Back to business

Je hoort ze wel eens, de verhalen over mensen, die al heel lang bij een bedrijf werkzaam zijn. Of bij een bibliotheek. Twintig..., vijfentwintig..., dertig jaar! Ontstellend lang in de huidige tijden. Er vallen in dat verband dan woorden als 'vastgeroest, meubelstuk, dinosaurus, nostalgie' e.d. Hardop (of in gedachten) worden vragen gesteld als: 'kan ie het nog wel bijhouden, is ie niet te star, te inflexibel geworden'? Relevante vragen, als je weet hoeveel er in bedrijven verandert in de loop van de tijd.

Veranderingen buitelen steeds sneller over elkaar heen. Het is lastig om in die veelheid aan ontwikkelingen de goeie stappen te zetten. Om een juiste richting te kiezen, een juist beleid uit te zetten, vraagt enigszins een gokkersmentaliteit. Zowel van directie als ook van medewerkers. Waar moet je je in verdiepen, welke applicaties en toepassingen op internet zijn het waard te leren kennen en welke kun je net zo goed links laten liggen? Waar moet je je tijd insteken?

Biebblogger worstelt regelmatig met dit probleem. En met de vraag: is het nog wel bij te houden voor hem? En, moet je dat altijd wel willen? Een net zo belangrijke vraag.

Afwachten is echter geen optie. Stilstand is achteruitgang. Nieuw is eng. Onderuit gaan is niet erg, moet kunnen. De bibliotheek, die zich het best aanpast aan de nieuwe omstandigheden zal het best in staat zijn te overleven - het recept van Darwin. Het zijn een aantal dooddoeners en open deuren, maar het is goed om ze nog eens helder uit te spreken. Af en toe even zo'n reflectie moment in te bouwen.

Hoe komt Biebblogger er nu toe op dit moment deze ontboezemingen cyberspace in te slingeren? Wil hij een lans breken voor de oudere werknemer, omdat die het zo moeilijk heeft? Is hij vrij aan het associeren geslagen? Heeft hij niks beters te doen? Of......, wat is de trigger tot deze posting?

Back to business: Via Twitter kwam Biebblogger er achter, dat de New York Public Library een nieuwe website heeft. En die is het het bekijken meer dan waard. Kijk vooral ook eens op deze pagina, daar kunt u zien via welke sociale sites u de NYPL kunt volgen. Een filmpje op de site, dat overigens ook op YouTube staat, geeft een soort introductie. Aan de commentaren op de site te zien is niet iedereen even positief of alles even duidelijk. Maar ja, dat heb je altijd bij iets nieuws. Een mooie site. Check it out!

Is niet alles opgebouwd uit fractals?

Weet u het nog?

Winter 1963, de sneeuw in onze achtertuin reikte tot aan mijn navel! Schromelijk overdreven denkt u wellicht ... Dat is wel heel sterk. De herinneringen gaan met hem op de loop. Men ziet dat wel vaker met het klimmen der jaren. Maar nee, ik zweer het, tot aan mijn navel! Ik kon mijn laarzen niet eens meer zien, het waren rode ... en ik was nog maar 5 jaar dan heb je een lagere navelhoogte ...

We hadden 2 sleeën, een snelle met rood ijzeren onderstel en een trage groene geheel in hout uitgevoerd. We woonden aan een heel hoge dijk in mijn kinderogen en pal voor het huis lag het 'holletje': een stijl smal paadje waar normaliter iedereen met fiets aan de hand omhoog kwam. 's Winters was dit het ideale sleetraject en dus spekglad.

Je kon op verschillende manieren afdalen: het paadje volgend waarbij je supersnelheid ontwikkelde maar moest uitkijken dat je niet in de beneden gelegen brede sloot belandde. Met goed sturen nam je de ingang naar de wei waar 's zomers de koeien liepen. Bij grote gladheid pakte je de groene slee ipv de rode. Daarnaast had je de keuze liggend of zittend af te dalen. Liggend was sneller maar kun je veel beter sturen. Spannende variant was dwars op het holletje af te dalen ... dan werd je halverwege gelanceerd! Krachtig afremmen bij de sloot was dan geboden. Ik ontwikkelde een goed gevoel voor afdalen en achteraf gezien had ik later een soort rodelspecialist kunnen worden. Het is anders gelopen.

Het meest spectaculaire miste ik helaas .... de rivier achter ons huis de Oude Maas was geheel dichtgevroren, een oneindige ijsvlakte, niet te bevatten. We stonden met de hele familie op de (iets lagere) zomerdijk en mijn broers en zus besloten naar de ‘berenplaat’ aan de overkant te lopen. Men was er al snel over uit dat ik niet mee mocht want veel te jong. Ik weet nog dat ik alles uit de kast haalde en letterlijk stampvoette van woede maar meegaan was er echt niet bij. Die middag staarde ik uit het slaapkamerraam over de witte wereld achter het huis, over de bomen van het park, de zomerdijk, de suikerfabriek aan de overkant van de rivier. Ik was dol op zoetigheid en de suikerfabriek leek mij een geweldige plek om eindelijk eens te bekijken.

Met vriendelijke zucht B.Logger

Doe mij maar een moslim

Doe mij maar een moslim / auteur: Timke Visser. Een razend interessant boek voor iedereen die behoefte heeft aan een helikopterview over onze lappendeken aan Islamitische stromingen. En een lappendeken is het absoluut! Het concurreert in onoverzichtelijkheid met de Nederlandse kerkgenootschappen.

In dit boek wordt gelukkig naar een maximum aan overzicht gestreefd. Woordvoerders worden uitgebreid geïnterviewd. Dat levert interessante doorkijkjes op: Wat mij opvalt is dat hoewel alle stromingen eenduidig zijn over de status van de Koran als geheiligd boek, de verschillen al meteen na de kaft uitbreken. Het is in dit opzicht hetzelfde historische drama als bij Christenen!

Verschillen worden in de interviews overigens veelal uiterst beleefd geformuleerd al las ik hier en daar ook een gepeperde verzuchting. De religieuze woordvoerders zijn perfecte polderpolitici, over integratie gesproken! Voor wie de Islam griezelig vindt: het duurt nog decennia voordat er stevige Islamitische zuilen kunnen ontstaan in onze samenleving. Voor wie juist gelooft in de emancipatoire krachten van het maatschappelijk middenveld en verzuiling: reken daar niet te zeer op.

Een andere belangrijke vaststelling is dat iedere geïnterviewde zich sterk bewust is van de ruimte die de Nederlandse wet biedt aan verschillende religieuze stromingen en het feit dat diezelfde wetten ruimte opeisen voor andersdenkenden. Ook dat is polderpolitiek en ik duid dat als positief. Het boek besluit met een handige opsomming van adressen.

De winter zet door

Taal is zeg maar echt mijn ding

Taal is zeg maar echt mijn ding / auteur: Paulien Cornelisse. Cornelisse is een columnist / cabaretiere, die zich bezighoudt met taal. Ze is een scherp observator, die signaleert waar de taal verloedert / evolueert. Datgene wat mensen zeggen heeft vaak een heel andere betekenis - woorden hebben een andere lading gekregen.

Ze geeft vele voorbeelden daarvan: we bezigen tegenwoordig regelmatig uitdrukkingen als ‘iets oppakken' waarmee we niet bedoelen, dat we iets van de grond willen tillen, maar dat we ergens mee willen beginnen. Andere uitdrukkingen zijn bijvoorbeeld: ‘de regie voeren' (en vult u maar in wat dat kan betekenen), ‘dit was niet zijn ding', ‘grappig dat u dat zegt (terwijl er dan iets totaal niet grappigs volgt)' , het gebruik van het woordje ‘oke' als het nieuwe ‘ja', terwijl het vaak helemaal niet ja betekent, een probleem wordt een uitdaging (verschrikkelijk), best wel. Nog een laatste zinnetje als voorbeeld: "Dus wij zitten daar, en hij gaat zo van, "Ik vind dit niet kunnen," en dit en dat, en wij echt zo van: "Doe even relax!"

Een zeer humoristisch en scherpzinnig boekje. Met vele momenten van herkenning. Je luistert nooit meer op dezelfde manier naar mensen.

Ervaringen met mijn iPodTouch

Pas een iPodTouch gekregen. Daar was ik ook wel aan toe, om een paar redenen. Mijn vijf jaar oude iPod zat helemaal vol, al een tijdje. Elke keer als ik er nieuwe muziek op wilde zetten, moest ik eerst wat verwijderen. Muziek die er toch ook niet voor niets op stond. En dat gaat vervelen, want eigenlijk wil je dat niet. Hij kwam dus als geroepen. Is ook groter wat geheugencapaciteit betreft, ik kan dus weer even vooruit.

Behalve de ruimere opslagmogelijkheid kan de nieuwe veel meer. Je kunt er foto's en filmpjes op zetten, je kunt er allerlei games op spelen, hij heeft draadloze functionaliteit aan boord, wat betekent, dat ik kan internetten en mijn mail checken, je kunt er een agenda op bijhouden, je kunt er e-books op lezen en je bedient hem door hem aan te raken. Geweldig!

De optie om e-books te lezen was voor mij ook een belangrijke reden om een iPodTouch te willen hebben. Hoe zou dit zijn, waar zou ik e-books vandaan kunnen halen, zou het moeilijk zijn om leessoftware op de iPod te installeren? Enfin, dit waren vragen waar ik mee zat.

Een eerste vereiste om de Touch te laten werken was het installeren van de nieuwste versie van iTunes. Dat was niet moeilijk. Automatisch haalt het programma je oude muziekbibliotheek binnen. En aangezien ik mijn iPod nooit automatisch synchroniceer, maar altijd handmatig beheer, gebeurt er verder eigenlijk niets. Dan begint het edele handwerk van het slepen van de gewenste muziek naar je nieuwe iPod. Niet moeilijk, zelfs leuk, maar neem er even de tijd voor. Het draadloze netwerk instellen was met behulp van mijn zoon een fluitje van een cent. Nu de e-books nog.

Ik wist dat Stanza (meer informatie vindt u bij Lexcycle) een applicatie is waarmee je e-books kunt lezen, dat het een gratis programma is, te downloaden via de App Store. Gelukkig niet moeilijk, maar waar kon ik het programma nu vinden? Ik moet met schaamte bekennen, dat het me behoorlijk wat tijd kostte voor ik doorhad waar Stanza op het apparaat te vinden was. Wanneer je je iPodTouch aanzet, zie je een standaardscherm met applicaties. Nieuwe applicaties, games e.d. worden op een volgende scherm neergezet - het volgende scherm dat je bereikt met een veeg van je vinger over het scherm. Weet dat maar eens, maar zo gemakkelijk kan het zijn.

Ik wilde niets kopen, alleen een paar gratis boeken downloaden. Dat bleek heel makkelijk te zijn. Via een icoontje onderaan het scherm (in Stanza) kun je naar een aantal catalogi toe, waaronder het Gutenberg project. Daar kun je dan een keus uit boeken maken. Het materiaal dat je ter beschikking hebt is hoofdzakelijk ouder, rechtenvrij materiaal: De Kleine Johannes, Max Havelaar, Dik Trom, Camera Obscura, maar ook Call of the Wild, White Fang (Jack London), Leaves of grass (Walt Whitman) en nog vele andere titels. Ik heb me zelfs bezondigd aan een paar engelstalige chicklit boeken. Wanneer je op die manier een "bibliotheekje" opgebouwd hebt, wordt die door Stanza weergegeven als een lijst of via de coverflow optie (die je ook kunt gebruiken voor je muziekalbums) van de iPod.

Het leesbeeld is erg scherp en rustig, de sterkte van de achtergrondverlichting kun je instellen, evenals de lettergrootte. Lezen kun je verticaal maar ook horizontaal, wat je maar het prettigst vindt. Het lezen kost geen enkele moeite. Hoe dat op de langere duur zal uitpakken weet ik niet, daar heb ik (nog) geen ervaring mee. Ik hou u op de hoogte.

Nabuurschap ...

Ik weet niet of onze vorstin dit op prijs stelt, maar ik bracht de kerstdagen voornamelijk cocoonende door. Daar staat tegenover, dat ik er ook niet zonder enige diepgang op los twitterde.

En al had ik dit jaar geen boom (is dat erg?) ik bakte wel mijn eigen kerstbrood, heb je drie keer plezier van: klaarmaken, de geur in huis en het opeten. Verder hou ik van 'schemeren': kaarsjes ipv lamplicht wanneer het buiten donker wordt. Het dwingt tot bespiegelingen omdat je bij zulk licht weinig anders kunt. Achteraf ook nog eens een buitengewoon ecologische daad, eindelijk stookte ik eens al mijn kaarsstompjes op en dankzij 'kaarswarmte' hoefde de verwarming minder hard te werken. Tweede kerstdag beperkte ik mij qua maaltijd tot eigengemaakte soep en dito brood als tegenwicht voor de vorige dag. Mijn ecologische voetafdruk deze dagen was nauwelijks groter dan een kippenpootje ...

En nu ik er over nadenk ... ik hing voer op voor de hongerige vogels in mijn ondergesneeuwde achtertuin. Dat is toch denken om je buren! Ook mijn katten waren dankbaar over zoveel naastenliefde.

Ik veegde mijn stoep toen er ijzel werd voorspeld. Daarbij bleek dat nabuurschap nog niet zo eenvoudig is als het lijkt. Enkele oudere buurtgenoten (met zeeën van tijd) hadden de sneeuw al vanaf dag één oud hollandsch fel bestreden met pekel en bezem, natuurlijk alleen pal voor hun eigen huis. De mores luidt dat iedereen z'n eigen stoep moet schoonvegen. Ze spraken ook mij aan op mijn burgerplichten. Maar ja, ik heb meer te doen en pas op mijn vrije donderdag ging ik aan de slag, expres vroeg, ik had geen zin in kritische blikken. Een buurman verderop bracht spontaan een emmertje strooizout en was blij dat ik nu pas aan de gang ging: zijn kinderen konden zo fijn sleetje rijden. Hij had het zelf ook zo lang mogelijk laten liggen. Ineens toonde mijn straat anders: geveegde delen: oude Nederlandse mensen, niet geveegde delen: ouders met kinderen ... en zonder te beseffen had ik partij gekozen.

De vraag die zich nu aandient is: zou de Koningin ook haar niet onaanzienlijke stoep laten aanvegen. En vooral 'wanneer gebeurt dit dan, aan welke kant staat zij?' 'Houdt ze eerder rekening met sleeënde kinderen of met plichtsgetrouwe oudere onderdanen?'

B. Logger

Over God, Darwin en natuur

Over God, Darwin en natuur / auteurs: Rotthier, Rudi en Redmond O Hanlon. Rotthier en O'Hanlon zijn allebei schrijvers van reisboeken. Wel totaal verschillend in hoe ze het reizen benaderen. Rotthier kreeg het idee aangereikt van zijn uitgever voor een interview met O'Hanlon. Dat mondde uit in dit boek. Het is geen biografie, andere bronnen dan O'Hanlon zelf werden namelijk niet geraadpleegd. Wel komt in het boek een beeld van de mens O'Hanlon naar voren. Al pratend met elkaar en reizend naar plekken, die in het verleden van O'Hanlon een rol gespeeld hebben. Ook komen zijn denkbeelden over een aantal zaken aan bod. Na lezing bleef ik toch enigszins zitten met de vraag, wat ik nu vond van dit boek. Het is vrij chaotisch, evenals O'Hanlon zelf. O'Hanlon is wel een zeer interessant figuur, ook dat komt in het boek goed naar voren. Momenteel reist hij mee met de Clipper Stad Amsterdam, die de reis van de Beagle nog eens overdoet. Ook daarin zien we hem als een zeer belezen en beminnelijke persoonlijkheid. Afijn, leest u het boek zelf maar en vel uw eigen oordeel.