Japanse comic. Eigen collectie

Sommige nieuwe rijken ...

Staan de helft van hun miljarden af aan goede doelen.

In de jaren 90 kwam maatschappelijk verantwoord ondernemen op: bedrijven wilden niet meer puur en alleen voor de winst gaan. Mooi. Eigenaardig genoeg gingen tegelijkertijd (andere?) bedrijven meer dan ooit voor de winst. Wereldwijd ontstond vervolgens sterke beroering over de hoge salarissen en bonussen, die aan de top van die bedrijven verdiend worden. Des te wranger toen er ook nog een economische crisis overheen kwam. Uiteindelijke oorzaak bleek: grenzeloos geld verdienen, hebzucht. Psychologen moeten daar hun zegje maar eens over doen.

Wat nu te denken van deze genereuze rijken? Vermoedelijk zijn dit meestal maatschappelijk verantwoorde ondernemers. Goeie lui met een geweten. Minder sympathiek vind ik, dat ze hun altruïsme wel erg opzichtig uitdragen. Dat biedt echter ook mogelijkheden. Als dit een trend wordt, waarbij andere (gierige) rijken niet achter kunnen blijven zou dat prachtig zijn, een nieuwe moraal.... en.... een nieuwe markt. Want er ontstaat vervolgens een enorme schaarste aan goede doelen. Ik ken een bibliotheek, die best wat kan gebruiken en heb geen bezwaar tegen de nieuwe naam: Bill Gates Bibliotheek Arnhem.

Zuinig groetje B.Logger

Grace around the world

Grace around the world (DVD) / artiest: Jeff Buckley. Het nummer Hallelujah, geschreven door Leonard Cohen in de jaren zeventig, is in een uitvoering door Jeff Buckley aan een opmars bezig. Opmerkelijk, omdat deze singer/songwriter in 1997 is overleden op 31-jarige leeftijd. Het nummer werd door Jeff Buckley rauwer gezongen, en dat geeft het toch heel melancholieke lied zijn eigen charme.

Op de DVD staan twee uitvoeringen van dit nummer: een studio-uitvoering, prachtig in sfeervol sepia gefilmd met grotendeels alleen het gezicht van Jeff in beeld met de grote microfoon. Daarnaast is er een uitvoering tijdens een live-concert in Japan in 1995, een uitvoering die iets meer vrijheid neemt ten opzichte van het origineel van Cohen maar ook hier bijna breekbaar over het voetlicht wordt gebracht. Een groot contrast met door Buckley zelf geschreven, stevige rocknummers, zoals Grace.

Op de DVD staat een compilatie van de life-opnamen van de Grace-cd in verschillende plaatsen, enkele MTV-opnamen, de videoclip van Hallelujah en delen van interviews met Jeff Buckley.

Volgens de critici een kritiekloze documentaire, maar wel een mooie gelegenheid om meer over deze veel te vroeg gestorven singer/songwriter te weten te komen en zelf te beoordelen of hij inderdaad live meer tot zijn recht kwam dan in de studio.

Dieren op wielen ....

Exoten (planten en diersoorten van buiten) komen ons land binnen! De redenen lopen uiteen: exotische huisdieren zoals schildpadjes, kikkers, vogels, eekhoorns waarvan de eigenaar genoeg heeft worden domweg buiten gezet. Via internationaal handelsverkeer, dat is geen recente ontwikkeling: via de schepen van de VOC en de WIC (onderaan de scheepsromp) werd er van alles onbedoeld meegevoerd. Hetzelfde geldt voor oude handelswegen, marskramers en ander volk namen zaden mee in hun kleren onder hun schoeisel.

Anders is dat het klimaat momenteel opwarmt, dat zorgt ervoor dat nakomelingen van deze exoten zich thuis voelen en daarmee hebben we dan definitief een nieuwe diersoort of plantensoort....

Nu heeft ook de bandenmug heeft haar entree in Nederland gemaakt. Volgens deskundigen verspreidt ie nare ziekten en dient dus met kracht bestreden te worden. Wat ik pas echt bijzonder vind: het beestje legt haar eitjes in de natte profielen van autobanden (en kwam dus via autobanden ons land binnen) Bestaat deze mug dan sinds er autobanden zijn? Een relatief nieuwe diersoort, die nu ons land aandoet? Nee, vroeger zal ze haar eitjes in minuscule waterplasjes afgezet hebben. Maar de verspreiding van de soort gaat nu oneindig veel sneller dankzij 'internationale banden'.

Met ronde groet B.Logger

Brassai: Paris, 1899 - 1984

Een prachtig boek met werk van de fotograaf Brassai. Brassai werd in 1899 geboren in Hongarije, tegenwoordig Roemenie.

Op 3-jarige leeftijd verhuisde hij al voor een jaar naar Parijs waar zijn vader aan de Sorbonne doceerde. Brassai studeerde beeldhouwkunst en schilderkunst in Boedapest.

Na in de eerste wereldoorlog gediend te hebben verhuisde hij in 1920 naar Berlijn en in 1924 naar Parijs. Waar hij zijn hele verdere leven zou wonen.

Begonnen als journalist kwam al gauw de fotografie om de hoek kijken. Een van zijn leermeesters was Andre Kertesz. Brassai had heel wat vrienden onder de bekende kunstenaars uit die tijd. Die hij dan ook veelvuldig fotografeerde. Ook het Parijse nachtleven werd door hem gefotografeerd.

Bladerend door het boek krijg je een mooi beeld van Parijs uit die tijd, en van zijn kunstenaars. Foto's in zwart-wit, teksten in Frans, Duits en Engels. Een uitgave van Taschen, een van de vele mooie titels, die ze op het terrein van kunst uitgebracht hebben. En vaak uiterst betaalbaar.

Week van de alfabetisering

Deze week schrijven kranten eenvoudig leesbare stukken. Eenvoudig schrijven zouden kranten altijd moeten doen. Ik doe mee.

Alfabetisering is een lastig woord. Het is lang met veel letters. Als je het woord verkeerd leest denk je, dat het een soort ring is: een trouwring, een verlovingsring en een alfabetise- ring.
Bovendien klopt het woord niet. Bij alfabetisering denk je dat mensen het alfabet niet kennen. Wanneer u in Japanse stad komt snapt u dit probleem... Meetal is er wat anders aan de hand ….

In Nederland gaat het om anderhalf miljoen mensen. De meesten zijn gewoon Nederlanders met weinig opleiding. Ze weten wel wat het alfabet is, maar kennen niet zo veel woorden. Laaggeletterd is dus niet dom. Veel mensen hebben een leesprobleem zoals dyslexie. Alweer een moeilijk woord. Men noemt ze laaggeletterd. Ook een lastig woord, wat zijn lage letters?

Heel veel mensen hebben problemen met het lezen van officiele stukken. Wie laaggeletterd is denkt vaak dat het aan hen zelf ligt. Maar veel instanties schrijven domweg heel moeilijk: ambtelijke taal.

Wat ik mij afvraag. Kan iemand wat leren van stukjes die eenvoudig geschreven zijn? Is het niet veel beter dat iedereen de volksschrijver Reve gaat lezen of bijvoorbeeld Nescio?

De bibliotheken in Arnhem hebben een taalpunt voor iedereen met lees en schrijfproblemen.
Er is ook een website: http://www.weekvandealfabetisering.nl/

Met leesbare groet B.Logger.

Deathwish ...

Het nieuws, dat Fidel Castro na jaren weer een toespraak in het Cubaanse parlement hield, trof mij als een blikseminslag, heeft overigens niets met mijn persoonlijke of politieke voorkeuren te maken maar uitsluitend met mijn beroep....

Het zit als volgt:

wellicht vraagt u zich wel eens af wat een bibliotheek toch met al die boeken doet, want ieder jaar verschijnen er duizenden nieuwe titels, de kasten moeten toch gaan uitpuilen! Eerlijk gezegd is dat soms ook tijdelijk het geval. Toen ik nog uitsluitend klant was vroeg ik mij zulke dingen zelden af al had ik wel vage vermoedens; er werden namelijk ook tweedehands boeken verkocht in mijn bieb. De zogenaamde 'afgeschreven' boeken. Ik vond dat maar een sombere benaming en dat vind ik nog steeds.

In vaktermen wordt het verwijderen van boeken ook wel afstandelijk 'saneren' genoemd. Het werkt als volgt: je schaft aan en je saneert, schaft aan en saneert, schaft aan en saneert, jaar in jaar uit, het is de eeuwige kringloop zoals de boer jaarlijks zaait en maait, zoals de zon op en ondergaat. Net als de boeren kijken we daarbij tegenwoordig niet meer naar de maanstand of naar andere geheimzinnige voortekenen: een computerprogramma maakt lijsten van titels die helemaal niet of nog maar weinig uitgeleend worden. Die boeken worden uit de kast geplukt en vervolgens 'afgeschreven'. Daarnaast voeren we ook verouderde, vieze, bekladde of beschadigde boeken af.

Om verschillende redenen maken we soms uitzonderingen. Daarmee kom ik bij Fidel. Ik schaf geschiedenisboeken aan, boeken over Fidel Castro lenen momenteel niet geweldig uit maar ik wist dat de man ziekelijk en oud is. Bij zijn overlijden zullen deze boeken voor een laatste keer pieken en vaak geleend worden. Ik oefende dus nog even geduld en saneerde de boeken over Castro nog niet. Hij lijkt nu zijn ziekten en kwalen te overwinnen en het ergste wat mij nu kan overkomen is dat de man alsnog in blakende gezondheid 102 wordt. Dan moet ik die boeken nog 19 jaar vasthouden en dat dus gaat echt niet lukken!

Om het ingewikkelder te maken: ondertussen worden boeken over zijn medestrijder/kameraad Ernesto Che Guevara nog altijd goed geleend, maar Che stierf dan ook (te) vroeg en werd idool. Mijn inschatting: ik ga er van uit dat Castro zijn kansen als idool verspeelde wegens hoge leeftijd en ga dus saneren, ik bewaar wel wat want na zijn dood komen ongetwijfeld de definitieve levensbeschrijvingen over de man uit. Die zal ik met voorrang aanschaffen.

Comrade's revolution!!! B.Logger.

Bibliotheek in Freiburg

Freiburg is een stad in het zuiden van Duitsland (Zwarte Woud, 40 km. van Bazel). Tweehonderdduizend inwoners, dus een behoorlijk stukje groter dan Arnhem. Ook mooier vind ik persoonlijk. Over smaak valt echter niet te twisten. Een prachtig oud, autovrij, centrum met een aantal schitterende kerken. Mooie oude huizen, de geschiedenis druipt ervan af, ook Erasmus heeft daar ooit nog eens verbleven.

De bibliotheek viel me daarentegen weer niet mee. Zeker voor zo'n grote stad en vergeleken met Arnhem. Men deed weinig aan presentatie (frontaal al helemaal niet) en mijn eerste algemene indruk was niet echt positief. De collectie en inrichting nodigden niet direct uit om daar eens lekker een paar uurtjes door te brengen. Er was wel selfservice. De bibliotheek was net als in Arnhem verdeeld over een aantal verdiepingen. De ligging was wel weer mooi, zeer centraal en vlakbij de grote gotische kathedraal. In de bibliotheek geen catering gezien. Maar dat zou misschien ook moeilijk geworden zijn, je hoefde maar een stap buiten de deur te zetten en je struikelde over de eetgelegenheden. Eindoordeel over de bibliotheek: een beetje teleurstellend.

Ebooks en de consument

Gister dit aardige artikel gelezen. Daarin wordt nog eens duidelijk uiteengezet tegen welke problemen de consument, de lezer van ebooks aanloopt. En daarmee ook een bibliotheekgebruiker, die bij zijn bibliotheek ebooks wil lenen. Het gaat volgens dit stukje in wezen om twee zaken: formaat en DRM.

Hoe, in welk formaat is het ebook opgeslagen? En welke DRM (Digital Rights Management), of welk 'slot' zit er op? Het formaat heeft te maken met hoe een document gecodeerd is, denk bijvoorbeeld aan een .doc bestand (Word document), of een .ppt bestand (Powerpoint).

Op het gebied van ebooks bestaan er 2 belangrijke formaten: het formaat, dat ooit door Amazon gecreeerd werd, namelijk het .amz formaat, en het formaat, dat door bijna alle andere leveranciers gehanteerd wordt, het .epub formaat. Op bijna alle ebooks die de consument koopt (of leent) zit DRM, oftewel een slot. De ereader, die u heeft, bevat een 'sleutel', waarmee het bestand (slot = DRM) geopend kan worden. Vormen van DRM zijn bijvoorbeeld de eigen Apple Fairplay DRM, de eigen DRM van Amazon, maar ook is er de DRM van Adobe.

Een bepaalde sleutel past maar op een bepaalde vorm van DRM. Dus afhankelijk van welke reader u hebt, kunt u een bestand openen of niet. Misschien heeft uw reader wel de juiste sleutel, maar kan het niet overweg met het formaat. Of andersom, kan uw reader het formaat wel openen, maar heeft het niet de juiste sleutel. Je zou anderen een licentie kunnen geven tot jouw vorm van DRM, waarmee je dus eigenlijk aan anderen de sleutel geeft. Bedrijven als Amazon, Apple en Sony zijn echter berucht om hun eigen oplossingen (markt), waarmee ze anderen buiten de deur houden. Ze blijken ook niet erg flexibel te zijn.

Auteur pleit voor een DRM vrije omgeving. Een tweede beste oplossing zou zijn dat er wel overal DRM opzit, maar dat de consument dat niet eens in de gaten heeft. Denk hierbij even aan de muziekwereld: Apple en iTunes, overal zat DRM op, maar de klant merkte hier eigenlijk weinig van.

Ik eindig met een citaat: "The biggest issue with eReaders and library patrons is that this chain isn’t seamless. The content providers and their DRM servers are huge headaches for the average eReader user. My hope is that publishing goes the same way that music did, we we find both a common filetype and lose the DRM. But it took digital music years and years to get there…so I’m not holding my breath."