Vuurwerk

Dicht

Op zondag 20 december bleef uw bibliotheek gesloten. Medewerkers die van ver moesten komen redden het die dag niet. Een aantal van u stond dus voor een dichte deur. Dat spijt mij oprecht. Zelfs tijdens verbouwingen proberen wij, gehuld in stofwolken, open te blijven. Dit was een geval van overmacht dat niet van te voren in te schatten was.

Vermoedelijk waren de bibliotheken in Arnhem wel gesloten tijdens de slag om Arnhem (1944). We bezitten nog altijd een kloek naslagwerk waarin de baan van een kogel naadloos te volgen is. Dankzij die kogelbaan konden we vaststellen dat de delen op het moment van inslag in de juiste volgorde stonden (dat is wel eens anders) en mocht zich toen iemand achter dit naslagwerk verschanst hebben dan heeft ie het vrijwel zeker overleefd. Die kogelbaan gaat omlaag en verlaat een paar delen verder het naslagwerk. De kogel is helaas verdwenen. Eeuwig jammer.

We blijven achter met de vraag tot wanneer medewerkers van de bibliotheek in 1944 naar hun werk gingen. En op welk moment ze besloten dat het verstandiger was om thuis te blijven.
Geheimzinnig detail is dat we over oude notulen beschikken van bibliotheekvergaderingen maar dat de periode 1940-1945 daarin ontbreekt. Wie ontvreemdde dit en waarom, of ging het domweg in vlammen op?

Ook beschikt de bibliotheek over een ruime sortering van uitgaven tijdens de tweede wereldoorlog die niet altijd even fris zijn. Maar ook bleven publicaties bewaard uit de jaren vlak voor de oorlog die de bezetter niet op prijs zal hebben gesteld. Hoe deed men dat en kon men die toen lenen?

Het verhaal van deze bibliotheek in oorlogstijd is een gat in onze lokale geschiedenis: we kunnen slechts de baan van een kogel volgen. De explosieve lading zelf is na de bevrijding radicaal verwijderd.

B.Logger

Vooruitblikken? Terugkijken?

Zo tegen het eind van het jaar houden we ons vaak met dit gezelschapsspel bezig. Wat is er gebeurd het afgelopen jaar en wat gaat er in het komende jaar veranderen? Ik wil dat ook kort even doen. Vanuit mijn perspectief en met mijn kennis. Hoewel het ook een beetje koffiedik kijken blijft.
Het afgelopen jaar werd het mij wederom mogelijk gemaakt door diegenen die daar over gaan, om dit weblog voort te zetten. In 2010 gaan we al weer het vierde jaar in. Daarnaast is de Bibliotheek gaan twitteren, zoals zoveel anderen, is er een Facebookpagina gekomen, en zijn er andere web2.0 activiteiten ontplooid.
Wat Biebblogger erg deugd deed was de komst van draadloos internet in de Bibliotheek. Een lang gekoesterde wens. Dus heeft u een laptop met draadloze functionaliteit aan boord, dan kunt u deze meenemen naar de bieb en daar gratis van het internet gebruik maken.
Dat brengt Biebblogger direct op het volgende(bruggetje): Bent u lid van de Bibliotheek, dan wordt per 1 januari 2010 het gebruik van internet voor u gratis. Tevens wordt het reserveren van materialen dan gratis. Als dat geen reden is om lid te worden van de Bibliotheek, dan weet ik het niet meer.
De Bibliotheek heeft ook een aantal ereaders aangeschaft. Het is de bedoeling dat u die als klant van onze bibliotheek vanaf eind januari of begin februari voor een aantal weken kunt lenen om eens te ervaren wat dat nu precies inhoudt. Ebooks waren hot in 2009, en zullen dat ook in 2010 zijn. Of de Bibliotheek ook ebooks gaat uitlenen is nog niet duidelijk, de ontwikkelingen op dat terrein zijn nog wat verwarrend, maar zullen scherp in de gaten gehouden worden. Tevens zijn er eind 2009 een aantal games aangeschaft. Het is de bedoeling die in 2010 te gaan uitlenen.
Ook zullen kleine aanpassingen op onze website zijn beslag krijgen. Wat er precies gerealiseerd gaat worden in 2010 is natuurlijk afhankelijk van het budget, er zijn in ieder geval plannen genoeg. Een van de eerste dingen waar u mee geconfronteerd zult worden, is een iets gewijzigde suggestiefunctionaliteit. U kunt via de website suggesties doen, zien wat de suggesties van andere klanten zijn, en tevens direct op de site zien wat er met uw suggestie gebeurt.
Verder is het onze wens om uitgebreider actief te worden op YouTube en Flickr, waar u ons nu al kunt vinden. Bovengenoemde zaken hebben allemaal betrekking op “het digitale”, “het virtuele”. U kunt er echter gerust op zijn, dat de taken en zaken die u van oudsher van ons gewend bent, voortgezet zullen worden in 2010. Want ook dat is iets wat mij, Biebblogger, ter harte gaat. De basis moet zijn een goede collectie. Een goede collectie bestaat tegenwoordig uit allerlei materialen: boeken, tijdschriften, DVD’s, CD’s, CDROM’s, digitale informatiebestanden, games, luisterboeken, DaisyRoms. Ik sla toch niets over?
Hopelijk wordt 2010, net als 2009 weer een jaar waar veel gebeurt op dit terrein, dan ben ik tevreden. En u als klant hopelijk ook.

Het was echt even winter

De herovering van de Amerikaanse droom

De herovering van de Amerikaanse droom / auteur: Barack Obama. "Interesting stuff" voor wie geinteresseerd is in de heftige verkiezingsstrijd in de Verenigde Staten. Belangrijk onderwerp wanneer je je bedenkt in welke (ongelukkige) mate Bush wereldgeschiedenis schrijft.
Obama is naast een veelbelovende presidentskandidaat ook een begenadigd schrijver. Ook om die reden bespreek ik het. In dit uitermate leesbare boek zet Obama zijn ideeën en opvattingen uiteen.

De sterkte van dit boek is tevens een zwakkere kant: Obama geeft boeiend aan welke kant het op moet, maar blijft in grote lijnen steken. Voor ons, buitenstaanders, is dat prettig maar als Amerikaanse kiezer zou ik 't lastig vinden. Want welke daden verschijnen uiteindelijk achter zijn woorden? Is het niet allemaal "management by speech?" Ik heb daar in het algemeen niets op tegen, ik laat mij graag inspireren, maar een wereldleider moet meer doen dan dat. Clinton verscherpte, in het defensief gedrongen, haar campagne door het Fijenoord motto "geen woorden maar daden" naar voren te brengen.

Obama werd al met veel superlatieven overladen: een kruising tussen Kennedy en King. En ook als hij het niet redt schrijft hij geschiedenis: de eerste gekleurde kandidaat voor het presidentschap. Deze voor Amerikanen zeer progressieve kandidaat is in mijn Nederlandse ogen een geslaagde kruising tussen het christelijke broertje van Mark Rutte en Wouter Bos. Een man van het midden. Die ontdekking vond ik het meest interessant.

Lof der domheid ...

In mijn vorige werk had ik een patiënt die er niet dom uitzag maar dat wel was. Sneu. In een openhartige bui vertelde hij dat 't heel lastig voor hem was, de man werd voortdurend overschat en hij had niet het lef om dan te zeggen: ik snap je niet. Dit brak hem op bij behandelaars maar ook bij de balies van instanties. Hij vroeg iets, kreeg antwoord (en een in te vullen formulier) en ging heen, zonder het te begrijpen ...Dat is van een diepe treurigheid. Naarmate onze samenleving ingewikkelder wordt grijpt dit verschijnsel bovendien verder om zich heen.

Sinds dat gesprek heb ik respect voor domme mensen. Zeker wanneer ze hun onvermogen naar voren brengen, dan denk ik terug aan dat gesprek en smelt ik begripsvol. En wat is dom trouwens? Het is volgens mij relatief.

Door de jaren heen werd ik verschillende malen getest, onder andere tweemaal (vergissing) vanwege een re-integratie project. Meten is weten, de uitkomsten bleven steeds bij elkaar in de buurt. Ik stond niet helemaal vooraan in rij toen de hersenen werden uitgedeeld maar mag bepaald niet klagen.

Enige jaren terug werd het IQ van voormalig president Bush (junior) wereldkundig gemaakt en het bleek de domste president tot nu toe voor zover daar gegevens over zijn. Grappig en schokkend want hoewel ik weinig met Bush deel, wij hebben wel een gemeenschappelijk intelligentie quotiënt ... Als we ooit met elkaar aan de praat raken bij de open haard kan ik leuk met hem meekomen en hij met mij natuurlijk. Om dan president van de VS te worden moet ook ambitie hebben meegespeeld. Het is een aardig gedachte-experiment om me voor te stellen dat ik zelf die baan heb: Me for president! In mijn opvattingen zou ik dichter bij Obama staan maar er verder niet veel van gebakken hebben.

Natuurlijk ontmoet ik dus regelmatig mensen die intelligenter zijn dan mij. Dat merkte ik meestal omdat ze niet kan bijhouden. Ik ben daar een wat in getraind omdat ik bovendien slecht in cijfers ben. Zodoende weet ik dat - meteen vertellen - de beste aanpak is.

Waar de intelligentere vaak aan moeten werken is dat ze iedere gedachtesprong moeten uitspreken. Dat wil nog wel eens misgaan. Dan raak ik behalve vanwege het tempo ook nog eens de draad kwijt omdat ze dingen overslaan die zij vanzelfsprekend achten. Een troost: om iets voor elkaar te krijgen zijn bijvoorbeeld inlevingsvermogen, takt, souplesse, trouw en nog veel meer aspecten ook reuze belangrijk.

Met relatief onwetende groet, B.Logger

Weblog bijhouden...

Een weblog bijhouden is zo af en toe geen sinecure. Ontbreekt bij tijden de inspiratie, op andere momenten laat de techniek je in de steek. Met die inspiratie gaat het meestal wel goed. Ook de techniek werkte tot voor kort altijd mee. Ik werkte met Internet Explorer versie 7 en nogmaals, dat ging tot nu toe prima.

Sinds kort is de situatie op mijn werk veranderd. We hebben nieuwe apparatuur gekregen (vooruitgang) en de software, waar we mee werken is "uitbesteed". Dat wil zeggen, dat we qua software iets voorgeschoteld krijgen en dat is het dan. Iets zelf installeren is er niet meer bij. Dat is jammer, want dat deed ik nog wel eens. Soms is het nodig om, om bepaalde zaken te kunnen bekijken een klein programmaatje te installeren. Dat gaat nu niet meer, want ik ben geen "beheerder". Iets anders is, dat we nu werken met Internet Explorer 8, die niet samenwerkt met Blogger. Kopieren en plakken van tekst kun je wel vergeten. Ook Mozilla Firefox geeft regelmatig allerlei foutmeldingen en doet raar. Deze posting is dan ook tot stand gekomen door hem simpel uit te typen in Blogger. "Citaten" overnemen van andere websites is er niet meer bij. Je doet dat namelijk door selecteren/kopieren/plakken.

Blijft over, dit weblog thuis dan maar te verversen. En dat gaat me net even te ver. Zeker als dat structureel moet gebeuren. Techniek zou dienend moeten zijn en niet drempels opwerpend. Niet alle vooruitgang is vooruitgang moet ik concluderen. Had ik nog maar die oude vertrouwde Internet Explorer 7. Nooit gedacht, dat ik dat ooit nog eens zou zeggen. Kortom, ik laat hem thuis nog maar even op de PC staan, mijn luiheid betaalt zich nu eindelijk eens een keer uit.

Erfgoed en AVM

Erfgoed, dat is lokale en regionale geschiedenis. Vrij vertaald. Hoe kun je dat een beetje smeuig, leuk en modern onder de aandacht van mensen brengen? Daar ging een symposium over, dat in de Zeeuwse Bibliotheek te Middelburg werd gehouden. Het werd dus een lange reis, maar daar kan de Zeeuwse Bibliotheek niets aan doen, die ligt nu eenmaal in Middelburg en Middelburg ligt waar het ligt.

Erfgoed is zeg maar niet echt mijn ding (om Paulien Cornelisse te parafraseren), maar met dat presenteren met behulp van moderne technieken heb ik meer affiniteit. Samen met een collega toog ik dus naar Middelburg, waar de Zeeuwse Bibliotheek, die ook nog eens 150 jaar bestaat, een interessant programma in elkaar gedraaid had.

Na een welkomstwoord van directeur Ton Brandenbarg kregen de verschillende sprekers het woord. Van informatie over een Zeeuwse pilot, over "Beelden voor de Toekomst" ging het naar Francisco van Jole die een presentatie hield over het digitale. Zijn presentatie heette: "Wat niet digitaal is, bestaat niet". Wat mij betreft maakt het niet zoveel uit waar hij over spreekt, hij ziet altijd kans om dat zo te doen, dat je geboeid luistert en daar later ook nog wel eens aan terugdenkt. Humoristisch, prikkelend, de boel opschuddend. Niet iemand waarbij je in slaap valt.

Lunchtijd was ruim, want gaf tevens gelegenheid om de informatiemarkt te bezoeken. Multi-touch (of surface) tables waren overvloedig aanwezig. Dat zijn dan ook leuke speeltjes met interessante toepassingen. s'Middags een aantal workshops bezocht. Waarvan sommige interesanter waren dan andere. De eerste getiteld "De toekomst en u: over techniek, trends en de toekomst van de bibliotheek" ging mij wat te snel, was mij wat te futuristisch. Ik denk dan altijd, ach het zal zo'n vaart wel niet lopen, te weinig concreet ook.

Een andere wel heel concrete workshop had te maken met Erfgoed op je telefoon. Een applicatie, genaamd Spinoza, voor op je smartphone / iphone. Werkt via de gps functionaliteit van bijvoorbeeld je iphone. Voortdurend is dus bekend (gps) waar in een stad je je bevindt. Wanneer er nu extra historische informatie over een bepaalde plek in Spinoza beschikbaar is, wordt die getoond zodra je daar bent. Wat een normale stadswandeling een compleet nieuwe cultuurhistorische dimensie geeft. Het kan beeldinformatie zijn maar ook tekstuele informatie betreffen, of audio. Wat mij betreft een gave toepassing, erg concreet. Zal als een gratis downloadable applicatie beschikbaar komen. Nu nog even een iphone kopen.

Keywords op deze zeer geslaagde dag waren digitalisering en touch, touch en nog eens touch. Aanraken zonder tussenkomst van invoerapparatuur als toetsenborden en muizen is zoveel gebruiksvriendelijker. Wat is erfgoed op deze manier gebracht eigenlijk interessant!

Daarna restte ons alleen nog de lange terugreis. Overigens, de Zeeuwse Bibliotheek staat helemaal in het teken van haar 150-jarig bestaan - in het gebouw zijn allemaal hoogtepunten en juwelen uit haar collectie te aanschouwen. Mocht u toch al naar Zeeland willen gaan in de Kerstvakantie, dan is een bezoekje aan de bibliotheek tussen al dat Kersteten door misschien een goede suggestie.

De last van veel geluk ....

is een even boeiend als leesbaar boek van emeritus hoogleraar Van Deursen. Het handelt over de geschiedenis van de Nederlandse republiek in haar bloeitijd. Een aanradertje ... Ik moest onwillekeurig aan deze titel denken toen ik las dat wij Nederlanders volgens vergelijkende onderzoeken tot de gelukkigste mensen/landen ter wereld behoren. En hoewel cijfers echt kunnen liegen ligt het bewijsmateriaal in dit geval wel heel hoog en breed opgetast. Tot mijn verbazing hebben wij een rotsvast vertrouwen in de overheid en in de rechterlijke macht vergeleken met inwoners van andere landen. Waarom klagen wij dan zoveel? En ook en met name over overheid en justitie?

Dit vergt nieuw fundamenteel onderzoek. Ik vraag mij bijvoorbeeld af of de hoeveelheid geklaag niet wereldwijd in alle landen min of meer een constante is. Met andere woorden, van Afghanistan tot Nederland tot aan de Verenigde Staten: het NKP (Nationaal Klaag Product) is altijd ongeveer even hoog met de nodige uitschieters omhoog en omlaag uiteraard. Daardoor kan men een lijst maken van meer en minder gelukkige inwoners.

Vervolgens is het interessant om te kijken waarover er dan geklaagd wordt: niet iedere klacht zal hetzelfde soortelijk gewicht hebben. Vermoedelijk is geen werk hebben veel erger dan saai of vervelend werk hebben en is een land waar 'hondendrollen op straat' hoog scoort toch van een andere orde als het niet eens hebben van een huis! Verhuis naar een Islamitisch land en je bent van je hondendrollen probleem verlost want honden worden daar als onrein beschouwt. In plaats daarvan wordt je wellicht met andere meer urgente problemen geconfronteerd die vermoedelijk zwaarder op de maag liggen.

Ook als klachten in landen overeen komen is het nog niet zo simpel als het lijkt. Uiteraard klagen we in Nederland over de bureaucratie en terecht. Maar burgers in de andere landen klagen daar ook over. 'Onze' bureaucratie wordt veroorzaakt door een overheid die met van alles en iedereen rekening probeert te houden waardoor er een onoverzichtelijke lappendeken van regels en regelingen ontstaat met allerlei duistere bepalingen. Er zijn landen waar de bureaucratie uitsluitend bedoeld lijkt om de bureaucratie in stand te houden. De aldaar geldende duistere bepalingen moeten de burger er onder houden en vooral flink laten betalen, bijvoorbeeld smeergeld aan een leger van onderbetaalde ambtenaren.

En wie zijn de klagers? Voorbeeld: ik vermoed dat in de wijk waar ik woon hondendrollen hoog scoren want we hebben hier veel honden en weinig criminaliteit. Het is behoorlijk multiculti en ook in andere opzichten een mix. Ik weet nog hoe de gemeente besloot om een parkje aan te leggen zodat hangjongeren niet meer rondhingen in onze speeltuin waar uiteraard veel gezinnen met kleine kinderen komen. Dat botste wel eens. In no time stond het aardige parkje vol met kinderwagens en speelden er kinderen onder toeziend oog van de ouders. Toen er toch meer en meer jongeren kwamen rondhangen hoorde ik de klacht: 'er hangt daar maar van alles rond'. Ja, dat haalt je de koekoek: dat was nu net de bedoeling.

Tenslotte vraag ik mij af in hoeverre klagen niet bijdraagt aan onze geluksbeleving. Als dat klopt is klagen heel gezond, met mate natuurlijk. Een zucht geeft lucht.

B.Logger