Aanrijding in Moscou

Aanrijding in Moscou (DVD) / regisseur: Christophe Van Rompaey. Anders dan de titel doet vermoeden speelt het verhaal zich af in Moscou-België, een wijk in Gentbrugge dat weer een deelgemeente van de stad Gent is.

Matty (41) veroorzaakt een aanrijding met de truck van Johnny (29). Nou ja, veroorzaakt, dat is nog maar de vraag, wie is hier schuldig. Die dode hoek lijkt soms goed van pas te komen wanneer het om de oorzaak van aanrijdingen met trucks gaat. Er vind een flinke scheldpartij plaats tussen de twee en de gendarmes worden ingeschakeld.

Wanneer Johnny even later toenadering zoekt wil Matty in eerste instantie niets met de blonde trucker te maken hebben. Ze heeft al problemen genoeg met haar eigen man die last heeft van een flinke dosis midlifetrubbels. Johnny geeft niet op en weet Matty toch een beetje te ontdooien. Leuke film met humoristische momenten.

De Gentse tongval maakt de personages nog authentieker. De film is maar liefst 3x bekroond op het filmfestival van Cannes 2008.

De coole cowboy

De coole cowboy / auteur: Tjibbe Veldkamp. Voor ‘De coole cowboy’ werkte succesvol schrijver Tjibbe Veldkamp samen met de eigenzinnige illustrator Wouter Tulp. Samen creëerden ze een boek dat opvalt door zowel originaliteit als herkenbaarheid. Voor jonge lezers die al wat prentenboeken hebben bekeken en zelf fantasiespelletjes hebben gespeld, zal het met verhaalconventies doorspekte boek een bijzondere vorm van herkenning opleveren, die tegen het einde een verrassende wending krijgt.

In het prentenboek, dat geschikt is voor kinderen vanaf een jaar of vier, spelen twee kinderen samen een fantasiespel. Het meisje is een prinses, de jongen een cowboy. Stereotyper kan het haast niet:

“Ik was de coole cowboy. Ik ging schieten. Pieuw! Pieuw!”

“En ik was de jonkvrouw prinses.”

"Er zijn toch geen prinsessen in het wilde Westen?”

“Wel hoor, eentje. Die was op bezoek.”

De paginagrote kleurrijke prenten in prachtige oranjetinten vormen de achtergrond van een verhaal waarin de twee, in hun eigen rol, proberen samen een verhaal te maken. Wie van de twee aan het woord is wordt aangegeven door de slimme oplossing van een cowboyhoed of een prinsessenmuts voor iedere zin. De rest van deze bespreking leest u op het blog van Saskia Kalter.

Mooi Gelderland

Thirteen reasons why

Thirteen reasons why / auteur: Jay Asher. Wanneer je het als schrijver schopt tot de New York Times Bestseller List, weet je dat je een goed boek geschreven hebt. Als datzelfde boek 57 (!) weken op deze lijst staat, kun je er als lezer zeker van zijn dat je een Echt Goed Boek in handen hebt. Dit is zo’n boek dat je, wanneer je eenmaal begonnen bent met lezen, niet meer weg kunt leggen tot je de laatste bladzijde hebt omgeslagen.

Hannah Baker is dood. Ze heeft zelfmoord gepleegd, en niemand weet precies waarom. Totdat er opeens zeven cassettebandjes opduiken. Hannah heeft dertien kantjes van de cassettes ingesproken en iedere zijde gaat over iemand anders. De dingen die ze met hen heeft beleefd en ook de dingen die zij haar hebben aangedaan, hebben uiteindelijk tot haar dood geleid. Iedereen die deel uitmaakte van dit proces, zal de cassettes ontvangen.

Het ingesproken testament belandt ook op Clays stoep. Hij is geschokt: is het ook zijn schuld dat Hannah er niet meer is? Hannah, het meisje van zijn dromen. Het meisje dat hij bijna kreeg. Had hij dit misschien kunnen voorkomen? Bij de cassettes zit een plattegrond, waarop de plaatsen waar belangrijke dingen plaatsvonden staan aangegeven. Terwijl Clay de stad doorkruist, luistert hij naar de dertien redenen die Hannah Baker de dood in joegen.

Langzaam maar zeker verweven de verhalen van Clay en Hannah zich tot een nauw web. Het wordt duidelijk hoe kleine, voor een ander onbenullige gebeurtenissen Hannahs leven langzaam tot een hel maakten. Jay Asher laat zien dat zelfs de kleinste pesterij dramatisch uit de hand kan lopen. Maar ook: dat een beetje hulp, een uitgestoken hand, zoveel meer voor een ander kan betekenen dan je zelf in de gaten hebt. Hij heeft met ‘Thirteen reasons why’ een bijzonder mooi, droevig en tragisch verhaal geschreven dat je nog dagenlang in zijn ban houdt. (SK)

voorjaarstuin

Heerlijk om weer in de tuin te werken. De mijne is ommuurd, tamelijk diep, smal en op duurzaam biologische basis. Vanwege dat laatste bestaat mijn tuinieren in voorjaar en najaar uit 'binnen de perken' houden en structuur terugbrengen. Dat heb je er van als je alles laat groeien en bloeien! Er zijn paden die overwoekerd raken: één vervaardigd van bakstenen van een ooit afgebroken binnenmuur, het andere bestaat uit aangestampt gesneuveld aardewerk en stenen die ik vind. Maar m’n allereerste daad is steevast terrasje en stoelen schoonmaken, snel succes en uitrusten is dé voorwaarde voor relaxt tuinieren.

Over die jaarlijks bevochten structuur dacht ik na aankoop van mijn huisje diep na: ik wilde bijvoorbeeld 's ochtends en 's avonds van de zon kunnen genieten. Dit resulteerde in twee terrasjes: een grotere bij het huis voor 's avonds en een piep kleine helemaal achter in de tuin voor ochtenden. Ik wilde bovendien een tuin waarin iets te ontdekken viel en vooral niet de pijpenla die het feitelijk is. Daarom plantte ik een halverwege een heg tussen mijn 'ochtend' en 'avond' deel.

Eigenlijk hou ik meer van het simpele grondwerk dan van het nadenken: ieder jaar zie ik meer en grotere wormen, pissebedden, mieren, lieve heersbeestjes. De grond voelt jaarlijks luchtiger, beter. Daar geniet ik uitbundig van, ben alleen nog maar grond en aarde en vieze handen.

De wereld van Sofie

De wereld van Sofie / auteur: Jostein Gaarder. Net als in de literatuur voor volwassenen, kent ook de jeugdliteratuur een aantal internationale klassiekers. Bestsellers, die in tientallen talen verkrijgbaar zijn en zelf jaren na uitgave nog als warme broodjes over de toonbank vliegen. Jostein Gaarders ‘De wereld van Sofie’ is één van de boeken die zich tot deze categorie mag rekenen. Het boek, dat verscheen in 1991 en inmiddels is vertaald in meer dan vijftig talen, vertelt over de geschiedenis van de filosofie. Voor wie hiervan een beetje zenuwachtig wordt en een gortdroge verhandeling verwacht bestaat er maar één antwoord: het boek is niet voor niets zo’n wereldwijd succes.

Gaarder, die de eerste opzet van zijn boek zelf nogal saai een schools vond, besloot de geschiedenis te verweven met het verhaal van Sofie, een veertienjarig meisje uit Noorwegen. Wanneer ze op een middag uit school komt, vindt ze in haar brievenbus een klein briefje met daarop de vraag ‘Wie ben jij?’. Dat is het begin van een lange en intensieve briefwisseling met de geheimzinnige Alberto Knox, een man die als zijn taak ziet Sofie in te wijden in de wondere wereld van de filosofie. Het verhaal wordt nog mysterieuzer wanneer spulletjes van en brieven gericht aan ene Hilde Møller Knag in Sofies hut en zelfs in haar slaapkamer terechtkomen. En wie is toch Albert Knag, Hildes vader die vanuit Libanon kaarten voor zijn dochter aan Sofie adresseert?

Op meesterlijke wijze wisselt Gaarder in De wereld van Sofie de boeiend geschreven filosofische lessen en overpeinzingen af met het leven van Sofie, dat zich in een stroomversnelling lijkt te bevinden. Een ellenlange, saaie uitleg over elke filosoof die onze geschiedenis heeft gekend: dat is Gaarders eer te na. In plaats daarvan richt hij zich op de grootste namen uit de filosofie en maakt de theorieën van deze denkers begrijpelijk aan de hand van alledaagse voorbeelden. Een tovenaar die een konijn uit een hoge hoed haalt, dat wat lego zo’n geniaal speelgoed maakt en waarom alle koekjes uit het pak op elkaar lijken, maar tóch allemaal net even anders zijn.

Jongeren en volwassenen die de uitdaging aangaan om deze toch best wel dikke pil open te slaan, zullen niet worden teleurgesteld. De wereld van Sofie is zo’n boek dat je gelezen moet hebben: een boek dat je verrast, je verbaast en je doet nadenken over de dingen om je heen. En voor wie echt gegrepen wordt (en dat zijn er een hoop), om te herlezen zodra je de laatste pagina dichtslaat, om steeds weer nieuwe dingen te ontdekken. (SK)

Stony Road

Stony Road / Chris Rea. Ik geloof dat het met Rea is, je bent voor hem of je bent tegen hem (you love him or you hate him), er is geen tussenweg. Hij gaat al heel wat jaartjes mee. Al tientallen jaren zit hij in het vak.

Zijn eerste en grote inspiratie-bron als artiest vormde de blues. Dat is dan ook goed te horen op zijn CD's. Prachtige muziek heeft hij afgeleverd met zijn ruige bluesstem. "Stony Road" stamt uit 2002 (10 jaar oud alweer) en hadden we bijna niet kunnen horen. Rea was zwaar ziek en leek het niet te gaan overleven. Echter, het lot was hem en ons gunstig gezind.

Een tweede inspiratiebron in die tijd werd gevormd door de gospelmuziek. Ook dat is op Stony Road te horen. Hij doet hier geen enkele concessie meer aan wie of wat dan ook. Dat is misschien ook wel te begrijpen van iemand die er normaal gesproken niet meer had moeten zijn.

Het levert pure blues op met prachtig slidegitaarwerk. Een absolute aanrader. Dat hij nog maar lang door mag blijven gaan deze muziek te maken.

Mooi Gelderland

Schaamtemedicijn

Kende u die term?

Ik niet, ving 'm op toen ik suf langs TV zenders zapte: zou dan eindelijk de pil tegen diepe verlegenheid zijn uitgevonden?

Dat zou een wereldwijde doorbraak betekenen waarbij vergeleken de anticonceptie pil onschuldig kinderspel was. Want hoeveel verlegen mensen zijn er wel niet in deze wereld? Niemand weet het, deze probleemgroep zal nooit in beeld komen: ze zijn te verlegen om zich te roeren!

Het zat anders: mensen schamen zich voor bepaalde kwalen, gaan daarvoor niet bij de huisarts langs maar bestellen liever illegale onbetrouwbare medicatie via websites. Viagra en afslankmiddelen staan bovenaan. We hebben het in Nederland over 300.000 mensen die hun gezondheid op deze manier op het spel zetten.

Herinner me de eerste keer dat ik tampons voor toenmalig vriendinnetje kocht (een broer van mij is drogist, helpt dat?) ze was ontroerd: haar vorige vriendje weigerde deze aankoop systematisch. Ik wilde alleen maar het merk etc weten. Daarentegen kocht ik voor de eerste keer condooms met schaamrood op de kaken.

Via Google ontdekte ik dat er in Nederland een vereniging voor verlegen mensen (VVM) bestaat. Wat mooi en ik snap het omdat ik zelf ook verlegen ben, maar niet bescheiden. Een bijzondere combi waar hopelijk ook het voltallige bestuur van de VVM aan lijdt want anders kom je nergens.

B.Logger