Panta rhei

Heraclites

Bibliotheek Arnhem krijgt een website in de landelijke bieb opmaak met daarbij locale Arnhemse accenten uiteraard. Ooit was onze huidige website 'state of the art', ronduit vernieuwend, andere bibliotheken bekeken ons met gezonde afgunst. Ontwikkelingen gingen echter vliegensvlug en onze site verouderde waar we zelf bij stonden.

We gaan binnenkort over naar een landelijke opmaak die door vrijwel alle bibliotheken gebruikt wordt: een kostenbesparend totaalpakket waaruit alle bibliotheken zelf toepassingen kunnen uitkiezen. Consequentie is dat deze blog opgeheven wordt.

Als bibliotheekblog mochten we ons verheugen in toenemende aantallen lezers; we eindigden afgelopen maand skyhigh, een absoluut record dat overigens met onze inzending nummer 1000 had te maken: 1750 keer gelezen. Voor een BNer is dat niets maar voor een bibliotheekblog lang niet gek.

Onze diepe dank en drie virtuele kussen voor al uw aandacht en moge het u allen goed gaan.

We hopen u te ontmoeten bij de opening van 'Rozet' en/of in nieuwe digitale vormen.

Biebblogger en B.Logger

( verklaring Panta rhei )

De held in je eigen verhaal/Mieke Bouma

In 2010 verscheen  Storytelling in 12 stappen' een erg leuk boekje. 

De held in je eigen verhaal' is hier in zekere zin een variant op. Bouma maakt opnieuw gebruik van de onovertroffen systematiek (12 stappen) waarmee Joseph Campbell wereldmythen en sagen in kaart bracht. Dit keer past zij het toe op leiderschap. 

Dat mag je heel ruim opvatten: baas over je eigen bestaan zijn/worden/blijven lijkt mij van meer belang dan of jij toevallig leiding geeft of ontvangt.

Naast duidelijke uitleg tref je ook leuke oefeningen aan. Wanneer dit boek je aanspreekt moet je beslist 'de held met de duizend gezichten' van Campbell lezen. Dan weet je wat je weten moet.  

B.Logger.

Trein tip

volle trein ...

Wegens m'n dagelijkse treinreizen (Nijmegen - Arnhem, Arnhem - Nijmegen) beschik ik over de nodige ervaring. Belangrijkste punt is: hoe verover je een zitplaats?

De laatste en de eerste wagon van een trein heeft relatief veel uitstappers. Ga daar dus nooit staan! Terwijl ze bij jouw deur nog in drommen uitstappen zie je deuren verderop de reizigers al de trein in gaan.

Pak dus liever een wagon in het midden. Dat betekent over het algemeen dat je halverwege het perron van aankomst moet wachten. Op het moment dat de trein arriveert kun je dat goed inschatten. 

Zoek bij voorkeur een deur waar de 1 bij staat van een eerste klasse. Daar stappen gemiddeld de minste mensen uit. Des te sneller kun jij naar binnen. Je loopt via de 1ste klas coupe naar de achtergelegen 2de klas coupe die vaak nog aan het leeglopen is.

Wanneer je gezelschap/aanspraak wilt plaats je je tas in bagagerek of voor je op grond. Wanneer je dit juist niet wilt zet je je spullen op de vrije stoel naast je en verdiep je je meteen in je boek, je Ipad of wat dan ook.

B.Logger

Bowie 's back

1972 ? Amper veertien, vermomd als in zwart gehulde verdroomde puber ontdekte ik David Bowie zijn LP 'Hunky Dory'. De nummers 'Changes' en 'Kooks' waren tijdelijk lijfliederen. 

Ik was niet de weg kwijt: er bestonden toen nog geen wegen en m'n puberbrein werkte op volle toeren. 

Bleef Bowie nog een tijd volgen, zonder navolger te worden (was geen dweper en zwart bleef mijn kleur qua kleding) 

Leuk dat hij helemaal terug is met een nieuwe cd The Next Day (wat ik er van hoorde) en een geweldige overzichtstentoonstelling in het Victoria and Albert Museum

B.Logger.  

Back to the future.

Darwin’s evolutietheorie, met name het principe van de natuurlijke selectie beïnvloedde andere wetenschappen, sociale bewegingen, politieke stromingen en de bevolkingspolitiek van landen. Cor Hermans geeft in zijn proefschrift 'de Dwaaltocht van het Sociaal Darwinisme' (2003) een overzicht van de begintijd 1859  het jaar waarin Darwin's 'On the origen of species' uitkwam tot het einde van de eerste wereldoorlog in1918.

Laat ik meteen enkele misverstanden uit de weg ruimen: Darwin's stelling 'survival of the fittest' heeft niets van doen met het '(on)recht van de sterkste'. Ze kan niet letterlijk genoeg vertaald worden. De theorie gaat uit van de overleving van degene het beste past (fit) in een gegeven situatie. De term 'sterk' is dus misplaatst. De Tyrannosaurus Rex was een succesvol krachtig roofdier met griezelig goed scharend gebit maar legde het toch af tegen de oneindig kleinere kwetsbare zoogdiertjes toen de omstandigheden radicaal veranderden.

Er treedt daarnaast een vertekening op: evolutie is een loterij van genetische ontwikkelingen waarvan we heden ten dage uitsluitend de overwinnaars zien. Met iedere grote verandering vallen opnieuw een aantal helden.

Inmiddels bereikt het Darwinisme het management denken. Auteurs als Seth Godin (overleven is niet genoeg) Don Edward Beck, C. Cowan (Spiral Dynamics) Eric Koenders (de menskant van veranderen) tonen zich ware evolutionisten. Een organisatie is in hun ogen een organisme met specifieke kennis (DNA) in de genen (aangeduid als 'memen' ofwel M.DNA). Die specifieke kennis kan over alles gaan: van CV ketels, tot verbouwen tot uitleen processen. 

Geen van genoemde auteurs is Marxist maar aangezien Marx als tijdgenoot van Darwin de factor 'arbeid' boven de factor 'kapitaal' stelde wordt hij regelmatig van stal gehaald. Voor deze auteurs noodzakelijk omdat ze van mening zijn dat fabrieksmatige productiewijze plus de eisen die daarmee aan werknemers gesteld werden achterhaald zijn.

Hun Amerikaanse verlegenheid met de situatie is vermakelijk: uiteraard trekken zij niet de on-Amerikaanse Marxistische conclusie dat  productiemiddelen in handen van arbeiders moeten belanden maar ze ontkomen er niet aan om een ander toekomstbeeld te schetsen. Het resultaat blijft links dan wel of rechtsom wringen.

B.Logger.  

Droedelen

In m'n jeugd was ik niet vrij van concentratieproblemen. Sommige leraren meenden dat ik niet oplette wanneer ik gedachteloze tekeningetjes ofwel droodles dan wel doodles (= Engels) maakte. Daarbij verraadde ik mezelf voortdurend daar ik rechtshandig schrijf maar verder alles, dus ook tekenen, linkshandig doe. Het bleek een hardnekkige gewoonte die noot meer overging, ook nu nog wissel ik van hand in bijeenkomsten wanneer ik van aantekeningen maken naar droedelen overstap.

Droedelen leek mij juist een manier om me beter te concentreren, al was ik daarin wellicht een uitzondering. Niet dus: een onderzoek (Jackie Andrade

)  wees uit dat proefpersonen die mochten droedelen 29% meer informatie onthielden dan deelnemers die uitsluitend tekst noteerden. Dit pleit voor computers, laptops, tablets waarop we onbekommerd kunnen kladden.

  

Het toeval wil dat ik een tijdje terug het idee opvatte om zo'n droedeltje uit te vergroten en te schilderen. Om 't leven en dynamiek te geven gaf ik haar een huidachtige kleur en beweging. Het resultaat lijkt op het eerste gezicht 'graffiti op doek' maar je hoeft maar slechts iets langer te kijken om te zien dat ze heel zachtjes ademt en als het ware 'in zichzelf' beweegt.

B.Logger

We’ve got a name

Het kenniscluster heeft een naam gekregen en het is ‘Rozet’ geworden, een verwijzing naar het gestileerde rozet ornament die  men overal in gebouw aantreft.

De vormgeving lijkt ontleent aan Islamitische kunst. De naam Rozet doet mij tevens  denken aan de beroemde steen van Rosetta

Dankzij deze in Egypte gevonden steen slaagde men er eindelijk in hiërogliefen ontcijferen. Sleutel was de ontdekking dat Griekse tekst die eveneens op deze steen stond de vertaling was van die wonderlijke symbolen. Voor een gebouw waarin zich een onder andere een plusbibliotheek bevindt helemaal niet gek.  

B.Logger 

Kille Pasen

Deze Paasdagen wordt het kouder dan afgelopen kerst. De Paashaas verblijft nog in warme oorden. De meeste vogels zitten nog niet op hun eieren. De kippen gelukkig wel in hun warme megastallen, anders was het zelfs een eierloos Pasen geworden. In verband met de koude zullen weinig kinderen paaseitjes in de tuin kunnen zoeken. 

Wellicht zal de nieuwe paus niet meer 'bedankt voor die blumen' zeggen. Het is dan wel geen kerkelijk ritueel, maar een ritueel was het langzamerhand wel geworden. We gaan het vernemen ...

Ondertussen fijne/prettige/zalige paasdagen.  

B.Logger

Bericht van de dieren ...

Virtueel jagen. Mijn  bejaarde katten zijn echte natuurliefhebbers en houden (evenals ik) van natuurseries. Het bewijs kan ik u  sinds zondagavond tonen.

Mijn katten zijn tamelijk selectief qua TV: voorwaarde is dat er vogels in voorkomen die duidelijk zichtbaar en vooral te horen zijn. En liefst zo min mogelijk muziek of commentaar.

De oortjes raken steevast gespitst bij het vernemen van vogelgeluiden. Soms zet ik daarom het geluid op zulke momenten expres harder. Vervolgens beginnen ze (voorspelbaar) serieus TV te kijken. Als ze op schoot zitten voel ik 't aan nageltjes, spierspanning en focus. Oren richting beeldscherm, kopje omhoog, nagels uitgeslagen (au!). M'n eventuele geaai krijgt geen reactie meer: vanaf dat moment zit er een geconcentreerd spierbundeltje op schoot, helemaal klaar om de TV te bespringen. 

In een volgende fase wordt mijn TV omzichtig beslopen. Tenslotte wordt de prooi op mijn piepkleine flatscreen 'besprongen'. Aangezien ik slechts een flatscreentje heb dondert het toestel soms bijna om onder hun geweld. Soms besluipen ze vervolgens het toestel van achteren waarna het hen weer te binnen schiet.

Eigenlijk moet ik wegens de katten een grootbeeld TV aanschaffen. Doe ik niet: een roodborstje of mus ter grootte van een adelaar lijkt mij me verwarrend voor een kat.

B.Logger.

Clean and decent

Stationstoilet te Nijmegen

is een treffende titel van een boek over toiletten. 

Moest daar aan denken toen ik gebruik maakte van het openbare toilet op station Arnhem. Tegenwoordig betaal je vooraf, ik legde een 2 euro munt op het schoteltje, het tarief is overigens 50 eurocent.

'Wilt u wisselen?' vroeg de mevrouw (het is altijd een mevrouw)

'Heel graag, tenzij u een strippenkaart voor 4 keer verkoopt'

Het bleef stil, diepe frons en vervolgens met een glimlach:

'u mag ook 4 keer achter elkaar hoor'.

'Dan heb ik toch liever dat u wisselt'.

Ik verliet het toilet in het besef dat de toiletjuffrouw en ik elkaar een bijzondere ervaring hadden geschonken: absurdistisch theater, terwijl we geen van beiden acteurs zijn ...

B.Logger.

Bij een paus

zeus

De verkiezing van een paus is wereldnieuws en met reden: het Christendom is met 33% veruit de grootste religie ter wereld (bron: CIA worldfactbook)

In wedstrijdtermen is de Islam goede tweede met ruim 22%. De overige wereldgodsdiensten liggen hopeloos achter. In ons ontkerstenende Nederlandse hoekje worden deze feiten regelmatig uit het oog verloren.

Er van uitgaande dat Joden, Christenen en Moslims zich tot één en dezelfde God richten (en dat beweren zij allen) is er zelfs sprake van een wereldwijde meerderheid. Een mooie gedachte die (naast een paar onderlinge bloedige meningsverschillen) voorbij gaat aan het feit dat religie, nog los van het bestaan van God, geen democratische instelling is.

In gedachten zie ik de diep bedroefde Zeus die met zijn complete godenfamilie de Olympus afdaalt. 'Men gelooft niet meer in ons' mompelt hij voor zich uit. Beneden aangekomen treft hij onder andere Wodan, Thor en Odin. Ze zitten aan een groot banket met veel drank, gezang en sterke verhalen. Zodra duidelijk is dat ook de Griekse Goden over onuitputtelijke wijnvoorraden beschikken worden ook zij van harte uitgenodigd. 

De twee Christelijke 'oerstromingen' Rooms-katholieken en Oosters-orthodoxen hebben beiden een stevig centraal gezag met een invloedrijk leider. Een beproefde methode om tradities te bewaren (maar niet om te vernieuwen). Nogal verrassend hanteert hun gemeenschappelijke oerbron: het Jodendom, dit principe niet. Hetzelfde geldt voor de veel jongere Islam om maar te zwijgen van de nieuwlichters in het Christendom, de protestanten. Door gebrek aan centraal gezag treft men daar meer extremen aan.

De nieuwe paus is, evenals ik voorstander van 'eenvoudig leven'. Dat spreekt mij aan. 'Eenvoudig leven' was tot nu toe een club met slechts één lid: ik zelf. Maar ook Paus Franciscus ging tot nu toe per openbaar vervoer naar zijn werk, hij woonde evenals ik eenvoudig in plaats van een bisschoppelijk paleis en bereidde zelf zijn eten. In zijn nieuwe baan zal het moeilijk zijn om deze levenswijze vol te houden. Daarom zal ik hem inschrijven als lid van mijn vereniging. Bij deze promoveer ik mijzelf tot voorzitter. 

B.Logger.

Ode aan de luiheid.

Een weekje vakantie: er lag een zee van vrije tijd voor mij. Wat zeg ik: een oceaan! Acht maal vierentwintig kostbare uren. 

Enkele leuke afspraken plus een paar dingen die ik echt moet doen. Merkwaardig hoe zo'n zee of oceaan aan tijd opdroogt tot een minuscuul binnenmeertje en tenslotte geheel verdampt. Waar blijft de tijd?

Het laatste wat ik wil is mijn vrije tijd efficiënt besteden: zo'n week volplannen met alle leuke dingen die ik wilde doen maar al werkende niet aan toe kwam versnelt bovenstaand beschreven verdampingsproces. Laat mij maar luieren en rondhangen met klusjes die behoorlijk zinloos zijn. Heerlijk.

B.Logger.

Mondriaan

Zo af en toe kom je ze tegen. Pareltjes op het internet. Sites waar je blijft hangen. Een paar dagen geleden stuitte ik al surfend ineens op zo'n juweeltje. Een gloednieuwe site over de schilder Mondriaan.

Nu was er over Mondriaan zo her en der op het web al heel veel te vinden. Echter, het was nog nooit zo gedegen aangepakt als nu. Voor deze site hebben het Gemeentemuseum Den Haag en het RKD (Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie) de handen ineen geslagen en hun kennis en collecties gebundeld.  U treft hier een veelheid aan zaken Mondriaan betreffende aan. Behalve informatie over zijn schilderijen vindt u hier  zijn correspondentie, persoonlijke documenten, foto's, informatie over de vrouwen in zijn leven, van welke muziek (hij was een groot muziekliefhebber) hij hield en nog veel meer. Hij wordt in zijn tijd geplaatst en zijn belang voor de schilderkunst (De Stijl) wordt uitgebreid behandeld.

Even een kort citaat over de bedoeling van de site: "Het beoogt de grootste collectie kunstwerken van Piet Mondriaan en de grootste collectie documentatie over deze kunstenaar op een publieksvriendelijke manier samen te brengen voor onderzoekers, studenten, scholieren en andere geïnteresseerden".  
Nog een tweede citaat: "Het Gemeentemuseum Den Haag en het RKD willen via digitalisering zoveel mogelijk mensen toegang geven tot informatie over het werk en leven van de Nederlandse kunstenaar Piet Mondriaan (1872-1944)".

Feest van het begin

Feest van het begin / auteur: Joke van Leeuwen. Dit verhaal speelt zich af in de tweede helft van de achttiende eeuw in Frankrijk. Catho is te vondeling gelegd en belandt in een door nonnen geleid vondelingenhuis. Door haar vrijgevochten natuur is ze daar niet op haar plek.

Dat geldt ook voor Berthe, een non die teleurgesteld is in het gebrek aan diepgang dat de andere zusters tonen. Ze haalt allerlei capriolen uit om het kloosterleven te ontvluchten. Berthe wordt Catho's steun en toeverlaat.

Parallel daaraan loopt een verhaallijn over een klavecimbelbouwer en een beul, die zich verdiepen in de ontwikkeling van de guillotine. De verhaallijnen zijn kunstig met elkaar verweven. De historische context (Franse Revolutie) wordt zijdelings belicht; centraal staat de ontwikkeling van de hoofdpersonages die hun eigen keuzes leren te maken.

Een bericht van de dieren ...

Er bestaat geen ouderenbeleid voor huisdieren, dit is geheel in handen van het baasje. Soms is dat moeilijk. Enige tijd geleden kwam één van mijn beide katten niet meer binnen. Hij zat maar te zitten in de achtertuin. Jammer dat een kat niet kan praten: zou hij depressief zijn? Toen hij zelfs in de tuin bleef toen het keihard regende werd het mij te gortig. Ik haalde hem binnen, droogde hem af en zag dat hij met zijn achterlijf zwalkte als een 'drunken sailor'. Geen prettig gezicht.

Op naar de dierenarts. Gezien zijn leeftijd (17 jaar) stelde de arts voor geen dure onderzoeken meer te doen. De volgende weken kreeg hij drie soorten medicatie op proef toegediend om te kijken waar hij op reageerde. Zo kun je ook een diagnose stellen. Hij reageerde op niets. Slecht nieuws: het is een aandoening van zijn kattenhersenen waardoor het bewegingsapparaat (achterpoten) niet goed meer functioneert. Dit gaat nooit meer over.

Ondertussen moest ik een beslissing nemen. Hij kon niet meer springen, ik moest hem optillen om hem op schoot te nemen. Van een groot jager was hij een gehandicapte schootkat geworden die nooit meer iets zou vangen. Is dit nog kwaliteit van zijn leven?  Hij werd aanhaliger dan ooit maar ging slechts even naar buiten om zijn behoefte te doen en naar de keuken om te eten.  Na een paar dagen trof ik hem echter luid mauwend bovenaan de trap. Kennelijk had hij kans gezien de trap te beklimmen. Hij was helemaal niet blij toen ik hem naar beneden droeg. Na een paar keer dragen leerde hij zichzelf de trap af te dalen. Zowel afdalen als omhoog klimmen zijn een wonderlijk gezicht maar hij krijgt het voor elkaar. Langzaam maar zeker breidde hij zijn terrein weer uit. Lust for life.

Ik weet niet hoe een kat denkt, ik kan mij slechts voorstellen hoe ik zelf zou denken als ik een kat was. Bij zoveel volharding van zijn kant verdween voor mij de vraag over zijn levensbeëindiging. In overleg met de dierenarts heb ik inmiddels de grens gelegd bij zelfverzorging en zindelijkheid. Zoals bekend zijn katten schoon op zichzelf. Ik denk daarom dat ze het zelf ook heel erg vinden wanneer ze alles laten lopen. Voorlopig gaat dat allemaal nog prima. Dus: hij blijft!

B.Logger.

het visioen van de oneindige leegte ...

Een collega attendeerde mij op een 'Bookless library', 100% digitaal maar toch nog een fysieke ruimte om te raadplegen, te downloaden, te printen en medewerkers die men om advies kan vragen. Een andere ontwikkeling is de bibliotheek zonder medewerkers. Er staan wel boeken en via een internetverbinding kun je vragen aan een medewerker stellen. Op den duur zullen de meeste mensen uitsluitend E books lezen.

Deze ontwikkelingen combinerend staren we in het verdwijnpunt waarin alle bibliotheken oplossen: lege loze ruimten zonder medewerkers en zonder  producten. Wordt dit ons doomsday? Ik meen van niet.

De behoefte aan professioneel advies over kwaliteit en betrouwbaarheid van informatiebronnen en het (on line) opsporen daarvan blijft bestaan.

Daarnaast zijn er nog andere moedgevende ontwikkelingen: een groeiende behoefte aan stilte, rust en bezinning in de samenleving. Door het sluiten van kerkgebouwen worden bibliotheken de laatste openbare ruimte. Ook worden bibliotheken herontdekt als studieplek en als plaats voor sociaal contact. Feitelijk ontwikkelingen richting de klassieke leeszaal en studiezaal functies in een nieuw jasje.

Bovendien zal de vraag naar fysieke materialen niet volledig uitdoven. Jonge kinderen en oude mensen hebben behoefte aan tactiliteit (aanraken, betasten) prentenboeken en andere tastbare materialen. Kinderen omdat zij actief hun zintuigen uitproberen en daarmee de wereld en ouderen omdat zintuigen afnemen waarbij de tast meestal in tact blijft en zodoende relatief belangrijker wordt. Naast boeken voor kinderen en ouderen blijven er specifieke boektypen, bijvoorbeeld op het gebied van kunst met afwijkende formaten en vormgeving die in druk blijven verschijnen. De bibliotheek kan tevens de plaats worden waar klanten zelf (3D) printing on demand kunnen verrichten. 

De nieuwsfabriek.

Rob Wijnberg: filosoof, journalist, ex hoofdredacteur van nrc.next schreef 'de nieuwsfabriek'. Dit boek gaat uit van nieuwsbehoefte als verslavingsgedrag en hoe het nieuws ons wereldbeeld vormt c.q vervormt.

Traditionele indelingen zoals binnen- en buitenlandredactie, Haagse redactie, economische redactie, sportredactie construeren en bevestigen een even traditioneel beeld op de wereld en het nieuws. Dat is zo 19de eeuws en zo onglobaal gedacht. Geldt evenzeer voor de gewoonte om correspondenten ter plekke en masse te parachuteren waar zogenaamd iets gebeurd in plaats van correspondenten op onderwerpen of thema's zoals milieu, migratie die voor nieuwsgaring ten aanzien van hun thema over de wereld rondtrekken.

Voor mij is de belangrijkste kern van zijn betoog dat wij in feite onze (nieuwe) wereld bekijken door een oud glas in lood venster. En we kijken daar al zo lang door dat we de randen van dit stoffige venster, de vertekingen in het glas en haar verouderde kaders niet meer opmerken. Wijnberg werkt dit gegeven in mijn ogen nog onvoldoende uit. Een andere kern is het nieuwsconsumentisme, de verslavende behoefte aan nieuws in licht verteerbare proporties en uiteraard het gedrag van de nieuwsdealers.

B.Logger.

Anatomie van een crisis

Crisis is oorspronkelijk een Grieks woord waarmee een bepaalde situatie wordt aangeduid. De betekenissen liggen in elkaars verlengde: keerpunt, scheiden, beslissen, oordelen. De term wordt op veel terreinen gebruikt: tegenwoordig denken we meestal aan economie maar er zijn meer varianten: een bestuurscrisis, geloofscrisis, identiteitscrisis plus de medische variant: crisis in de zin van koortspiek waarna de patiënt het overleeft ... of niet.

Een crisis kent een ontstaan, een verloop en eindigt in een onomkeerbare nieuwe situatie, een nieuw evenwicht. Beter of slechter. Kenmerkend is dat de normale gang van zaken, oude beproefde oplossingen niet meer werken. 

Soms schuilt in die normale gang van zaken tevens één van de oorzaken van de crisis. Er moet dus, iets anders, iets geheel nieuws, gebeuren.

Daarmee is natuurlijk niet gezegd dat iets nieuws, anders, automatisch ook de oplossing is. Stel dat men drie standaardoplossingen kende en deze allemaal vergeefs geprobeerd worden. Iemand staat op en zegt: 'laten we het nu eens zus of zo proberen'. Deze iemand koos uit misschien wel duizend alternatieven slechts één nieuwe mogelijkheid.

      

Een crisis is eenvoudig te herkennen aan haar twee vaste begeleiders: de onheilsprofeet, degene die de crisis ziet aankomen en de visionair, degene die met een oplossing komt. Die rollen kunnen in één persoon samenvallen maar zullen meestal door meerdere personen 'gespeeld' worden. Er ontstaan partijen en beiden winnen aan aanhang naarmate duidelijker wordt dat oude oplossingen niet meer werken.

Complicerend is dat een crisis vaak samenvalt met andere crises of zelfs andere crises uitlokt die elkaar vervolgens onderling beïnvloeden.

Toegepast op bibliotheken hebben we te maken met een internationale economische crisis en daardoor nationale en locale bezuinigingen, daarnaast een ander lees en leergedrag gedrag van onze klanten, ten onrechte ook wel 'ontlezing' genoemd. Ontlezing is een negatieve omschrijving die ons nergens brengt. Het gaat uit van wat u als klant niet meer doet. Bibliotheken dienen juist te kijken naar wat u wel doet en daar op inspelen.

MetaMaus/Art Spiegelman

Eerder besprak ik 'Maus' de befaamde strip van Art Spiegelman. Een aangrijpende autobiografische strip die handelt over Art zelf en zijn ouders, overlevers van de Holocaust. Het is hun levensverhaal, beginnend in Polen vanuit het perspectief van de zoon maar ook de soms moeizame ontwikkeling van kind ouder relatie. Knap vormgegeven, qua illustraties maar ook als verhaalcompositie: wereldliteratuur en (familie) geschiedenis.

In MetaMaus doet Art een boekje open over de totstandkoming van Maus. In welke tijd en omgeving hij op het Maus idee kwam. Hoe hij zijn research deed, welke bronnen hij benutte, hoe hij omging met werkelijkheid en soms vertekende herinneringen van zijn ouders. Hun verschillende houding tot het project. Waarom hij Duitsers als katten tekende, Joden als muizen en Polen als varkens. Vooral die laatsten zijn daar niet blij mee. Die reden verklap ik u vast. Het is heel anders dan ik voor mogelijk hield: katten en muizen zijn onderdeel van dezelfde voedselketen. Varkens staan buiten die voedselketen. Het statement is dus niet: alle Polen waren zwijnen, maar: ze waren er wel maar stonden er buiten.

Evenals Maus is dit boek is fantastisch vormgegeven en rijk geïllustreerd uiteraard. Dat kun je rustig aan een striptekenaar overlaten.

B.Logger

Collecteren (slot)

Het zit er weer op. Dat wil zeggen als collectant al 'mijn straten' gedaan en de bus ingeleverd. Dit jaar letterlijk 'mijn straten' aangezien daar ook de straat waarin ik zelf woon onder valt. Experimentje.

In je eigen straat collecteren zorgt voor leuke bijeffecten. Ik weet nu dat maar liefst drie mensen in mijn straat actief zijn voor de Amnesty organisatie.

Één mevrouw zei: 'oh u bent de kunstenaar die hier in de straat woont'. Dit omdat ik een paar jaar geleden exposeerde in het kader van 'kunst in de straat'. Met een straatgenoot ex-collega praatte ik zo leuk bij dat ik bijna vergat te collecteren. Één van mijn buren zei: 'wat nu als ik je niks geef?' Ik overwoog even te zeggen: 'dan kijk ik je nooit meer aan', ik ken zijn gevoel voor humor onvoldoende, dus zei ik maar 'dan blijf je een even goeie buurman'. Hij gaf.

Het is een gemengde wijk qua inkomens, leeftijden, nationaliteiten en achtergronden, van bijstand tot bovenmodaal (onderwijzers) van stokoud tot student. Van Single tot samenwonend tot grote gezinnen. Ik meende te merken dat het crisis is: kreeg even vaak als andere jaren, de bedragen leken mij echter kleiner. Veel munten en weinig flappen. Het is overigens niet zo dat 'arme' mensen minder geven dan 'rijke'.

Meten is weten: bij het tellen van de opbrengst bleek dat ik het hoogste bedrag van de wijkcollectanten ophaalde. 160 euro. Veel meer dan ik inschatte.

B.Logger