Feest

De blog heet: how to identify a Dutch Circle Party, ik vroeg mij af waarover dat zou gaan? Ik kon mij niets voorstellen bij zo'n Dutch feestje. Wij zijn niet van die feestgangers. Misschien iets uit de wilde jaren '60 of een verloren gegaan gebruik uit de middeleeuwen?

Het was heel anders en ik ken het vanaf mijn vroegste jeugd: de stoelen staan in een grote cirkel in de (krappe) woonkamer, op de tafel asbakken en glaasjes met sigaretten en sigaren. Er is een jarig...

Ooms, tantes, neven, nichten, vrienden, bekenden, buren feliciteren elkaar bij binnenkomst met de verjaardag van het feestvarken. Men neemt naast elkaar plaats in de cirkel en het feest neemt zijn aanvang met koffie, thee en gebak. In een later stadium komen advocaat, bowl en de borrel op tafel. Ooms en tantes trekken je ongevraagd op schoot. Een variant is de dubbele cirkel: een cirkel in de voorkamer (de vrouwen) en een cirkel in de achterkamer (de mannen) Afgezien van het aanbod van tabakswaren en het type drankjes dat geserveerd wordt bestaat dit type feest nog altijd.

Ik realiseerde mij dit nooit totdat ik deze blog las: dit is dus typisch Nederlands! In zijn vermakelijke blog staat een link naar een ander stukje waarin het verschijnsel circle party uitgebreider beschreven wordt. Gezien de comments vinden veel buitenlanders het een verschrikking.

Kijk op http://www.invader-stu.com/holland/?p=2961

B.Logger

Leven zonder ...

mijn tv toestel is een piepkleine flat screen, ik ben geen grote kijker :-)

Sinds enige tijd werkt het apparaat niet meer, vermoedelijk vanwege heftig onweer.

Ik kijk geen TV meer en .... het bevalt me prima. In het begin was het wennen: ik kijk meestal het NOS 8 uur journaal 's avonds, soms ook actualiteiten rubrieken en documentaires. Die keuzen hoef ik nooit meer te maken. Ik ben ook verlost van de schokkende beelden en van reclame blokken, dankzij krant en radio blijf ik toch prima op de hoogte. Het is een beter leven zo ...

Inmiddels is m'n tv weer 'genezen', maar dankzij een 'tijdje zonder'' kijk ik met andere ogen....

B.Logger.

kantinemedewerkers

De bibliotheek heeft een kantine voor haar medewerkers. Een kleine ruimte met een gratis koffieautomaat. Boven de ingang hangt een bordje met opschrift: 'kantine medewerkers'

Enige jaren geleden trof ik daar een mij onbekende jongeman die zich ombekommerd bediende van koffie. Mijn vraag of hij bij de bieb werkte beantwoorde hij met een opgewekt 'nee, 'maar' vervolgde hij, wijzend naar het bordje ' ik ben wel kantine medewerker'. Deze handigheid beloonde ik met een gratis kopje koffie (éénmalig uiteraard)

B.Logger

Canada Drive

Canada Drive / auteur: Jan Lamers. "Canada Drive" lijkt een gewone reisgids te zijn, maar is dat niet. De auteur, een belg, heeft Canada van oost naar west doorkruist. De Trans Canada Highway diende daarbij ruwweg als route.

Zijn oogmerk voor deze reis was echter een bijzondere. Hij wilde weten waarom Canada, multicultureel land bij uitstek, het zo goed doet op dat terrein. Waar in Europa racisme overal weer de kop opsteekt, denk aan het Vlaams Blok, Haider en Le Pen, maar ook aan Wilders, slaagt Canada erin het multiculturalisme als een groot voordeel te zien.

Al in de 70-er jaren zag men in dat de toestroom van immigranten voor aparte problemen zou zorgen, maatschappelijke consequenties zou hebben en ontwikkelde men beleid om alles in goede banen te leiden. Belangrijke uitgangspunten zijn o.a. respect voor elkaar en gelijkheid van iedereen.

In de 80-er jaren mondde dit uit in wet- en regelgeving. Die stringent gehandhaafd wordt i.t.t. tot het pragmatisme en gedoogbeleid in Europa. Een zeer verfrissende kijk in de Canadese multiculturele maatschappij. Europa heeft nog een lange weg te gaan en zou er goed aan doen eens een kijkje in Canada te nemen. Daar valt een hoop te leren.

niet spreken met de bestuurder ...

las ooit een boekje met deze titel. Het ging over de politiek in Nederland naar ik mij herinner en ik vond de titel treffend gevonden, deze was uiteraard ontleend aan de bekende bordjes die voorin bij bus- en tramchauffeurs hangen.

Het schoot mij te binnen toen ik vernam dat een nieuwe directeur van een vervoersbedrijf ver boven de Balkenende norm gaat verdienen. Verschillende politieke partijen reageerden verontwaardigd. Één partij meende dat het bedrijf juist blij moest wezen zo'n excellente bestuurder gevonden te hebben dankzij deze riante beloning. Daar valt ook wat voor te zeggen al ben ik het er niet mee eens.

Maar los daarvan: wat een gebrek aan taalgevoel! Een vervoersbedrijf bestaat immers letterlijk uit bestuurders, dat wil zeggen ... chauffeurs .... Voor zover zij erg goed zijn mogen ze dus een ruime loonsverhoging tegemoet zien.

B.Logger

Symfonie 3 (met Dawn Upshaw)

Symfonie 3 (met Dawn Upshaw (CD) / Componist: Henryk Gorecki. Gorecki is een componist uit Polen, geboren in 1933. Aanvankelijk experimeert hij veel en wordt gerekend tot de avant-garde componisten. Net als overigens Arvo Part.

Later wordt hij meer en meer geïnspireerd door religieuze denkbeelden. In 1976 componeerde hij Symfonie 3, een werk in drie delen. Ook al weet je niets van de achtergrond, toch dringt de sfeer, de stemming zich overduidelijk aan je op.

Een langzame, slepende start, geleidelijk zwelt de muziek aan, alvorens weer wat weg te zakken. Dan valt een sopraan in. Wat ze zingt is niet erg duidelijk, het blijken o.a. woorden te zijn die een meisje op een muur in een concentratiekamp schreef.

De symfonie is qua muziek vrij minimalistisch, ademt tragiek, is prachtig. Vooral de uitvoering met sopraan Dawn Upshaw uit 1992 is beroemd geworden. En terecht. Een absolute aanrader.

De weduwen van 11 september

De weduwen van 11 september / Patricia Carrington et al. Een aangrijpend verhaal over vier vrouwen die allemaal hun man bij de aanslagen op het World Trade Center verloren.

Van het ene moment op het andere veranderde hun leven drastisch. In het begin was er eerst de ontkenning, de hoop dat hun man misschien toch nog leefde, dat zijn lichaam nog gevonden werd, dan het verdriet en de berusting. Door hun vriendschap, en het feit dat ze allemaal in dezelfde situatie verkeerden, werd hun band steeds hechter. Ze deelden hun ervaringen, angsten en optimisme met elkaar.

Het leven gaat verder, ze moeten door. Ondanks hun angst voor de eerste herdenking gaan ze hier toch heen. Voorzichtig gaan ze weer eens uit, ontstaan er nieuwe relaties.

Dit verhaal is een relaas over verlies, verwerking, hoop, vriendschap en het bewijs dat het leven de moeite waard blijft. Ondanks alles. Citaat: “Vlotgeschreven, aangrijpend, invoelbaar beschreven waargebeurd verhaal over verlies, vriendschap, overleven en verder leven, verwerken en opnieuw beginnen”.

11 september 2001

Het is bijna 10 jaar geleden, dat de wereld veranderde. De aanslagen van toen lieten een onuitwisbare indruk achter. Allemaal herinneren we ons de televisiebeelden nog wel. Het is zo’n gebeurtenis waarbij iedereen zich nog voor de geest kan halen waar hij toen was of wat hij deed. In het geval van Biebblogger: thuis. Hij was die ochtend vanuit Toronto op Schiphol aangekomen, net op tijd, hij vergeet die dag dan ook nooit meer.

Er zijn, hoewel het nog maar 10 jaar geleden is, bibliotheken over volgeschreven. Elk gezichtspunt wordt belicht. En natuurlijk komen ook de samenzweringstheorieen aan bod. De theorie die zegt dat het de Amerikaanse regering zelf was, die dit geregisseerd heeft. Om een reden te hebben om Irak binnen te vallen.

Ook is er de menselijke kant van het verhaal. Bijvoorbeeld “De weduwen van 11 september”. Het is een “Waargebeurd verhaal over vier vrouwen, van wie de mannen omkwamen bij de aanslag van 11 september 2001 op het World Trade Center in New York, en de steun die ze ondervonden door hun onderlinge vriendschap”. Indrukwekkend.

Het terrorisme wordt belicht, maar er is ook een kritische analyse van het Amerikaanse regeringsbeleid ten aanzien van het Midden-Oosten (Seymour Hersh). Naomi Wolf schreef “Het einde van Amerika : brief aan een jonge patriot”. Een “verhaal over de politieke maatregelen in de Verenigde Staten na de terreuraanslagen van 11 september 2001, de inperking van persoonlijke vrijheden en de gevolgen daarvan.” “Stof en As” is een neerslag van 11 September in kunst en populaire cultuur. “Aftermath” van Joel Meyerowitz is een indrukwekkend fotoboek van net na de terroristische aanslagen, het puinruimen, de mensen die daar bij betrokken waren.

Kortom te veel om op te noemen. Het is nu een goede tijd om aan de hand van een boek nog eens in herinnering op te roepen hoe het ook alweer was. Mocht u dat vergeten zijn.

Avalon

Avalon (CD) / Roxy Music. Kent u die nog? Het album Avalon werd in 1982 uitgebracht en kun je beschouwen als het eind van Roxy Music. Het is tevens een van hun hoogtepunten.

De band Roxy Music begon ooit zijn leven begin jaren zeventig met o.a Brian Ferry en Brian Eno in de gelederen. Als we labels moeten plakken, dan is art-rock hier op zijn plaats. Vooral Ferry werd beïnvloed door o.a. de popart (hij had nog samen gestudeerd met Richard Hamilton de popart kunstenaar), maar ook disco invloeden en soul zijn te ontdekken.

Na 2 albums had Eno (ging meer de soundscape kant uit) het wel bekeken en in 1972 deed Phil Manzanera zijn intrede. Terug naar Avalon. Een heerlijke relaxte, rustige plaat. De muziek is uitermate goed verzorgd, zit goed in elkaar. Harmonisch ook. Een plaat waar je rustig van wordt. Kortom, in deze hectische tijden, een methode om even te onthaasten.