Jongens waren we - maar aardige jongens

14, 15, 16 jaar oud waren we, de jaren 70 aan de rafelranden van immer uitdijend Rotterdam in de nadagen van het hippietijdperk. Maar dat laatste wisten wij nog niet met onze steeds langere haren, oneindig verstelde skinny spijkerbroeken, puisten die kwamen en gingen. Herinner een schoolagenda waarop ik een omslag van het communistisch manifest plakte. De wonderjaren...

Er waarde inderdaad een spook door Europa maar niet die van het communisme... Het was meer en eerder het hele grote 'nee', 'the great refusal', de grote tegenbeweging van de nieuwe tijd, een alternatieve samenleving die de rat race van binnenuit zou uithollen tot ze onder een zacht puffend geraas vanzelf in elkaar zou zakken of door een allerlaatste nucleaire oorlog...

Op onze draaitafels ...Jefferson Airplane...
'If you smile at me, you know i will understand cause that is something everybody everywhere does in the same language. Well I can see by your coat you're from the other side, there is just one thing i got to know can you tell me please... who won? De Gode zij dank niet historisch geworden eerste zinnen van Wooden ships (Crosby, Kanter, Stills)

In onze denkramen voltrok zich ondertussen de transformatie van het puberende brein. We draaiden platen, oa Greatfull Dead maar nee ik was geen echte deadhead (zo heette dat) rookten Javaanse Jongens (zwart papieren verpakking) met rijstevloei waar we soms wat anders in stopten. We lazen poezie voor aan elkaar (Allen Ginsberg, Dylan Thomas) maakten zelf gedichten, schilderden en wij, ja wij zouden de wereld veranderen en meer dan dat...versteld doen staan..!

Ik hulde mij in mijn nog immer favoriete hermetisch zwart. Ontdekte het begin van liefde en sexualiteit. Oei wat was ik verlegen. Las in stilte de yoga sutra's van Patanjali, de bhagavat gita, maar ook nog altijd de bijbel, mediteerde, las Tolkien, Hesse en las en las en las en herlas tot aan Nescio voor de lijst MAVO. Behalve dat ik Nescio nog altijd de beste schrijver vind van het Nederlandse taalgebied hoef ik denk ik niet meer uit te leggen dat zijn thematiek me aanspreekt. Inmiddels 'stakkerig wijs geworden' spreekt het me nog meer aan als toen (of is het dan toen?)

Zou ik die jongen van toen tegenkomen dan zou hij vermoedelijk van mening zijn dat ik er weinig van gebakken heb. Hoewel ik nog altijd mijn eigen brood bak, geen rijbewijs bezit, zoals afgesproken dienst weigerde, nog steeds schilder en schrijf. Staat tegenover dat ik een keer VVD stemde (al was het dan voor de gemeenteraad van Nijmegen) een eigen huis bezit (was dat geen diefstal?) en niet groots en meeslepend leef. Het ergste van alles vindt hij dat ik leidinggevende werd al is het dan op een bescheiden niveau en meewerkend. Hij vindt dat niet anarcho-syndicalistisch en ik doe er veel te weinig mee. Toch hou ik van dat betweterige knulletje, hij bleef me inspireren en ... ik was het zelf... ooit

Met stakkerig wijze groet... B.Logger.

Het regent buiten....

Het regent buiten.... en hoe. Een goed moment dus voor een boek, of een ebook. En, omdat het thema van de komende 75e boekenweek (10 t/m 20 maart) "Titaantjes - opgroeien in de Letteren" is, besluit ik Titaantjes als ebook op mijn iPod te gaan lezen.

Dit ebook is o.a. via www.gutenberg.org te downloaden (in epub formaat) en dan via Stanza te lezen op een ipod touch. De titel stond al op mijn ipod, alleen had ik van de mogelijkheid van het lezen van ebooks nog weinig gebruik gemaakt.

Titaantjes is een kort verhaal van Nescio en daarom uitstekend geschikt om als ebook (want het is toch anders) mee te beginnen. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Anna Karenina, een dikke pil van honderden en nog eens honderden pagina's. Het gaat mij er om te ontdekken wat de ervaring is, wanneer je voor een langere tijd achter elkaar leest via een ipod. Of een andere reader. Hoe zal dat zijn? In vergelijking met het eigenlijke boek? Ik weet het nog niet, moet dat nu ondergaan, maar zal hier zeker in een latere posting verslag van uitbrengen.

Waar ik bijvoorbeeld nog niet achter was, en nu gelukkig wel, is hoe ik het apparaat moet laten weten, waar ik gebleven ben. Een tikje in de rechterbovenhoek legt onmiddelijk een 'ezelsoor' aan (te zien op de foto hiernaast). U kunt nu het apparaat gerust uitzetten. Bij opnieuw aanzetten komt u automatisch weer op de betreffende pagina terecht. Het leesbeeld is verder erg scherp, waarbij nog van alles bij te stellen is. Lettertype, marge, kleur, grootte. Het omslaan van een pagina is slechte een veeg met uw vinger, of een tikje in rechteronderhoek (verder) of linkeronderhoek (terug). Wanneer ik dit verhaal uit heb laat ik u weten hoe mijn "leeservaring" was.

Vulgaattekst (MS 3 - Bezit Bibliotheek Arnhem)

De Amerikaanse toekomst

De Amerikaanse toekomst / auteur: Simon Schama. Schama levert met "de Amerikaanse toekomst" een boek af, dat er zijn mag.

Aan de hand van vier grote thema's behandelt hij heden, verleden en toekomst van de Verenigde Staten. Het militaire aspect is een van die thema's. De andere drie behandelen religie, emigratie/immigratie en Wat is een Amerikaan. Als laatste komt de Amerikaanse overvloed aan bod.

De militaire geschiedenis wordt verteld aan de hand van de familie Meigs, die daarin een grote rol gespeeld heeft. Bij de Amerikaanse identiteit neemt de Crevecoeur een belangrijke plek in. Bij het thema van de Amerikaanse overvloed verhaalt hij van het feit, dat Amerika altijd overvloed gekend heeft, maar dat nu eindelijk de grenzen van die overvloed in zicht komen. En dat is men niet gewend.

Schama die (kunst)historicus is, kan verhalen vertellen als geen ander. Het is dan ook haast ondoenlijk dit boek kort samen te vatten. Wanneer u hier eenmaal aan begint wordt u er snel in meegetrokken en laat het u niet meer los. De auteur, een Brit van geboorte, die inmiddels meer dan de helft van zijn leven in Amerika woont, mag je gerust als ervaringsdeskundige beschouwen. Van zijn omzwervingen en interviews in het kader van dit boek is ook een documentaire gemaakt.

Mensenbieb: SVMG op bezoek in de bieb

Symfonie 41 - Jupiter

Symfonie 41 / door Wolfgang Amadeus Mozart. Mozart leefde van 1756 tot 1791. Ondanks het feit, dat hij al op zeer jonge leeftijd stierf heeft hij toch 655 werken op zijn naam staan. Minder dan Haydn (1195), maar die werd meer dan twee keer zo oud, maar veel meer dan Beethoven (398), die 57 jaar werd. Samen worden deze drie componisten wel de eerste Weense school genoemd.

Einstein zei over Mozart: 'We mogen niet wanhopen over de mensheid, wetend dat Mozart een mens was', en zo is het maar net. Bij mij was Mozart slechts bekend om Eine kleine Nachtmusik. De 250-jarige viering van zijn geboortedag in 2006 is dan ook volledig langs me heen gegaan. Die schade haal ik nu wat in.

Symfonie 41, ook wel de Jupiter genoemd, is een prachtig stuk muziek. Het grijpt je direct bij de keel. Het valt op hoe melodieus alles klinkt (en ik ben een barbaar op het gebied van de klassieke muziek), met een tweede deel dat wat melancholisch stemt. Het vierde en laatste deel is de uitsmijter. Deze symfonie verveelt geen moment en was voor mij een prima kennismaking met de muziek van Mozart. Jammer dat hij zo vroeg gestorven is, maar ja, zeggen we dat ook niet van Jimi Hendrix en John Lennon?

What's in a cat's mind?

Ik meldde al, dat één van de twee katten, waarbij ik mag inwonen een nieuwe slaapplek zocht. Haar keuze viel verrassend op de wasbak in het toilet. Problematisch in verband met bezoekers. Daar had ik me in kunnen schikken, maar vervolgens begon het dier kale plekken te vertonen.

Ik consulteerde de dierenarts. Volgens zijn voortreffelijke administratie was ik in 2001 voor het laatst langs geweest voor een paar injecties. Gezonde beestjes dus en ... ze beschikken over een uitstekend geheugen. Ook zij hadden kennelijk het bezoek feilloos geregistreerd want zodra ik de reismand die ik verder nooit gebruik (plastic ding met traliedeurtje) te voorschijn haalde vond er een opvallende gedragsverandering plaats. Ze besloten spontaan verstoppertje te gaan spelen. Na een korte achtervolgingscene James Bond waardig overmeesterde ik haar.

Het vervoer naar de dierenarts vond onder klagelijk gemiauw plaats. Deze constateerde geen vlooien, wat vaak de oorzaak is van kale plekken en vroeg vervolgens of het beestje de laatste tijd ingrijpende veranderingen had meegemaakt. Ja, die waren er dus: het vinden van een nieuwe plek in huis. De diagnose luidde daarop: stress. Ik kreeg de opdracht om samen met mijn kat een nieuwe plek te vinden. Dat klinkt stukken makkelijker dan het lijkt. Het probleem met katten is namelijk dat ze niet praten.

Nu heb ik enige ervaring met moeizaam communicerende wezens uit de tijd dat ik met TBS patiënten werkte, maar dit is toch weer anders en gaat dieper. Ik ga er van uit, dat mijn katten een gezonde geest hebben. Het vermoorden van anderen (vogels, muizen, vlinders) bijvoorbeeld maakt hen nog niet tot serial killers. Dat is nu eenmaal hun karakter, datzelfde geldt niet voor de gemiddelde mens. Wij zijn geen roofdieren. Onze gebitstructuur toont aan dat we alleseters zijn. Maar hoe zoek je nu met of voor een niet pratende kat een nieuwe plek?

Als volgt opgelost: wat ik al wist: zij is enorm dozig ... zet een doos neer en zij gaat er in zitten. Er staat nu een doos vlak bij de plek waar zij altijd al zat, ook hoog, ook warm en … het werkt!

Ze krijgt voorlopig ook dagelijks een anti stress pil. De dierenarts demonstreerde hoe ik die moest inbrengen: direct in de bek, niet door het eten! Dat verliep niet zonder problemen, ze verzette zich tot het uiterste en de arts vroeg dan ook bezorgd of ik eventueel assistentie had. Die heb ik niet, maar thuis was het geen enkel probleem. Het is bijna zo, dat ze er voor gaat zitten ...

Lucky me ... B.Logger

Guillaume Apollinaire

Kent u het boek 'Les onze mille verges' van Apollinaire? In het Engels: 'The Eleven Thousand Rods' ? Biebblogger niet. Tegen het lezen van dit boek hoefde hij dan ook niet 'beschermd' te worden.

Want, het is een erotisch boek, uit 1907! De beschrijvingen uit die tijd zullen voor die tijd misschien heftig geweest zijn, maar in onze tijd? Ik waag dat te betwijfelen. In ieder geval zijn er nog steeds landen die menen hun burgers voor dit 'vuil' te moeten behoeden. Citaat: "The European Court of Human Rights on Tuesday ruled that Turkey had prevented public access to Europe's literary heritage and violated freedom of expression when it banned a classic erotic novel."

Het gaat hier om Turkije. Overigens was deze titel tot 1970 ook in Frankrijk nog verboden. Een Turkse uitgever, Rahmi Akdas, had de zaak aanhangig gemaakt bij het Europese Hof voor de Mensenrechten. Hij was door de (Turkse) rechter veroordeeld wegens het drukken en uitgeven van een vertaling in het Turks. De motivatie van het Hof luidde als volgt: "The European court said in its ruling that states can legally interfere to protect morals if there is a pressing social need, but no such need was present in Akdas' case since a century had elapsed since "The Eleven Thousand Rods" first appeared and it is now part of Europe's literary canon."

Dat laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Turkije heeft de laatste jaren zijn wetgeving betreffende vrijheid van meningsuiting veel meer in lijn gebracht met de Europese wetgeving, maar dat verhindert toch niet dat er regelmatig boeken en websites verboden worden. 'Turkey ranks 123 out of 175 countries on Reporters Without Borders' 2009 Press Freedom Index.' Werk aan de winkel dus. Nieuwsgierig geworden? Dit artikel gaat nog iets uitgebreider op het incident in. (natuurlijk met dank aan Loesje voor het illustratiemateriaal)

Information overload

Een term, die je de laatste jaren wel meer hoort. Degene, die al wees op de gevaren hiervan was de Zwitser Conrad Gessner. Hij schreef er zelfs een boek over. Gessner heeft echter nooit e-mail of internet gebruikt, hij leefde namelijk in de zestiende eeuw. Toen al zag hij het als een probleem, de steeds maar toenemende hoeveelheid data en informatie. Hij had te maken met de drukpers. Citaat: "Worries about information overload are as old as information itself, with each generation reimagining the dangerous impacts of technology on mind and brain".

Het is dus van alle tijden, ongeacht de drager van de informatie. Socrates waarschuwde zelfs tegen schrijven op zich, dat vond hij al kwalijk en schadelijk. Daarna is elke nieuwe technologische ontwikkeling om informatie te verspreiden mikpunt van kritiek geweest. Meestal van de oudere generaties: "The older generation warns against a new technology and bemoans that society is abandoning the "wholesome" media it grew up with, seemingly unaware that this same technology was considered to be harmful when first introduced".

Hoe ziet die kritiek er tegenwoordig uit? Nog even een wat langer citaat, dat zeker een gevoel van herkenning bij u zal oproepen: "By the end of the 20th century, personal computers had entered our homes, the Internet was a global phenomenon, and almost identical worries were widely broadcast through chilling headlines: CNN reported that "Email 'hurts IQ more than pot'," the Telegraph that "Twitter and Facebook could harm moral values" and the "Facebook and MySpace generation 'cannot form relationships'," and the Daily Mail ran a piece on "How using Facebook could raise your risk of cancer." Not a single shred of evidence underlies these stories, but they make headlines across the world because they echo our recurrent fears about new technology".

Ook gamers liggen regelmatig onder vuur. Maar, er is tot op heden geen enkel wetenschappelijk onderzoek, dat de negatieve effecten van de nieuwe media ondersteunt. Laat staan van de information overload. Was dat wel het geval dan zouden we ons ook als bibliotheken schuldig moeten voelen, we doen aan de verspreiding van informatie druk mee. Gelukkig maar. U kunt het hele artikel hier bij Slate lezen.