Memoires over de Tweede Wereldoorlog

Memoires over de Tweede Wereldoorlog / auteur: Sir Winston Churchill. chroniqueur van de tweede wereldoorlog. Hij ontving voor dit kloeke (tiendelige!) werk de Nobel prijs voor de literatuur.

En inderdaad, al is Churchill geen Marquéz, voor een politicus is het verbazingwekkend knap geschreven. Churchill had overigens een journalistieke achtergrond, dat hij beter schrijft dan veel andere politici is dus verklaarbaar. De opzet van dit werk doet in sommige opzichten modern aan: citaten uit talloze memo's die hij schreef gedurende de oorlog, aangevuld met meer persoonlijke herinneringen en observaties.

Het taalgebruik is des Churchills: niet vrij van dramatiek, patriottisme, retoriek en soms ronduit 'ouderwetsch'. Dat het nog uitstekend leesbaar is komt door helderheid en zakelijkheid die hier door heen gevlochten is.

Churchill schrijft vanuit zijn puur Britse visie: dat is geen zwakheid maar de kracht van dit epos. Ik meen bovendien dat hij daarbinnen helder en eerlijk is. Decennia later constateren we dat er geen botte leugens in staan.

Behalve door zijn eenpuntige Britse visie wordt hij hier en daar ook ingeperkt door gebrek aan kennis. Tegenwoordig weten we dingen die toen nog niet bekend waren. Helderheid ontbreekt wanneer het om personeelswisselingen gaat in oorlogskabinet of generale staven. Churchill toont zich een waar diplomaat maar veel minder historicus. Je moet flink tussen de Churchilliaanse regels door lezen: de ene lof is de andere niet ... en zelfs dat helpt soms niet.

We zien Churchill ook als leider. Ik vraag mij af in hoeverre hij zich dat al schrijvende realiseerde. Dramatisch element is dat Churchill zich al in een vroeg stadium (begin jaren dertig) radicaal tegenover Hitler stelt. Voor een conservatief politicus toch wel bijzonder. Dat getuigd van visie.

Er zijn ook overeenkomsten: beide zijn leiders van het woord 'management by speech'. Ze hadden een verhaal dat klonk als een klok. Churchill was ook een workaholic maar met een andere werkwijze. Hij bestookte iedereen met memo's waarin hij zich ook vaak met details bezighield. Maar waar Churchill specialisten vaak het laatste woord geeft en zich steeds meer tot grote lijnen beperkt trekt Hitler juist steeds meer taken naar zich toe. Waar de Nationaal Socialist Hitler zijn oppositie uitschakelt neemt de conservatief Churchill socialisten juist op in zijn oorlogskabinet.

In de eerste delen komt Churchill vanuit een tamelijk geïsoleerde, onderschoven positie, maar met een relevant politiek en militair netwerk langzaam naar voren. Je merkt dat hij buitengewoon kritisch is maar ook zeer loyaal en ... Churchill had een hoop persoonlijke fouten zoals iedereen, maar hij was absoluut niet rancuneus. Juist rancune was de grote drijfveer van Hitler. Achteraf bezien: daar win je geen oorlog mee.

Unieke cultuur

Het feit, dat wij als één van de weinige landen ter wereld geen nationaal historisch museum hebben, vind ik de ultieme Nederlandse cultuuruiting. Een dergelijk museum past niet bij de Nederlandse identiteit: het is duur en wij zijn traditioneel zuinig. Daarbij: chauvinisme kost ons als handelsnatie klanten. Daar is niemand mee gediend.

Of u nu er nu blij mee bent of niet, een typisch Nederlandse verworvenheid vind ik, dat georganiseerde werkgevers en werknemers in staat blijken om het pensioenstelsel te veranderen.
Ongeveer iedere tien jaar springen beide partijen over hun schaduw heen en sluiten een akkoord over heikele kwesties waarbij enorme belangen (onder andere de mijne) op het spel staan. Vergelijk dat eens met die 'arme' Grieken. Dit vermogen tot polderen zou een fantastisch export product kunnen zijn maar ligt helaas stevig ingebed in onze 'poldercultuur' en culturen kun je moeilijk overpoten.

Tot slot: een heel andere Nederlandse cultuuruiting is de wet op Godslastering, we passen die wet nooit meer toe maar behouden hem wel. 'Juridisch cultureel erfgoed'.

B.Logger

Apple, iTunes en.......winst?

iTunes, de muziekdienst van Apple, heeft wereldwijd inmiddels zo’n 225 miljoen gebruikers. Dat is heel veel. Kassa, denk je dan, dat moet een goudmijn zijn voor Steve Jobs. Elke keer dat iemand een song van €0.99 downloadt wordt Apple daar weer beter van.

Mis. Daar blijkt niets van te kloppen. Althans volgens nieuw onderzoek van Asymco. Want behalve de inkomsten van de songs, games en apps, staan er natuurlijk ook veel uitgaven tegenover. En wel zoveel, dat men nu ongeveer op het break-even point zit. Want wat staat daar dan tegenover aan kosten? O.a. moeten de rechten van de muziek bij de muziekindustrie afgekocht worden, de gamesontwikkelaars en de softwareontwikkelaars moeten betaald worden, het serverpark moet onderhouden en continu uitgebreid worden. Alle boeken die gekocht worden, daarvan moeten de rechten bij de uitgevers afgekocht worden. Dit alles bij elkaar zorgt voor astronomische bedragen.

Een kort citaat: “But iTunes is still only at the break-even point. All of those users account for 15 billion song downloads every year. In addition, they buy 130 million books, 14 billion apps and about 100,000 games. That's a lot of money exchanging hands. Something like $313 million every month. But, given Apple's deals with music labels to secure the rights to all of that music it's offering in the iTunes store and the $2.5 billion we know the company has paid out to developers, a figure that was revealed just last week at the Worldwide Developers Conference, the content margin is only about $113 million”. Ze zijn dus een beetje zielig blijkt hieruit, er blijft slechts een positieve marge over van $113.- miljoen.

Ik moet eerlijk zeggen, dat dit een totale verrassing voor me was. Had gedacht, dat het een goedlopende business was, maar het blijkt dus iets anders te liggen. Moeten we dan medelijden hebben met Apple elke keer dat we een song kopen in de iTunes winkel? Dat nou ook weer niet. Als je ziet hoe het totale bedrijf ervoor staat, is dat nog niet nodig. Toch......, een eye-opener.

Eco-rascisme ...

Een nieuw woord is geboren. Ik was getuige van deze blijde gebeurtenis, de term viel in een radiogesprek waar ik naar luisterde.
De gesprekspartners merkten het zelf op.

Het aardige van een nieuw woord is dat er nog geen echte definitie bestaat. Zij hadden het over dier- en plantensoorten, die van buiten Nederland komen en de drang om deze uit te roeien. In de meeste gevallen blijkt dat overbodig, slechts enkele groeien tot een plaag uit. Daarbij komt, dat de opwarming van ons klimaat onafwendbaar leidt tot zulke vormen van immigratie.

Toevallig zei ik een paar dagen daarvoor tegen een collega: 'Ik heb die Taugé's nooit vertrouwd, ze zijn mij te klein te bleek en te talrijk'. Is dit nu een zuivere vorm van het nieuwe ecorascisme? De tijd zal het leren....

B.Logger

De voorlopigheid van de geschiedenis ...

U en ik maken het niet meer mee, maar ... ik ben reuze benieuwd naar hoe men in de toekomst (pak 'm beet over tweehonderd jaar) op deze/onze tijd terugkijkt. Als u deze fascinatie met mij deelt ...

Archeoloog/historicus Ian Morris zoekt in zijn vuistdikke de 'Val van het Westen' naar patronen die de loop van de geschiedenis lijken te bepalen. Hij stapt daarmee in een traditie die teruggaat tot het wereldberoemde boek van Gibbon over de ondergang van het Romeinse rijk.

Morris zoekt met moderne middelen naar verklaringsmodellen en van daar uit naar verklaringen voor de vraag hoe het westen aan haar huidige dominante positie in de wereld komt en hoe dit verder gaat in de toekomst. Daartoe zet hij als rode draad de ontwikkeling van het oosten (China) tegenover die van het westen door in de wereldgeschiedenis.

Hij begint in de prehistorie gebruikmakend van ruwe data vanuit verschillende wetenschapsvelden, omgevormd tot een meetinstrument 'sociale ontwikkeling' en noemt dit toepasselijk 'kettingzaag kunst'. Net goed genoeg om een beeld neer te zetten met een redelijke mate van waarschijnlijkheid maar tevens slordig.

Na een inleiding over verschillende opvattingen neemt hij de wereldgeschiedenis van west en oost globaal chronologisch door. Vervolgens (via methodisch terugkijken) probeert hij tevens vooruit te kijken. Dat laatste is uiteraard speculatief en Morris is de eerste om dat toe te geven. Hij noemt in dit verband terecht de bekende SF auteur Asimov die de letterlijk en figuurlijk fantastische foundation trilogie schreef op basis van voorspelbaarheid van de toekomst wanneer men maar over voldoende statistische historische feiten beschikt: de psychohistorie.

Onder dit alles liggen andere vragen verborgen zoals of de mensheid in staat is iets te leren van haar geschiedenis, kunnen we de geschiedenis opvatten als een evolutionair proces?

B.Logger

Elvis 56

Elvis 56 (CD)/ Elvis Presley. Elvis Presley behoeft geen introductie. Zijn belang kan niet onderschat worden. "Elvis Presley may be the single most important figure in American 20th century popular Music".

Je houdt van zijn muziek of je haat het. Elvis kwam op in de jaren vijftig en speelde een revolutionaire rol in het muziekveld destijds. Artistiek gezien, de manier waarop hij zong was nieuw en natuurlijk zijn presentatie. Even een kort citaat uit Wikipedia: "Elvis kenmerkte zich vooral door zijn controversiële, heupwiegende optredens, de combinatie van blank uiterlijk en het zingen van een muzieksoort dat voorheen voornamelijk door Afro-Amerikanen werd gezongen, zijn films, zijn voor die tijd lange haar, zijn bakkebaarden en zijn latere jumpsuits. Tijdens zijn carrière verrichtte hij pionierswerk, waarvoor hij in het begin veel kritiek kreeg van de gevestigde orde, maar gaandeweg in steeds bredere kring lof oogstte".

Daarnaast was hij behalve als artiest, ook door zijn levensstijl een icoon. Trok hij de aandacht. En niet altijd op een positieve manier. Het tweede stuk van zijn muzikale loopbaan wordt door velen lang zo hoog niet aangeslagen, hij raakte toen ook door medicijngebruik (drugs) lichamelijk meer en meer in de versukkeling. Hoe het ook zij, een fenomeen. Elvis overleed in 1977, hoewel sommigen daar nog steeds aan twijfelen. er zijn nog regelmatig 'sightings' van de 'King'.

Op het album ‘Elvis 56' staan nummers als ‘Heartbreak Hotel', ‘Blue suède shoes', ‘Hound dog', en ‘Lawdy, Miss Clawdy'. Ken je Elvis nog niet, dan is dit album een prima kennismaking. Kende je hem al wel (waarschijnlijk), dan is dit album een heerlijke opfrisser. Vintage Elvis

Kwetsbaarheid

Sinds jaar en dag gaan de eerste maandag van de maand om twaalf uur sirenes af. Al vroeg werd mij uitgelegd dat dit een 'rampen oefening' betrof.
Wat zo'n ramp was bleef nog lang onduidelijk. Al hebben ooit ziekten stevig huisgehouden betrof het in ons land meestal overstromingen. De laatste grote overstroming was in 1953. Ik ben van na die tijd en wist slechts van een broer, dat zijn driewieler onbereikbaar in de ondergelopen achtertuin lag hetgeen hij zeer betreurde. Dat paste beter in m'n kleuterverbeelding dan het feit dat er veel mensen verdronken. Ook dat is me ongetwijfeld verteld maar alleen die driewieler bleef hangen.

Tegenwoordig is er een spotje op de radio dat ons er op wijst een voorraad water, een zaklantaarn en nog meer in gereedheid te houden. Ook handig als elektriciteit of waterleiding uitvalt. Het spotje roept tevens op om www.nederlandveilig.nl te kijken, ik las ergens dat ook mogelijkheden om twitter in te zetten worden onderzocht.

Opmerkelijk dat de overheid er van uit gaat dat digitale netwerken in tact blijven tijdens rampen, dat lijkt mij maar de vraag. Zo'n website kan trouwens ook onbereikbaar worden wanneer de Nederlandse bevolking massaal naar die website surft. Kortom: dit lijkt me één van de weinige gevallen dat een ouderwetsche huis aan huis folder meer op z'n plaats is.

Ik heb die website braaf bekeken en mis een paar essentiële tips: zoals bekend zijn toeristen onder de indruk dat wij grotendeels onder zeeniveau wonen (net zoals wij ons afvragen wie zich in hemelsnaam naast een vulkaan wil vestigen) Tip nummer 1 zou toch de aanschaf een (rubber) bootje, vlot of ander drijvend voorwerp moeten zijn. Ik mis ook een typisch Nederlandse tip nummer 2: gebruik zo mogelijk fietsen ipv de auto wanneer je het rampgebied verlaat: overal ter wereld ontstaan eindeloze files wanneer er sprake is van een ramp.

Die kans is zo klein zegt u, dat is gelukkig waar …. Maarre …. in Japan dachten ze dat ook ...

B.Logger

Mooi Gelderland

L'Absente

L'Absente (CD) / Yann Tiersen. Yann Tiersen zei me tot voor kort niets. Via de site Last.fm en zoekend op "vergelijkbare artiesten" bij Ludovico Einaudi kwam de naam bovendrijven.

Tiersen is geboren in 1970, in Brest, Frankrijk. Hij is klassiek geschoold (viool en piano) en volgde een studie als dirigent. Toch wierp hij al snel de kluisters van zijn klassieke opleiding van zich af en ging in allerlei bandjes spelen, als gitarist. Later ontpopte hij zich als componist.

Duidelijk zijn minimalistische invloeden te ontdekken (beïnvloed door Philip Glass en Eric Satie). Maar ook zijn Franse achtergrond verloochent hij niet, hij leent hier en daar sterk van de chanson en musette waltz.

Tiersen schreef daarnaast de soundtrack voor de film "Amelie", waardoor hij bekend werd. De CD L'Absente is bijzonder sfeervol geworden, een heerlijke, aanstekelijke CD om bij te ontspannen. En alvast in Franse sferen te komen.