipedia moet vrouwelijker worden”. Daar moest ik even over nadenken.

Het citaat is overigens van de Canadese Sue Gardner. Zij is directeur van de overkoepelende organisatie Wikimedia. Niet de eerste de beste dus. Ik vond de kop zo tot de verbeelding spreken, dat ik besloot het stukje te lezen, want nogmaals, ik kon me er niet zo veel bij voorstellen.

Wikipedia is een encyclopedie op internet. Die gevuld wordt door vrijwilligers. Ze werken hier belangeloos aan mee. Dus ‘grateloos en voor niets’. Wat blijkt nu? Van de vrijwilligers die meededen aan het onderzoek was ruim 90 % man.

Citaat: “Uit een onderzoek van Wikipedia in april onder 5300 vrijwilligers die meewerken aan de online-encyclopedie bleek dat maar liefst 91,5 procent van hen een man is. Ongeveer 60 procent van hen is hoogopgeleid. Ook heeft ruim een derde (36 procent) verstand van programmeren.”

‘Vrouwelijker worden’ kan dus slaan op het geslacht van de vrijwilligers. Maar het kan ook slaan op de aangeleverde content. Het één heeft vermoedelijk te maken met het ander. Vrouwelijke medewerkers zullen eerder geneigd te zijn te schrijven over onderwerpen, die vrouwen interesseren. En het moet haast een vrouw zijn die de vinger op die zere plek legt.

Last but not least: gelukkig is er vrouwvriendelijker software in ontwikkeling waardoor het plaatsen van content gemakkelijker wordt. Het volledige artikel vindt u in de Telegraaf.

Mooi Gelderland - Mist (2)

2011-11-21T21:11:00.002+01:00

Met andere ogen

2011-11-21T13:53:00.004+01:00

Het is natuurlijk de tijd van het jaar: op expat blogs speelt Sinterklaas een prominente rol. Onze folklore schept verwarring, met name over het onderscheid tussen Sinterklaas en de Kerstman: Santaclaus.

Beiden baardige types zijn behoorlijk op leeftijd, gaan in het rood gekleed, bezoeken ons land vlak na elkaar volgens een strak schema en beiden delen geschenken uit. Ieder jaar ontdekt een nieuwe lichting expats dat Nederlanders wat verontwaardigd reageren wanneer veronderstelt wordt dat zij één en dezelfde persoon zijn. Men roept elkaar op tot voorzichtigheid in dit opzicht.

Ik begreep dat de verwarring nog toe neemt wanneer ze ontdekken dat Sinterklaas feitelijk een Turkse bisschop was die inmiddels in Spanje verblijft en vanuit het centraal gelegen Madrid zee kiest met een stoomboot. De correspondentie met deze Sint verloopt dan weer via een postadres te Nuenen, zo'n postadres is natuurlijk altijd wat verdacht. Raadselachtig is ook dat de man accentloos Nederlands spreekt maar geen woord Spaans of Turks.

Via onder andere het Sinterklaas journaal ziet men vervolgens dat onze goedheiligman zich omringt met 'blackman' en daar schuilt een ander probleem: de Kerstman bedient zich van groene elven ipv onze tamelijk zwarte Pieten. Met name voor expats uit de Verenigde Staten is dit een bron voor morele verontwaardiging: pure discriminatie. Dat wordt algemeen gevoeld: of men Democraat of Republikein is maakt niets uit.

Een heel ander punt van zorg is dat zowel Kerstman als Sinterklaas een eigen administratie bijhouden van zoete en stoute kinderen en volwassenen. In expatkringen bestaat de vrees dat zij die bestanden gaan koppelen. Dit verdubbelt namelijk het risico op een gedwongen verblijf in Spanje voor stouterikken, een gruwelijk vooruitzicht uiteraard.

B.Logger

De eerste keer

2011-11-21T13:46:00.002+01:00

Wellicht verwacht u een andersoortige onthulling maar onlangs deed ik verslag van een biebbezoek op een personeelsbijeenkomst. Dat was uiteraard een thuiswedstrijd maar wel met een veelkoppig publiek. Onwillekeurig dacht ik terug aan mijn eerste 'openbare optreden' ....

Ik was eerste jaar student (Sociale Academie) en weet nog hoe ik in een bijeenkomst naar de microfoon liep en iets zei. Er zaten daar een paar honderd studenten en docenten. Het ging vast en zeker over onderwijsvernieuwing, daar ging het toen voortdurend over.

Wat een vreselijk moment: de weg naar de microfoon leek me eindeloos lang. Wat ik zei, ik heb echt geen idee. Ik beefde en trilde en mijn stem klonk vreemd hoog. Nog na shakend ging ik weer zitten en merkte met enige verbazing dat er werd ingegaan op mijn opmerking, met instemming en tegenspraak. Met die mogelijkheid had ik absoluut geen rekening gehouden.

Ik was vooral bezig mijn punt naar voren te brengen. Dit begon dus aardig uit de hand te lopen. Vanwege de reacties zag ik mij gedwongen me telkens opnieuw naar die microfoon te spoeden. Na een paar keer was ik 'door'. Ik kreeg tijdens het spreken mijn ademhaling weer enigszins onder controle waardoor mijn stem gewoner klonk.

Achteraf zoemde de discussie nog na in de bar. In die tijd had deze onderwijsinstelling een heus café in de kelder compleet met ontstemde piano en goedgestemde 'sociaal barman', zo heette die functie officieel. Een dertiger met een omvangrijke buik, ik ontdekte later dat hij een gestraalde student was met een levendige belangstelling voor vrouwelijke medestudenten. Daardoor ontstond er een officiële vacature voor sociaal barman.

Hoe dan ook: in die nazit merkte ik dat de aanwezigen niets van mijn nervositeit hadden opgemerkt en dat at was het begin van een lange weg. Ik ben nog altijd verlegen maar minder onzeker: goed ademen, weten wat je zeggen wilt, het op jouw eigen manier doen (er is namelijk geen andere) daar komt het op neer.

B.Logger.

Mooi Gelderland - Mist

2011-11-20T21:53:00.002+01:00

opgemerkt ...

2011-11-18T12:41:00.004+01:00

op weg naar mijn moeder passeerde ik per trein Dordrecht. Die zaterdag werd de sint daar ingehaald. De trein vulde zich richting Dordt met moeders en hun beschilderde 'jeugdpieten'.

Er gebeurde iets met de allochtonen in mijn wagon: gekleurde moeders en kinderen onthielden zich van commentaar maar kropen wat nadrukkelijker bij elkaar. Hun stemmen dempten.

Sommige blanke pietenmoeders straalden uit; dit is dus heel gewoon, maar zodanig dat het juist niet gewoon was. Ze spraken luider maar waren feitelijk in de verdediging en ik voelde wederzijdse ongemakkelijkheid: volgens mij is er een internationale code dat je elkaar als moeders niet in verlegenheid brengt en die code trad in werking. Voorbij Dordrecht was alles weer gewoon ...

later vernam ik dat die dag enkele actievoerders waren opgepakt, ze droegen een t-shirt met opschrift: 'Zwarte Piet is rascisme' ...

B.Logger

het neurotisch handboek

2011-11-18T12:35:00.002+01:00

Viel als een blok voor de omslag: minuscuul hondje die met uitpuilende stressoogjes een ongeneeslijk diepe levensangst uitstraalt. Zo één die nooit meer overgaat, hoe vaak u dat beestje ook aanhaalt, hoe zeer u 'm ook vertroetelt. Het hondje irriteerde me meteen. De ondertitel 'goede manieren om je slecht te voelen en anderen te irriteren' haalde mij definitief over de streep. Lezen!

Ik beschouw mijzelf als enigszins neurotisch. Dat is geen enorme onthulling (Columnist blijkt neuroot) want die eigenschap deel ik met de meeste mensen, door ieder mens loopt wel een streepje en met wat neurotische eigenschappen kom je echt nog leuk weg. In die zin is geestelijke gezondheid een relatief begrip.

Schrijver Jeffrey Wijnberg kan er wat van, het is pijnlijk leuk geschreven. Er komen 13 'scenario's' aan de orde, onder andere: bovenmatig piekeren, er op los liegen, perfectionisme en diep wantrouwen. Iedere optie is voorzien van een irritante voorbeeld dialoog, een strip van Sigmund en besluit steevast 'positief' met het nut wat een dergelijke levenshouding voor uw omgeving heeft. 'Pijnlijk leuk' ... ik las het niet in één ruk uit: me bladzijden lang onbekommerd verheugen in negatieve levenshoudingen vind ik lastig.

Wat ik echt mooi vind is dat Wijnberg met zijn boek opkomt voor het recht ongelukkig te zijn en dat zelfs te blijven. Yes! Wat ik mis is het inzicht dat mensen met neurotische aanleg voortdurend streven naar (zelf) genezing. Wie dat streven opgeeft blijft paradoxaal genoeg diezelfde mens maar tevens genezen: het draait namelijk 'alleen maar' om zelfacceptatie van wie je bent. Wijnberg is psycholoog dus hij is van dit van dit feit op de hoogte. Wellicht bewaart hij dit voor zijn volgende boek ... Hiermee verklaar ik maand van de spiritualiteit voor gesloten.

B.Logger

Dropbox

2011-11-16T16:09:00.005+01:00

Laatst hoorde ik toevallig, dat een neefje van me een aantal Engelstalige ebook titels had. Hoe hij daar aan kwam weet ik niet. Nog steeds niet. Ik had er echter wel belangstelling voor, omdat er op m’n ipad nog niet zoveel ebooks stonden.

Nadat ik hem gemaild had of ik die zou kunnen krijgen, mailde hij terug: ‘ik zet ze wel in Dropbox, dan kun je ze van daaruit op je PC zetten’. Zo gezegd zo gedaan. Ik had al een Dropbox account, heb ze vanuit zijn Dropbox naar die van mij gekopieerd en daarna op de PC gezet.

Volgende probleem was ze op de ipad te krijgen. Na enig nadenken kwam ik erachter dat ik eerst iTunes moest opstarten en dan de map met ebooktitels moest importeren. Nadat ik dat gedaan had, zag ik nog steeds niets in iTunes verschijnen. Ik snapte er helemaal niks van. Uiteindelijk bleek dat de ebooks de extensie .mobi hadden. En dat is niet goed, wist ik, daar kan de ipad niets mee. Een ipad heeft .epub nodig zoals zoveel readers.

Gelukkig had mijn neefje dezelfde set titels ook in .epub formaat. Kortom, na de hele procedure nog eens afgewerkt te hebben, werkte nu gelukkig wel alles goed. De titels worden getoond in iBooks, de ipad applicatie waarmee je boeken kunt lezen. Ik beschik nu over honderden Engelstalige titels en ben een gelukkig mens.

Waarom dit vrij lange verhaal? Wat ik hiermee wil laten zien is de toch nog schimmige, ondoorzichtige, omslachtige manier om aan ebooks te komen en die op je leesapparaat te zetten. Dit is niet iets van: ‘een kind kan de was doen’. En dat zou het wel moeten zijn. Zolang het nog zo moeizaam gaat, er verschillende formaten zijn, er verschillenden soorten leesapparaten zijn, er soms DRM opzit en soms niet, zal de consument hiermee geconfronteerd worden. En zal dat voor grote frustraties zorgen.

Wat mij betreft mogen de verantwoordelijken hiervoor om de tafel gaan zitten om dit uit de wereld te helpen. Niet allemaal zelf het wiel uitvinden a.u.b. Gemak dient de mens / consument, hoe gemakkelijker één en ander gaat, hoe meer men geneigd zal zijn ebooks te kopen. Naast een duidelijk prijsverschil tussen het fysieke boek en een ebook. Het zal waarschijnlijk helaas nog wel even duren.

Leuk boek?

2011-11-16T16:03:00.002+01:00

Wie in een bibliotheek werkt heeft met alle soorten mensen en alle soorten vragen te maken. Dankzij u zoals u bent en de vragen die u stelt is dit een boeiend vak. Welkom!

De vraag die ik het meeste vrees en tegelijkertijd het leukste vind is: 'weet u nog een leuk boek voor mij?' Een terechte vraag maar wat de één leuk vindt is voor een ander saai en voor weer een ander zelfs ergerlijk. Dat ligt nogal persoonlijk al komen we er samen wel uit.

Dan vraag ik bijvoorbeeld: 'welke boeken las u zoal de laatste tijd?' Of wat voor soort boeken leest u graag?' Zulke vragen leveren vaak al het antwoord op. Soms proef ik enige aarzeling en ga ik een stapje verder en vraag bijvoorbeeld: 'wilt u zich eens laten verrassen met een ander soort boek?' Herkenbaar want ik ben zelf ook een lezer: na tien keer Mankell kan 't een overdosis worden die je stemming beïnvloedt. De ervaring leert dat veel mensen meer van het zelfde willen lezen: het zelfde repertoire maar dan breder, maar op een gegeven moment wil je ook wel eens iets anders uitproberen.

Dat laatste vind ik echt de sport .... want binnen ieder genre bestaan uitstekende boeken, zoals er ook binnen ieder filmgenre hele goeie films bestaan. U heeft wellicht niets met westerns maar wanneer u er toch een keer één wilt zien om te weten wat het is: kijk dan 'Once upon a time in the west'. Bent u een thrillerhater probeer in ieder geval 'de dag van de jakhals' en u snapt voortaan wat al die andere lezers boeit. Wordt u onpasselijk van elven en kabouters: 'de Hobbit' van Tolkien opent wellicht toch een heel klein deurtje.

B.Logger

herfst 2011

2011-11-11T12:39:00.001+01:00

The hanging garden

2011-11-11T10:19:00.004+01:00

The hanging garden / auteur: Ian Rankin. Een thriller met als hoofdpersoon DI John Rebus. Er spelen hier een aantal zaken door elkaar.

Rebus wordt belast met het onderzoek naar een oorlogsmisdadiger, Tommy Telford, hoofd van een misdadige gang probeert vaste voet aan de grond te krijgen in Edinburgh, een Tsjetseense gangster smokkelt vrouwen uit Bosnie en laat ze als prostituee werken en tenslotte komen er ook nog Japanners van een Japanse misdadige organisatie in voor.

Rebus zijn dochter wordt aangereden en komt in het ziekenhuis te liggen, in coma. Wie is de dader, zal Rebus zijn identiteit achterhalen, en wat heeft hij daarvoor over? Heeft het met de zaak te maken waar hij aan werkt?

Dit alles wordt in een vloeiende stijl en uiterst geloofwaardig beschreven. Zoals we gewend zijn van Rankin. Alles past in elkaar, en u zult het boek helemaal uit moeten lezen om het totale plaatje helder te krijgen. Een aanrader.

Waar zitten de twitteraars? Een kleurenkaart

2011-11-09T17:39:00.002+01:00

de hand van God ...

2011-11-09T15:15:00.002+01:00

Ooit gelezen op een muur ...

‘God is dood’

Friedrich Nietzsche (1844 – 1900)

‘Nietzsche is dood’

God

Meedoen in Arnhem

2011-11-08T11:53:00.003+01:00

Dichter en diplomaat Sir Philip Sidney heeft een gedenksteen in de vorm van een stenen kantstrook gekregen. De strook is te vinden in het wegdek van de Bakkerstraat ter hoogte van nummer 68, want in het achterhuis van dat pand is Sidney op 17 oktober 1586 overleden. Hij overleed aan de verwondingen die hij opliep in de strijd tegen onze “bezetter” Spanje.

De gemeente wil een reeks dit soort herdenkingstekens in de stad maken. Het maakt de geschiedenis van de stad zichtbaar en tastbaar voor inwoners en bezoekers. Ze willen graag suggesties horen van burgers. Ideeen voor meer kantstroken kunnen tot 30 november worden ingebracht.

Op een speciale website onder de wat suggestieve naam Meedoen in Arnhem is ook meteen op een kaart aan te geven waar de gewenste strook moet gaan komen. Begin december buigt een deskundige jury zich over alle ideeën. De drie ideeën met de meeste stemmen van bewoners probeert de gemeente in ieder geval uit te voeren.

Jobs en het bedrijfsmodel van de Beatles ...

2011-11-07T13:22:00.004+01:00

Met het overlijden van Steve Jobs kwam zijn bewondering voor de Beatles voor het voetlicht. Ik vind dat boeiend.

Als perfectionist en vernieuwer pur sang ligt die bewondering voor de hand: de grote overeenkomst is dat jeugdvrienden Lennon en McCartney eveneens radicale vernieuwers waren die details niet uit de weg gingen. Dat ziet men niet vaak: visionaire types laten uitwerking meestal aan anderen over. Maar juist in de kunst tref je zulke visionaire detailridders aan.

Daarbij klopt ook de opmerking dat het 'Beatles geheel' groter werd dan de optelsom van de individuele bandleden. Al zijn er meer invloeden: George Harrison en Ringo Star hadden kleinere ego's wat de band beslist een langere levensloop verschafte. Veel superformaties sneuvelden voortijdig vanwege interne spanningen. Er bestaat ook zoiets als een Rolling Stones variant: na een interessant begin alsmaar meer van het voorspelbare zelfde doen. Een succesformule die tenslotte doodsaai wordt.

Steve Jobs was een artiest. Huiselijk gezegd: 'wat hij in zijn kop had, had hij niet in zijn kont, zijn wil was wet' Bovendien had hij meestal gelijk. Daarom bewieroken we hem wereldwijd in onze rol van klant .... als werknemer waren we vermoedelijk vrijwel allemaal binnen één dag ontslagen.

B.Logger

het informatieparadijs

2011-11-07T12:50:00.006+01:00

Er bestaan er meerdere: uw boekenkast kan een informatieparadijs op het gebied van uw hobby zijn, uw bibliotheek is het in brede zin en is in feite ook van u. En vooral het internet: informatieleverancier nr 1.
We leven in een informatiewereld met alle gemakken en problemen die daar bij horen.

'Het informatieparadijs' is tevens de titel van een vlot geschreven overzichtelijk boekje. Het gaat over bekende en minder bekende valkuilen in het omgaan met informatie en handige tips om er niet in te trappen. Ik vind het behoorlijk compleet dus iedere lezer zal af en toe anderen en (hopelijk ook) zichzelf herkennen. Ik vind het een aanrader vooral ook voor mensen die vanwege hun beroep veel informatie tot zich nemen ...

Het informatieparadijs Guus Pijpers

B.Logger

Mannen onder elkaar ...

2011-11-04T11:25:00.004+01:00

'De verborgen spiritualiteit van mannen' (Matthew Fox)

'Dat is maar goed ook' dacht ik opgewekt toen ik het boek in handen nam en die titel las, 'er is al genoeg ellende in de wereld, vooral verborgen houden die hap'.

De omslag wordt gesierd met een man in hemdsmouwen die een gigantische rotsblok probeert voort te duwen: een beeld van een enorme vergeefsheid. In mijn vorige stukje verklaarde ik dat spiritualiteit niet iets is om over te praten, misschien wel een typisch mannelijke opvatting. De schrijver is zelf een man dus dit boek wilde ik beslist lezen.

De basis is Jungiaanse psychologie: de wereld van de archetypen (oerfiguren) mythen en symbolen met behoorlijk wat bijbel en kerkvaders. Fox maakt daar zijn persoonlijke mix van. Daar heb ik niets op tegen maar wat de auteur aan de verborgenheid ontrukt is toch vooral z'n eigen opvatting van spiritualiteit. Daarbij leert de lezer hem niet kennen als spiritueel wezen, laat staan als spiritueel manspersoon.

Tegen het einde van het boek staan opsommingen van wat zo'n spirituele man wel of juist niet doet. Je kunt er een dagtaak van maken om aan alle leefregels van deze post moderne kloosterorde te voldoen. Spiritualiteit als een roeping of erger nog, als een beroep.

Beste medeman, lees dit boek niet, lees liever bijvoorbeeld 'de mens en zijn symbolen' van Jung als dergelijke zaken je interesse hebben. Mocht je 'de verborgen spiritualiteit' via je vrouw te lezen krijgen dan mag je dat opvatten als een signaal dat er iets grondig mis is met de relatie.

B. Logger

november: maand van spiritualiteit

2011-11-04T11:16:00.004+01:00

Spiritualiteit vind ik een lastige want zweverig:

'wat gezegd kan worden, kan duidelijk worden gezegd; en waarover niet kan worden gesproken, moet men zwijgen' (Ludwig Wittgenstein, hij had het niet specifiek over spiritualiteit)

Op deze wijze zijn we meteen helemaal klaar met dit onderwerp: er is niets dat duidelijk kan worden gezegd over spiritualiteit. Probeer het maar eens.

Thema van dit jaar is 'leven' http://www.maandvandespiritualiteit.nl/

Met verstilde groet

B.Logger

Mooi Gelderland - Herfst

2011-11-03T16:21:00.002+01:00

Dichter bij de macht

2011-11-02T14:28:00.002+01:00

Ik las het in de krant: Ierland krijgt een zeventig jarige dichter als premier Michael: D Higgins. Pikant detail: hij is geboren te Limerick.
De journalist (kennelijk zonder poëtische aanleg) noemt dit feit zonder er verder aandacht te besteden.

Bij mij komen toch wel enige vragen op. Zou het niet zo zijn dat relatief veel inwoners van Limerick gedichten schrijven? Is dat ooit uitgezocht? Er worden wel meer onzinnige onderzoeken gedaan en het zou zo maar kunnen want zo'n plaatsnaam werkt inspirerend. Maar vooral ook, hoe is het om een dichter als regeringsleider te hebben? Is dan meteen de verbeelding aan de macht? Zijn dichters sowieso in staat om te regeren?

Wij doen inmiddels ervaring op met Herman van Rompuy: voorzitter van de EU en tevens begaafd haiku dichter (geboren te Etterbeek!) Ik geloof meteen dat de man zijn best doet en wellicht constateren we achteraf dat ie het prima gedaan heeft. Maar ik heb nooit het gevoel: 'kijk hier staat een dichter'.

De Ieren weten volgens mij exact wat ze doen want de eerste president van Ierland Douglas Hyde was zeer populair en eveneens een dichter.

B.Logger

Dummies

2011-11-02T14:12:00.004+01:00

Bieblogger daagde mij onlangs uit het boek 'Hertenbronst voor dummies' te schrijven. Mocht ik ooit een boek schrijven dan wordt het vermoedelijk eerder 'Dummies voor Dummies'.
Het verschijnsel dummie en het succes van deze serie vind ik fascinerend.

Het zijn meestal uitstekend geschreven boekjes die een tamelijk ingewikkeld onderwerp verkennen.
De onwetende lezer wordt via een uitgekiend stramien (in ieder boek hetzelfde) stevig bij de hand genomen en door een ingewikkeld onderwerp geleid.

Ik schaam mij er niet voor dat ik zelf bijvoorbeeld 'statistiek voor dummies' in de kast heb staan en die schaamteloosheid tekent de persoon van de dummie. Dummie betekent 'domkop' maar dan wel liefdevol opgevat. De essentie is het besef dat je weinig van een bepaald onderwerp afweet, je dat jezelf niet kwalijk neemt, er meer van wilt weten en daar bovendien openlijk voor uitkomt.

Dat vind ik een mooie levenshouding en daarover zou mijn 'dummies voor dummies' gaan: geef je nieuwsgierigheid vrij baan en schaam je nooit voor je 'niet weten'.

met niet wetende groet

B.Logger

Ieder mens is een verhaal ...

2011-11-01T13:40:00.002+01:00

Ooit was ik jong en volkomen open. In die tijd kreeg ik levensverhalen te horen ... Een van de meest verontrustende verhalen vernam ik van de man die zijn klaverjas pot onderbrak en mij aankeek met de opmerking: ' jij lijkt me wel iemand die een verhaal wil horen.' Dat wilde ik inderdaad wel. Dit speelt zich af in een bruine Rotterdamse kroeg met van die kleedjes op tafel. Hij voelde vermoedelijk ragfijn m'n verhalenhonger aan (in die tijd wilde ik schrijver worden) en wilde tevens zijn verhaal kwijt.

De tweede wereldoorlog trof hem als Joodse man zwaar maar hij werkte zich er 'verhaaltechnisch' redelijk snel door, wellicht veronderstelde hij dat zoiets toch niet valt uit te leggen aan een buitenstaander. Het kan ook zijn dat hij dat zelf toen nog te moeilijk te vond. De focus van zijn verhaal lag op zijn terugkeer: na jaren keerde hij terug in Rotterdam, vond zijn huis terug, belde aan, zijn vrouw deed open maar .... ze had inmiddels een andere man en daar is ze bij gebleven!

In die tijd kon ik nog luisteren zonder oordeel en met een opmerkelijk gebrek aan emotie: I am a camera (wellicht omdat ik schrijver wilde worden). 'Nou dat was mijn verhaal en nu ga ik verder met klaverjassen' besloot hij en de kaarten werden opnieuw gedeeld.

Sindsdien weet ik dat ieder mens een verhaal is ...

B.Logger

De val II

2011-10-27T11:02:00.003+02:00

Khadafi was 27 jaar jong toen hij samen met andere officieren koning Idris afzette. Met dank aan de uitzending van 'Andere tijden' zie ik weer die magere innemende jonge man, vol idealisme, die hij ooit was. De Libische bevolking verwachtte veel van hem. Ik zie hem echt luisteren en dan pas spreken. Het is 1969. Nasser, een Egyptische jonge officier deed eerder hetzelfde in Egypte en was zijn grote voorbeeld. Waar ging het mis? En waar ging het mis met anderen zoals Fidel Castro in Cuba en Robert Mugabe in Zimbabwe?

Het is puur Shakespeare: ze gaan ten onder aan 'a fault of character' in de loop van de jaren steeds verder uitvergroot omdat er geen (democratisch) weerwerk ontstaat. Je moet sterk in je schoenen staan om in zulke landen aan de macht te komen, vervolgens moet je jouw oppositie niet voor de voeten lopen maar de kans geven om sterk te worden en zich te verenigen tegen jou. Wie zo in elkaar zit komt domweg niet aan de macht of wordt meteen terzijde geschoven door anderen.

B.Logger

Haar naam was Sarah

2011-10-26T12:17:00.003+02:00

Haar naam was Sarah (DVD)/ regisseur: Gilles Paquet-Brenner. De verfilming van de Bestseller van Tatiana de Rosnay. Ervaring leert dat filmversies nog wel eens kunnen tegenvallen na het lezen van het oorspronkelijke verhaal. Toch is het boek goed neergezet op het witte doek.

Er loopt een dubbele verhaallijn door de film. Eén die zich afspeelt tijdens de oorlogsjaren en één in het nu. Een aandoenlijk verhaal midden in een tijd die ons wederom herinnert aan de niet te bevatten gruwelijkheden die o.a de Joodse bevolking heeft moeten ondergaan tijdens het naziregime. Het is ook altijd weer schokkend om te constateren hoeveel nationalisten er meewerkten met dit regime.

Sarah, een Joods meisje, denkt haar broertje veilig in een kast te verbergen tijdens een razzia (1942) in hun wijk in Parijs, niet wetende dat ze voorlopig niet meer thuis zal komen.

Ondertussen zien we in het heden een journaliste Julia onderzoek doen naar deze razzia en dus ook het huis van haar schoonouders die zij en haar man en dochter van plan zijn te gaan betrekken.

Hiermee wordt maar weer eens bewezen hoe het verleden zijn invloed op het heden kan beïnvloeden. Prachtige film...zakdoek bij de hand.

Apple en iPod

2011-10-25T14:50:00.004+02:00

Het is deze maand precies 10 jaar geleden dat de eerste ipod geïntroduceerd werd. Een revolutie. Apple timmerde al flink aan de weg met zijn imacs, zijn prachtige design, zijn gebruiksvriendelijkheid. Toen kwamen daar de ipods bij.

Er waren andere MP3 spelers, maar geen was zo makkelijk en intuïtief te bedienen als de ipod. Die er ook nog eens strak uitzag. Citaat: “Terwijl andere mp3-spelers in die tijd frustreerden door ingewikkelde menu’s had de iPod iets geniaals: vier bedieningsknoppen rond een scrollwiel; iedereen begreep meteen hoe je het apparaatje moest bedienen”. De ipod was niet de kleinste MP3 speler, had niet de meeste opslagcapaciteit, maar zijn uitstraling en bedieningsgemak zorgden voor een ongekend succes.

Apple veroorzaakte een revolutie in de muziekwereld, door via itunes muziek te gaan verkopen. En dat op een manier die ook een leek kon begrijpen. Toen bleek ook dat men best bereid was om voor muziek te betalen. Het leek wel of iedereen op een gegeven moment een ipod moest hebben. Andere fabrikanten van MP3 spelers kwamen er eigenlijk niet aan te pas.

Ik herinner me nog goed het moment dat ik mijn eerste ipod kocht, met zo’n groot clickwiel. Snel had ik door hoe het apparaat te bedienen en ging ik aan de slag om de juiste muziek er op te zetten. Twintig GB had ik tot mijn beschikking, ruim voldoende dacht ik nog in mijn onschuld. Toch kwam vrij snel het moment dat ie vol zat. En dan moet je weer selecteren en saneren. Iets dat ik op mijn werk wel gewend ben. Maar nu toch lastig.

Voor mij betekende de ipod dat ik weer met ‘muziek luisteren’ in de weer ging. Hij speelde dus een grote rol in mijn leven. Overal gebruik ik hem, in de auto, op de fiets, thuis via de geluidsinstallatie. Inmiddels is de oude ‘clickwheel’ (ik heb hem nog wel) vervangen door een ipod touch, eentje van 32 GB. Iets meer ruimte dus, toch loopt ook deze al weer aardig vol. En ook de touch is zooooooo….gebruiksvriendelijk. Momenteel zijn er 4 ipods in ons gezin aanwezig, een Nano, een Classic en 2 Touches. Mijn oude clickwheel ligt nu stil in een hoekje. Hij doet het niet meer, maar ik kan hem niet wegdoen. Toch?

De val ...

2011-10-24T12:29:00.001+02:00

Met haar achtentachtig jaar maakte mijn moeder een flinke smak bij haar bovenbuurvrouw en belandde in een zorghotel. Oh ironie ... ze wilde de huisarts bellen vanwege die buurvrouw maar struikelde over een lullig snoertje. Voor iemand die altijd voor anderen klaarstaat is dat een val in stijl.

Het gebouw (onderdeel van het Maasstad ziekenhuis Rotterdam) is groot, spieksplinter nieuw en heeft inderdaad de opzet van een hotel: iedereen een eigen kamer, er is een restaurant etc. De meeste hotelgasten bewegen zich echter in karretjes en medewerkers gaan 'medisch' gekleed.

Van het ene moment op het andere in een andere omgeving, het zal je maar gebeuren. Met pijn en verwarring in een rolstoel ontdekt ze steeds dingen die ze niet zelfstandig kan. Voor het eerst in mijn leven hielp ik mijn moeder van rolstoel in bed en bij het omkleden. 'Ik kan wel merken dat je in de verpleging hebt gewerkt' zei ze. Dat klopt niet maar wellicht heb ik een roeping gemist.

B. Logger

Computers

2011-10-22T15:51:00.005+02:00

Citaat: ’Alan Turing was very explicit that computers will never be intelligent unless they are allowed to make mistakes’. Turing was de man van de Turingmachine, een voorloper van de computer. Hij was ook de man die in de Tweede Wereldoorlog betrokken was bij de succesvolle ontcijfering van de codes die de Duitsers gebruikten. Kortom een bolleboos. Het is een interessant citaat tegen de achtergrond van een begrip als kunstmatige intelligentie, wat moeten we daar van denken? Ik heb altijd grote moeite om me daar iets bij voor te stellen.

Citaat: ‘A computer is a simple mind having a will but capable of only two ideas’. Ook dat is een goede definitie van een computer. Hoezo, kunstmatige intelligentie? De Engelsen hebben een gezegde: ‘What goes up must come down’. Een beetje parafraserend zou je kunnen stellen t.a.v computers: er komt alleen uit wat je er in gestopt hebt. Of, een computer werkt met de software/gegevens die de mens invoert. Wat een simplisme.

Computers zijn dus niet net als mensen, ze kunnen veel. Maar hebben ook zo hun beperkingen. Ze kunnen niet ‘denken’, denk ik. Ze kunnen kunst maken, maar zijn niet creatief. Ook apen en olifanten kunnen kunst maken, leest u maar eens “Philosophy made simple” van Robert Hellenga. Een filosofisch boek (roman) waarin een olifant schilderijen maakt.

Het gaat om computers en mensen. Er worden altijd vergelijkingen gemaakt tussen deze twee. En het gaat dan met name om de plaats die computers (gaan) innemen. De mensheid die denkt een unieke soort te zijn, die unieke positie wordt meer en meer ondergraven, lees Dawkins (biologisch), lees Swaab (biologisch). Op een ander vlak gaan nu ook nog eens computers die positie ondermijnen. Maar: ‘It is hard to see how computers could emerge as creative and imaginative entities in the near future’. Of is de wens hier de vader van de gedachte? Afijn, u vormt uw eigen mening maar, het gaat mij een beetje boven mijn pet.

De ontdekking van De Genestet

2011-10-21T11:22:00.004+02:00

Wat een verrassing! Wat heeft die man een mooie dingen geschreven! Van de 19e eeuw heb ik een saai beeld en als er dan een predikant-dichter wordt besproken, klopt mijn hart niet sneller.

Maar ja:
Als Bibliotheek, of in dit geval als Gelderland Bibliotheek, doe je ook wel eens wat omdat het “hoort”. Zo was de herdenking van het 150 jaar geleden overlijden van Petrus de Génestet in ons Gelderse Rozendaal iets wat dan gewoon maar moest. De voorbereiding werd door een collega gedaan en eigenlijk ging ik meer qualitate qua naar de lezing die bij de opening van de tentoonstelling hoorde, dan uit oprechte interesse.

Fout! Het was geweldig! Natuurlijk, spreker van dienst in deze editie van de Nijhoff-lezing was Marita Mathijsen. Jarenlang als hoogleraar aan de UvA college gegeven en dus geoefend om een zaal te boeien. Maar zonder inhoud houdt geen enkele vorm stand.
Wat bleek: deze De Génestet stierf op zijn 31e een te vroege dood. Toch had hij vier kinderen gekregen met zijn geliefde. En nog voor zijn eigen dood overleden vrouw en zoon aan tbc. Het gedicht Liefde, over het ziekbed van zijn vrouw, getuigt van het intense verdriet wat hij heeft. En het is prachtig.

Er waren nog veel meer mooie en soms ook cynische voorbeelden van gedichten. Het is echt een aanrader om hem weer eens te lezen. Of kom luisteren naar de voordracht van zijn gedicht het Haantje van de Toren op zondag 27 november in Bibliotheek Centrum.

Ik heb het niet druk ...

2011-10-20T12:55:00.003+02:00

'Hoe gaat het?'
'Goed, maar ja, druk, druk druk'.

Dit type gesprek vindt overal plaats. Een onderzoek wees ondertussen uit dat Nederlanders minder uren werken dan anderen. Ik teken daar meteen bij aan dat de Nederlandse arbeidsproductiviteit erg hoog ligt! Ten dele dankzij ons hoge niveau van automatisering maar ik sluit niet uit dat we domweg hard werken in die weinige uren.

Sinds enkele jaren onderscheid ik werkdruk en werkdrukte. Mijn werkdruk is het aantal te klaren klussen afgezet tegen mijn werkuren. Dat is een objectief gegeven en daar kan een probleem schuilen. Enkele jaren terug was dat het geval. Zo'n probleem is aan te tonen, aan te kaarten en vervolgens op te lossen.

Mijn werkdrukte is de mate waarin ik mij 'druk maak' over mijn klussen. 'Drukte maken' vind ik een emotionerende, tijdrovende bezigheid. Ik heb er een bescheiden talent voor en de kunst is dat alleen op hoofdlijnen te doen en dan uitsluitend als het nut kan hebben. Tenzij ik domweg zin heb om mij druk te maken: zeggen dat je het druk hebt werkt tegenwoordig statusverhogend, het is een sociaal spel geworden.

Daarom lieg ik liever eerlijk en welgemeend door te zeggen dat ik niet druk heb.

Rustig groetje B.logger

Leuker kunnen we het niet maken

2011-10-19T13:25:00.003+02:00

Misschien toch wel. Nederland is een belastingparadijs voor grote bedrijven. Ik dacht dan meestal aan de Kaaiman eilanden, de Maagdeneilanden en andere verre exotische oorden maar Delaware (USA) staat op 1 en Nederland staat 2 op de wereldranglijst. Maar liefst ééntiende van de totale wereldhandel loopt via (brievenbus)vennootschappen die in Nederland gevestigd zijn!

Dit moet toch een kolfje naar de hand van minister de Jager zijn: flink belasten die hap en we hoeven nooit meer te bezuinigen. Helaas, zulke bedrijven zijn net een troep mussen, ze strijken ergens neer waar het goed is maar vliegen weer op bij de eerste de beste verstoring.

Bovendien hebben onze belastinginspecteurs het nu even te druk in Griekenland alwaar ze de Griekse belastingdienst bijstaan. Heel goed, dat mes snijdt aan drie kanten: terwijl die arme Grieken meer gaan betalen (en rijke Grieken eindelijk eens gaan betalen) wordt de Nederlandse belastingbetaler minder in de gaten gehouden. Vervolgens hoeven wij minder bij te springen omdat het met Griekenland weer helemaal goed komt.

Ik zou een stap verder willen gaan: het lijkt mij een uitstekend idee onze belastingdienst te privatiseren. Dit is geheel in lijn met het neoliberale gedachtengoed, sterker nog: het is post neo liberaal (dat is oud links in een nieuw jasje?)

De belastingdienst verhuurt zich voortaan wereldwijd aan overheden die moeite hebben met het innen van belastinggelden. Zo nodig sturen we het leger mee om deze fiscale operaties wat soepeler te laten verlopen. Men betaalt zijn onroerend goed belasting onmiddellijk wanneer er een tank op de oprijlaan staat, vooral wanneer die zich alvast ontspannen inschiet op enkele belendende bijgebouwen. De tanks moeten we nog even houden, die gaan eindelijk hun geld opbrengen.

B.Logger

Red Dirt Girl

2011-10-18T16:27:00.002+02:00

Red Dirt Girl (CD) / artiest: Emmylou Harris. Harris, geboren in 1947, gaat al even mee in de muziekbusiness. Als een van de weinigen is zij in staat gebleken al tientallen jaren lang zich te vernieuwen. En in de picture te blijven.

Wat dat betreft kan ze vergeleken worden met mensen als Neil Young. Een van haar mentoren was Gram Parsons, met wie ze ook samengespeeld heeft. Met wie niet kun je beter vragen.

Bekende artiesten speelden mee op haar albums en omgekeerd: Neil Young, Ricky Scaggs, Dolly Parton, Linda Ronstadt, Bob Dylan (Desire) en The Band. Om er een paar te noemen. ‘Red Dirt Girl' is haar 29ste album en stamt uit 2000. Het is een heerlijk rustig, laid-back album geworden. Gemaakt met hulp o.a. van Bruce Springsteen, Dave Matthews en Kate McGarrigle.

Ja, wat moet je hier meer van zeggen? Het is muziek om rustig van te worden. En, slechte nummers zou ik niet kunnen noemen. Afijn, luistert u zelf maar eens.

Mooi Gelderland. Herfst 2011

2011-10-17T20:50:00.001+02:00

'de natuurlijke leider' Mark van Vugt & Anjana Ahuja

2011-10-12T16:42:00.003+02:00

Omdat ik zelf leiding geef (en ook krijg) lees ik ook wel over leidingeven, communicatie, organisaties, tenminste als de invalshoek origineel genoeg is: ik laat mij graag verrassen. Het eerste boek wat ik bewust las was: 'Stoppen met leidinggeven'. Dat leek me de ultieme introductie voor een beginneling. Klopte bij toeval: rode draad was verantwoordelijkheid leggen bij degene bij wie het thuis hoort. Daar ben ik wel voor.

'De natuurlijke leider' reikt hoger, er worden verschillende theorieën kort besproken was aanleiding om te schetsen hoe het leiderschap evolueerde van de prehistorisch jagerverzamelaars (grote man) via landbouw gemeenschappen (chiefs en krijgsheren) tot het heden.
Het gaat ook over nog langer geleden in het dierenrijk: de vissen, de vogels en de apen worden niet vergeten. Erg goed aan dit boek is dat eindelijk ook de kant van de 'volgers' belicht wordt, dat wordt in de meeste boeken overgeslagen. Leiden en volgen is een soort onderlinge afspraak en leiders zijn zelf altijd weer volgers ten opzichte van anderen en of in andere situaties.

Het boek verklaart mijns inziens verschijnselen onvolledig maar de denkrichtingen en aanzetten vind ik steeds interessant. Zo is één van de conclusies dat de mens nog altijd beschikt over tegenstrijdige sets van eigenschappen uit ons verleden t.a.v. leidinggeven die bovendien niet meer bij de grotere organisatieverbanden van onze tijd passen.

Het boek eindigt met een al te simpel testje om te bepalen welk type leider je zelf bent/kunt worden/zou kunnen zijn. De uitslag zei mij weinig: ik bleek van alle markten thuis. Toch een leuk boekje voor leiders en volgers ...

Met natuurlijke groet B.Logger

Moesson, de oceaan en de toekomstige wereldmarkten

2011-10-12T16:33:00.003+02:00

Moesson, de oceaan en de toekomstige wereldmarkten / auteur: Robert D. Kaplan. Aantrekkelijk geschreven boek dat tot nadenken en bezorgdheid stemt. Plaats van handeling: de Indische oceaan en de wateren waaraan zij grenst, al duizenden jaren in gebruik als handelsroute over zee. Zowel boek als route verbinden de Chinese zee (China), de Indonesische archipel via India met de Arabische golf en oostelijk Afrika. Deze route was al vroeg mogelijk dankzij een uiterst betrouwbare wisseling van windrichtingen: de Moesson. Naast lokale volkeren spelen Arabieren, Chinezen en voormalige kolonisatoren wisselende rollen in de tijd.

Met twee grootmachten, China en India (historisch gezien opnieuw), onverbiddelijk in opkomst en een kleinere rol voor de Verenigde Staten voorziet Kaplan grote veranderingen. Hij bereist landen, spreekt mensen, schetst heden, verleden en mogelijke toekomstscenario's. Er staan grote (energie) belangen op het spel en al liggen er mooie kansen in het verschiet, het valt op hoe instabiel veel gebieden en landen zijn. Mislukte staten (de beschrijving van Pakistan vond ik ronduit griezelig) onderdrukte minderheden, die over verschillende landen verspreid wonen. De bedreigingen zijn groot en de geschiedenis haalt de toekomst al bijna in wanneer ik lees over de staten op het Arabisch schiereiland.

Er kleeft een probleem aan dit boek want hoe boeiend ook: in hoeverre kun je de toekomst in kaart brengen van zo'n instabiele regio? Lees het boek nu want over 5 jaar is het vermoedelijk toe aan een grondige herziening....

Mooi Gelderland. Herfst 2011

2011-10-11T12:29:00.002+02:00

Tijdsbeeld

2011-10-10T14:10:00.005+02:00

Kijk, een Deense vrouw uit de bronstijd ... ze is jong, staat met haar voeten in het water en draagt een eigenaardig (bronzen) puntschildje. De functie van het schildje is niet duidelijk.

Ik vond haar in een boek over de geschiedenis van Denemarken. De auteur maakte kennelijk gebruik van foto's om de lezers een levendiger indruk geven van tijdperken die hij beschrijft. Dat was toen vast een moderne aanpak en het is nu een probleem. Met de ogen van nu zie ik vooral een zwart wit foto van een jonge vrouw uit 1960: dat kapsel, die trui, de artistieke camera stand: allemaal erg 1960.

Ze staat er wat ongemakkelijk bij. Ik vraag me ook af wat ze daar in het water doet, het lijkt me niet functioneel: ze heeft geen vistuig of wasgoed bij zich, het water lijkt mij nogal koud, dat verklaart wellicht het gebald vuistje. Of is het een stil verzet tegen deze fotosessie?

Hier schuiven twee tijdsbeelden over elkaar heen: 1960 en de Deense bronstijd en ik krijg het niet meer weg.

B.Logger

Mooi Gelderland. Italiaanse weg

2011-10-09T18:26:00.001+02:00

Vergeten te bestaan: echte fictie en het fictieve ik

2011-10-08T16:30:00.002+02:00

Vergeten te bestaan: echte fictie en het fictieve ik / auteur: Ger Groot. Ger Groot (1954) aanvaardde in 2009 het bijzonder hoogleraarschap Filosofie en Literatuur aan de Radboud universiteit van Nijmegen. Zijn inaugurele rede was een weerslag van onderzoek naar hoe de werkelijkheid en literaire fictie in elkaar overlopen, met als draaipunt de lezer.

Via de Spaanse romans "Don Quichot" van Cervantes en "Nevel" van Miguel de Unamuno gaat hij in op de ingewikkelde relatie tussen fictie en werkelijkheid. De hoofdpersoon in het boek van Unamuno zegt dat hij door het kunstwerk wordt bevrijd van het besef te bestaan. In het lezen is de werkelijkheid van het boek echter dan die van het wereldse ‘ik'.

Groot stelt dat romans en verhalen diep op de werkelijkheid kunnen ingaan juist door zich van die werkelijkheid los te maken. Hij verklaart filosofisch aan de hand van het denken van onder andere Sartre hoe het mogelijk is dat het ‘ik' tijdens het lezen in feite verdwijnt zodat op dat moment de fictie 'echte' werkelijkheid wordt.

‘Vergeten te bestaan' bevat de tekst van de rede zoals door de auteur in verkorte vorm uitgesproken bij de aanvaarding van zijn ambt. Het is een boeiende poging literatuur en filosofie met elkaar te verbinden

Souls Alike

2011-10-07T13:12:00.005+02:00

Souls Alike (CD) / artiest: Bonnie Raitt. Bonnie Raitt heeft er lang over gedaan om door te breken. Dat gebeurde eigenlijk pas bij haar 10e CD "Nick of time".

Een kleiner publiek wist haar al veel langer op waarde te schatten. Door haar vertolking van de blues. Ze doet dit op bijzonder authentieke manier en speelt prachtig (slide) gitaar, één van de weinige vrouwen in die tijd die het bottleneckspel beheersten.

Ze was al van jongs af aan gegrepen door de blues en speelde samen met grootheden als Howlin’Wolf en Mississippi Fred McDowell. Eén van de bijzonderheden aan Bonnie Raitt is dat ze regelmatig nummers covert die het origineel overtreffen.

"Souls alike" uit 2005 is een CD, die er uitspringt. Ze tekent hier zelf voor de produktie (geen Don Was meer zoals bij vorige albums met zijn wall of sound) en er komen geen bluesnummers op voor. Wel zijn de gitaren van haar en George Marinelli erg belangrijk.

Inhoudelijk ligt de nadruk op verbroken liefdes, een thema dat zich uitstekend leent voor de blues, en het aanvaarden van je verantwoordelijkheid. Kortom, deze CD is een verrassing. Zowel voor fans als diegenen die haar nog niet kennen een aangename luisterervaring. Citaat: "This entire disc is brave and sharp. It marks a new turn for Raitt and offers her and her fans an entirely new road to go down -- this one deep into the heart."

Bert Jansch en Steve Jobs

2011-10-06T12:31:00.002+02:00

Ik wilde vandaag een boek bespreken op deze plek, maar werd ingehaald door de berichten van het overlijden van zowel Steve Jobs als Bert Jansch. Dat het niet goed ging met Jobs was bekend, de dood van Jansch kwam voor mij echter als een totale verrassing. Wat zijn nu de overeenkomsten tussen deze twee (behalve dat ze allebei er niet meer zijn)?

Als u het Biebblogger vraagt (en dat doet u niet, hij geeft zijn mening ongevraagd) zijn het beide mensen, die onwrikbaar stonden voor hun ideeën. Niet bereid tot compromissen. Steve Jobs wist precies waaraan zijn producten moesten voldoen, qua design, qua gebruiksvriendelijkheid, die twee zaken waren voor hem heilig. Jansch had zo zijn ideeën over muziek. Die houding maakte dat hij slechts bij een klein publiek en natuurlijk medemuzikanten bekend en geliefd was. Hij was een voorbeeld voor een aantal bekende gitaristen: Nick Drake, Jimmy Page, Johnny Marr e.a.

Waar Steve Jobs een ongekend succes heeft bereikt, was dat voor Jansch niet weggelegd – helaas. Want wat heeft hij een mooie muziek gemaakt. Luister maar eens naar de vroege muziek van Pentangle, naar The Black Swan, naar L.A. Turnaround. Nog een overeenkomst: Beide heren overleden aan kanker. Biebblogger bezit een ipod touch met daarop muziek van Bert Jansch, vandaar deze posting, om hier nog even bij stil te staan.

Bronst slotreactie

2011-10-05T13:12:00.003+02:00

Zo te zien aan de postings kan B. Logger er wel een boek over schrijven. Maar, waarom eigenlijk niet? Wat dacht u van een titel als: ‘Bronst voor dummies’, ‘Pocketboek voor de bronst’, ‘Bronst voor beginners’ of ‘Memoires van een bronstganger’?

Deze laatste titel zou dan bij ons in de kast met WAAR boeken geplaatst kunnen worden. Dit alles om verzekerd te zijn van voldoende uitleningen. Het boek zou dan uiteraard ook aangeboden kunnen worden via de NBD aan collega bibliotheken. Ik zie het al helemaal voor me. Weet u wat, ik zal B. Logger hier eens over polsen, misschien voelt hij er wel voor.

OK, voor dit seizoen even genoeg over de bronst. Ben benieuwd welk thema door B. Logger als volgende bij de kop gepakt wordt.

Bronst slot

2011-10-05T11:19:00.007+02:00

De bronst verloopt ieder jaar anders.

Dit jaar begon met een enorme roedel van 15 hindes die de volgende ochtend al uiteengespat bleek in kleinere roedeltjes met elk een eigen (plaats)hert. Zoals Biebblogger al verklapte zitten er oude bekenden bij zoals bijvoorbeeld de 'manke', hij raakte een paar jaar terug lelijk gewond aan zijn achterpoot toen een ander hert hem in de flank raakte. Herten herkennen ons niet zover ik weet.

Elkaar van opzij raken is tegen de 'spelregels': herten dagen elkaar uit door te burlen, vervolgens draven ze enkele malen parallel aan elkaar op en neer om aan te geven dat ze het duel aan willen. Tenslotte posteren ze zich frontaal tegenover elkaar, laten de koppen zakken, gewei vooruit en ... boem, boem, boem ... met geweien tegen elkaar. Na het gevecht draait de verliezer af en holt weg.

Wanneer vermoeidheid in het spel komt draait de verliezer soms te traag af en toont daarmee zijn kwetsbare flank. Wanneer de winnaar dan nogmaals toeslaat vallen er gewonden en een enkele keer doden. Grootste boosdoeners zijn de jonge en de erg oude herten: ze hebben nog (of opnieuw) lange geweien met weinig vertakkingen en kunnen tegenstanders letterlijk spietsen.

Dit jaar zagen we een hert uitglijden tijdens het gevecht. Hij lag met vier poten in de lucht, zijn tegenstander stond er bij en keek er naar ....

Vermoedelijk viel er dit jaar buiten ons zichtsveld ook een echt slachtoffer: op zeker moment zagen we grote aantallen raven boven één plek cirkelen. Nu zie ik raven toch al niet iedere dag maar daar voegde zich bovendien een zeearend bij, de vogel die in het wapen van de VS staat: groot, witte kop en een fikse gele snavel. Dit is voor ons 'het jaar van de zeearend'.

Zo zijn er ieder jaar wel een paar randverschijnselen te zien: een laat kalfje wat nog bij moeder drinkt. Jonge herten die buiten mededinging met hun geweitjes op elkaar oefenen. Runderen die kennelijk gek van het geburl luid gaan loeien, zwijnen en vosjes die opgewekt door het hele tafereel heen hupsen. Dit jaar een hinde die een ander vrouwtje besteeg. In al die jaren nog nooit gezien en een hert en een hinde met een zender om de nek, dit vanwege een onderzoek naar de bewegingen van herten over de Veluwe: de heer en mevrouw Collier hebben we ze gedoopt …

Overigens al die actie en bijzondere gebeurtenissen worden afgewisseld met uren van geduldig wachten ... en iedere avond afgesloten bij het vuur ...

B.Logger

Bronst 2

2011-10-04T15:14:00.003+02:00

We eten drinken, poetsen lenzen en luisteren ondertussen tot de eerste beelden: geweien boven de wijkende mistflarden, een soms van elkaar af dan weer op elkaar toe bewegend schimmenspel.

Wanneer de zon doorbreekt zien we het hele plaatje: (zoals Biebblogger al veronderstelde was het dit jaar fantastisch weer) grote of kleine roedels hindes (vrouwtjes) met elk een indrukwekkende mannetje, het plaatshert, die hen bij elkaar probeert te houden.

Verderaf of dichterbij de opponenten, de andere herten, potentiële troonopvolgers met variërende geweiomvang, het gewei wordt jaarlijks groter maar met het verouderen vaak weer kleiner. Sommige mannetjes uitdagend en agressief, ze gaan met hun gewei een struik of een laaghangende boomtak te lijf, desnoods ploegen ze in de grond. Hoe meer er aan het gewei hangt, hoe indrukwekkender. Weer anderen liggen semi ontspannen in het gras en wachten hun moment af. (Met het zonnige weer leken sommige herten kalme bermtouristen)

Dat moment kan komen omdat met name roedelbezitters (de plaatsherten dus) voortdurend in de weer zijn hun harem bijeen en hun opponenten op afstand te houden. Ze vallen vele kilo's af, raken oververmoeid en gefrustreerd in combinatie met hun fluitende hormonen.

De bronst lijkt een echte 'mannen aangelegenheid' maar in feite bepalen de bronstige hindes veel. Op zoek naar voedsel en water voor zichzelf en jongen gaan ze hun eigen waakzame gang. Zij letten op (de mannetjes niet of nauwelijks) en vluchten wanneer ze onraad vermoeden. Het mannetje volgt dan noodgedwongen. Wellicht bepalen de hindes nog meer, in de loop der jaren zag ik meerdere malen hoe herten om een roedeltje streden terwijl de dames er ondertussen stilletjes van door gingen. Overwinnaar en verliezer bleven onthutst achter ...

B.Logger

Bronst 1: reactie

2011-10-04T13:05:00.004+02:00

Elk jaar hoort Biebblogger de enthousiaste verhalen van zijn collega. Die is dan weer op ‘hertenjacht’ geweest samen met zijn medejager. Of liever gezegd, ze hebben de bossen afgespeurd naar bronstige herten, die vechten om de hindes. Het heeft iets voyeuristisch, als je er even wat langer bij stilstaat. Vindt u ook niet? Ik ga dan ook maar niet te zeer op de details in.

Zoals u kon lezen in de vorige posting zijn ze in de loop der tijden netter geworden, ze houden zich nu aan de wet, waar die vroeger nog wel eens met een korreltje zout genomen werd. Dat is een positieve ontwikkeling. Uit de verhalen hoor ik dat ze herten herkennen van vorige jaren. Zou dat andersom ook gelden, dat herten hen beginnen te herkennen en denken: he, daar heb je ze weer? Vermoedelijk hebben ze het daar te druk voor.

Deze keer troffen ze het met het weer. Het was ‘terrasweer’ zelfs. Maar dat was ook wel eens anders. In principe doet het er niet toe wat het weer hen voorschotelt. Regen, wind, kou en nu dus zon worden getrotseerd om maar niets te hoeven missen. Bikkels. De alcoholische dranken staan dan klaar om weer op te warmen heb ik begrepen.

Dit alles werkt aanstekelijk moet Biebblogger bekennen. Hij woont zelf al bijna zijn hele leven op of aan de rand van de Veluwe, maar heeft nog nooit een bronstig hert gezien of gehoord. Slechts van tv kent hij dit fenomeen. Dus, wie weet, gaat hij er in de toekomst ook eens op uit en kunt u volgend jaar een posting hierover van zijn hand tegemoet zien. Eerst maar eens een boek over de bronst lezen.

Bronst I

2011-10-03T14:08:00.008+02:00

Welke mannetjes mogen hun genen doorgeven, nageslacht verwekken? Dat is de jaarlijkse prijsvraag voor edelherten eind september/begin oktober. Op min of meer vaste plekken vechten ze dit letterlijk uit.

Het is nog pikkedonker als m’n wekker gaat : kort douchen, een kop koffie onder de sterrenhemel en we gaan op pad. Elk met een rugzakje: thermoskan, brood, driepootstoeltje, kijker plus statief. Er worden weinig woorden gewisseld: alles is de avond te voren met de precisie van een militaire operatie voorbereid bij het kampvuur.

We doen dit sinds half jaren negentig. De tent werd een kleine caravan, we kochten betere kleren en schoenen: nooit geen kou meer. We vervingen onze eerste generatie verrekijkers door dure goeie voor beter zicht.

Dankzij die kijkers belandden we aan de goede kant van de wet: in vroeger tijden waagden we ons wel eens in gebieden waar men niet mag komen om beter zicht te hebben. Tegenwoordig bellen we Staatsbosbeheer als we daar iemand ontdekken: met dieven kun je dieven vangen.

De ochtenden beginnen meestal in de mist die overgaat in lijnvormige mistflarden waar het dal beetje bij beetje zichtbaar wordt. Overal aanzwellend en weer afnemend geburl en soms ook het gekletter van botsende geweien. Het dal werkt als een klankkast en windrichting is medebepalend voor wat we waar horen. We installeren ons: stoeltje uitklappen, statief en kijker monteren en luisteren maar .... De mist moet nog iets optrekken alvorens er wat te zien valt.

B.Logger

Crisisvormen

2011-09-30T10:23:00.004+02:00

Wellicht vindt u dat ik voor een dyscalculist nogal vaak over de economische crisis schrijf.

Ik moet wel: na die wonderlijke speculaties over een W of V vorm is nu het nieuws dat er een nieuwe crisis overheen kan komen.

Hoe zullen we het nu hebben? Het is toch gewoon diezelfde goeie oude crisis in een nieuwe fase? Doet me denken aan de geloofscrisis van een Amerikaanse toerist die Jeruzalem bezocht en na bezichtiging van het derde graf van Jezus vertwijfeld uitriep: 'is this the real holy land or is there another holy land?

B.Logger

Vergeefse voorwerpen ...

2011-09-28T15:46:00.002+02:00

Onze verhuizing naar het kenniscluster duurt nog even maar tijdens de rustige vakantie periode zat ik met een collega laadjes op te ruimen. We stuitten op enkele ongebruikte kroontjespenhouders en een gigantische hoeveelheid kroontjespennen.

Voor wie dit niet snapt: een kroontjespen duw je in zo'n houder, vervolgens doop je het uiteinde (vooral) licht in een inktpotje om er mee te schrijven.

Aangezien kroontjespennen voor het laatst halverwege de jaren 60' gebruikt werden terwijl de opvolgers: ballpoint en balpen ook toen allang de markt veroverden moesten ze 50 jaar oud zijn. Al die tijd ongebruikt in dat laadje gelegen.

Wij konden niet reconstrueren waarom ze ooit aangeschaft werden. We wilden ze niet weggooien en onze eerste gedachte betrof de jeugdafdeling totdat we dachten aan inktvlekken, die het zou veroorzaken. Kinderen van tegenwoordig weten niet hoe ze met kroontjespennen om moeten gaan.

Aangezien ik wel met oost Indische inkt werk (om te tekenen) nam ik een flinke voorraad mee naar huis. Daar wachtte mij een verrassing: de pennetje pasten niet in de houders. Het type inkoopfout waarvoor je in 1963 wellicht lelijk op de vingers getikt kon worden door je baas? En daarom maar in een laadje weggestopt? En omdat niemand er iets mee kon al die jaren blijven liggen?

De dader ligt misschien al letterlijk op het kerkhof, zo niet dan heb ik geweldig nieuws! Wees niet bang meer, in mijn grote collectie kroontjespenhouders heb ik er één waarop deze pennen passen. Alles komt toch nog goed ....

B.Logger.

Muskee is niet meer

2011-09-27T13:51:00.004+02:00

Citaat: “Harry 'Cuby' Muskee, de al tijdens zijn leven legendarische zanger van bluesgroep de Blizzards, is in zijn woonplaats Rolde overleden. Hij was 70 jaar.”

Gisteravond hoorde ik op tv dat Harry Muskee overleden was. Jan Douwe Kroeske werd door Pauw en Witteman ondervraagd over Muskee (ik viel in het programma) en ik kreeg al snel door dat het niet goed zat.

Hij was een bepalende figuur in de Nederlandse popscene. Een markante figuur met een prachtige bluesstem. Cuby + Blizzards waren in mijn jeugd één van de bekendste en beruchtste bands. Wat daar allemaal in Grolloo gebeurde stak zo nauw niet. Toch heb ik toen de Blizzards nooit zien optreden…..helaas. Wel bands als Q65., the Bintangs, Focus en the Golden Earring. Focus kwam zelfs op een schoolfeest herinner ik me.

Cuby heeft prachtige nummers gemaakt, met Brood (piano) en Gelling (gitaar), dan weer zonder Brood en dan weer even met Brood. Muskee en Gelling waren de oprichters van de band in 1965, Brood kwam er wat later bij. De drive om de blues te gaan spelen kwam o.a. door te luisteren naar de muziek van John Lee Hooker, van wie ze ook een nummer op de plaat gezet hebben. In 1972 was het definitief over, grote ego’s en zo.

Vooral de echte bluesnummers spreken mij aan. Vanmorgen nog maar eens mijn ipod gecheckt, of er iets van Cuby op stond. Twee nummers, om precies te zijn: ‘Window of my Eyes’ en ‘Go down Sunshine’. Vooral de laatste is een bluesnummer ten top…..heerlijk. Muskee is altijd blijven optreden, ook toen de oorspronkelijke band allang uit elkaar gevallen was. Een paar jaar terug heb ik samen met een collega hem nog zien optreden in Arnhem, met Erwin Java op gitaar. Een fantastisch optreden. In 2009 leverde hij een album af met Daniel Lohues – Cats lost. Nog tot op het laatst was hij bezig met een nieuw album, wederom met Lohues. De titel zou worden: Dogs found.

De verschijning daarvan maakt hij niet meer mee. Heel jammer. Veel meer over Harry Muskee leest u o.a. op de site van de NOS, waar ook bovenstaand citaat van afkomstig is.

Over de vloer : met voeten getreden erfgoed

2011-09-26T13:16:00.004+02:00

Over de vloer : met voeten getreden erfgoed / Eindredactie: Eloy Koldeweij. Een bijzonder boek. Door vele auteurs werd hieraan meegewerkt. Elk in zijn of haar eigen specialiteit.

Na een voorwoord en een inleiding over ‘de vloer' komen verschillende soorten vloer aan bod. Denk hierbij aan kerkvloeren, middeleeuwse vloeren, majolicavloeren, baksteenvloeren, keramische vloertegels, maar ook aan leemvloeren, natuurstenen vloeren, vloeren van cementtegels, vloeren in stallen, bedrijfsvloeren en glazen vloeren. Zelfs vloerverwarming in monumentale gebouwen komt aan de orde.

Het lijkt een droge opsomming, maar dit valt heel erg mee. Het geheel wordt namelijk verluchtigd met honderden vaak prachtige afbeeldingen. Een citaat uit de inleiding: "Er is geen gebouw zonder vloer. Niets lijkt vanzelfsprekender. Desondanks blijkt het met voeten getreden erfgoed". Het boek eindigt met een lijst van auteurs en een topografisch register. Zeer de moeite waard. En je hoeft niet alleen van vloeren te houden, het is gewoon een mooi kijkboek.

Hier komt de nieuwe bieb

2011-09-21T13:55:00.001+02:00

Aanschaffen

2011-09-21T10:22:00.004+02:00

hopelijk merkte u het al, nieuw verschenen boeken brengen we steeds sneller in circulatie.

Dat gaat niet vanzelf. We maken iedere dag afwegingen. Boeken die we via onze vaste bibliotheek leverancier aanschaffen zijn goedkoper. Ze worden voorzien van alle toeters en bellen (etiketten en zo voorts) afgeleverd waardoor een boek vlot uitleenbaar is, maar ... de levertijd is langer. Een tweede leverancier (een nieuwe speler op de biebmarkt) levert sneller maar ... is duurder. Dan is er altijd nog de boekhandel voor haastklussen. Die is nog sneller, niet echt goedkoper want in de bieb moeten veel handelingen verricht worden om het boek uitleenbaar te maken. Die klus levert naast arbeidskosten ook enige vertraging op.

Bij aanschaf schat je vooraf al in hoe groot de vraag naar het boek zal worden. Op grond daarvan schaf je één of meerdere exemplaren aan. Er is een regelmatige check achteraf met behulp van lijsten waarop exemplaren staan die in een jaar meer dan 7 keer uitgeleend zijn en andere lijsten met exemplaren waarop reserveringen staan. Bij meer dan 7 uitleningen schaffen we een extra exemplaar aan. De bomen groeien daarbij niet tot in de hemel, er is ook een budget waar je niet overheen kunt.

Uiteraard lezen we niet alle boeken zelf alvorens tot aanschaf over te gaan, dan zou het pas echt lang duren: er komen erg veel nieuwe boeken uit. We gebruiken zgn aanschafinformatie (korte beschrijvingen), recensies en onze ervaring. Last but not least: uw suggesties op de aanschafsuggestie pagina van onze website zijn een belangrijke informatiebron. Binnen een week ziet u een antwoord. Verreweg de meeste van uw voorstellen tot aanschaf worden gehonoreerd. Ook in die zin is de collectie van de bieb werkelijk uw collectie!

B.Logger

De overheid en beveiliging

2011-09-20T11:51:00.006+02:00

Het is met de beveiliging door de overheid slechter gesteld dan ik dacht. Hadden we eerst de beveiligingscertificaten van DigiNotar, die gehackt waren en daardoor onbruikbaar waren, gister kwam daar onze ombudsman Brenninkmeijer overheen met zware kritiek op de DiGid.

Ik citeer even een klein stukje uit de AD: “Brenninkmeijer reageert op het aantal fraudegevallen met de digitale inlogcode voor overheidswebsites dat vorige week aan het licht kwam en de berichten dat het systeem is gekraakt. Het ministerie van Binnenlandse Zaken sprak tegen dat het systeem is gekraakt en dat er maar enkele tientallen gevallen van vermoedelijke fraude bekend zijn.”

Gister werd er ook op de radio aandacht besteed aan dit probleem. Klagende burgers krijgen vaak geruststellende of nietszeggende antwoorden. Of worden niet geloofd. Er is eigenlijk niet een centraal, onafhankelijk orgaan waar men terecht kan met zijn klachten. En koppeling aan uw BSN is ook niet echt een oplossing volgens de experts. Wat te doen?

Dat het Ministerie van Binnenlandse Zaken tegenspreekt dat DiGid gekraakt is lijkt me duidelijk, het is een soort reflex. Maar, eerst even onderzoek plegen zou ook geen kwaad kunnen. Om u de waarheid te zeggen, Biebblogger was behoorlijk geschokt toen hij dit nieuws hoorde.

Dat gevalletje met die certificaten was nog tot daaraan toe, maar het niet kunnen vertrouwen op de DiGiD code (hij gebruikt hem zelf ook) kwam hard aan. Er blijkt maar weer eens te meer hoe goed je moet opletten en hoe voorzichtig je moet zijn in het digitale verkeer. Zeker ook bij de overheid. Lees hier het artikel in de AD.

My fathers eyes

2011-09-19T11:06:00.003+02:00

liet onlangs mijn haar weer kort knippen na een groeipoging die mij steeds minder beviel want moest steeds vaker de haren voor mijn ogen weg halen. Dat gebaar irriteerde mij al sinds m'n pubertijd.

Bij wijze van compromis liet ik het haar deze keer wat minder kort knippen dan gebruikelijk, dat leidde tot een onverwacht resultaat. De volgende ochtend schoot ik uit met de gel (ik had haast) en in de loop van de dag zag ik het in het voorbij gaan in een spiegel ... Ik lijk op mijn vader!

Ik zag zijn kapsel, zijn gezicht en keek in zijn ogen. Hij had alleen een andere bril gekocht. Ik zag zijn brylcreem pot weer in de badkamer staan.

De grootste schok: ik vond het helemaal niet erg. Dag pa! Dag puberteit!

B.Logger

Feest

2011-09-16T12:37:00.005+02:00

De blog heet: how to identify a Dutch Circle Party, ik vroeg mij af waarover dat zou gaan? Ik kon mij niets voorstellen bij zo'n Dutch feestje. Wij zijn niet van die feestgangers. Misschien iets uit de wilde jaren '60 of een verloren gegaan gebruik uit de middeleeuwen?

Het was heel anders en ik ken het vanaf mijn vroegste jeugd: de stoelen staan in een grote cirkel in de (krappe) woonkamer, op de tafel asbakken en glaasjes met sigaretten en sigaren. Er is een jarig...

Ooms, tantes, neven, nichten, vrienden, bekenden, buren feliciteren elkaar bij binnenkomst met de verjaardag van het feestvarken. Men neemt naast elkaar plaats in de cirkel en het feest neemt zijn aanvang met koffie, thee en gebak. In een later stadium komen advocaat, bowl en de borrel op tafel. Ooms en tantes trekken je ongevraagd op schoot. Een variant is de dubbele cirkel: een cirkel in de voorkamer (de vrouwen) en een cirkel in de achterkamer (de mannen) Afgezien van het aanbod van tabakswaren en het type drankjes dat geserveerd wordt bestaat dit type feest nog altijd.

Ik realiseerde mij dit nooit totdat ik deze blog las: dit is dus typisch Nederlands! In zijn vermakelijke blog staat een link naar een ander stukje waarin het verschijnsel circle party uitgebreider beschreven wordt. Gezien de comments vinden veel buitenlanders het een verschrikking.

Kijk op http://www.invader-stu.com/holland/?p=2961

B.Logger

Leven zonder ...

2011-09-15T10:23:00.003+02:00

mijn tv toestel is een piepkleine flat screen, ik ben geen grote kijker :-)

Sinds enige tijd werkt het apparaat niet meer, vermoedelijk vanwege heftig onweer.

Ik kijk geen TV meer en .... het bevalt me prima. In het begin was het wennen: ik kijk meestal het NOS 8 uur journaal 's avonds, soms ook actualiteiten rubrieken en documentaires. Die keuzen hoef ik nooit meer te maken. Ik ben ook verlost van de schokkende beelden en van reclame blokken, dankzij krant en radio blijf ik toch prima op de hoogte. Het is een beter leven zo ...

Inmiddels is m'n tv weer 'genezen', maar dankzij een 'tijdje zonder'' kijk ik met andere ogen....

B.Logger.

kantinemedewerkers

2011-09-15T10:16:00.002+02:00

De bibliotheek heeft een kantine voor haar medewerkers. Een kleine ruimte met een gratis koffieautomaat. Boven de ingang hangt een bordje met opschrift: 'kantine medewerkers'

Enige jaren geleden trof ik daar een mij onbekende jongeman die zich ombekommerd bediende van koffie. Mijn vraag of hij bij de bieb werkte beantwoorde hij met een opgewekt 'nee, 'maar' vervolgde hij, wijzend naar het bordje ' ik ben wel kantine medewerker'. Deze handigheid beloonde ik met een gratis kopje koffie (éénmalig uiteraard)

B.Logger