In Frankrijk staat een bibliotheek, een kleintje

Vierdaagse III

Het zit er weer op. 

Over de woensdag niets dan goeds, het was prima wandelweer en er lag een bos gladiolen bij de voordeur. We speculeerden op stille aanbidsters, het bleek afkomstig van andere broer (ik heb er nogal wat) 

Donderdag was dramatisch nat en winderig, beide broers kwamen opgewekt druipend binnen. In een mum van tijd hing het huis vol natte kledingstukken. Ze boften: ik kookte, zij konden hun rust nemen. De maaltijd werd een soort vierdaagse kliekjes gebeuren dat prima uitviel.

Vrijdags voor de laatste keer om drie uur opgestaan, het gaat nu helemaal vanzelf. Aan tafel vormen we met onze ongestreken ochtendgezichten een eigentijdse reproductie van de aardappeleters. 

Beetje sneu: na een glorieuze intocht bleek de ene broer met een piepkleine 'zeventje' te zijn afgekocht (zijn borst steeg tot slagschiphoogte) terwijl de ander een indrukwekkend zilveren grootkruis met lintje ontving.  

Die 'zevenbroer' heeft overigens tal van looponderscheidingen, zoveel dat hij vermoedelijk aan borstomvang te kort komt (wij zijn geen van alle type kleerkast) wanneer hij alles zou opspelden. 

Na onze traditionele afsluitende maaltijd bij de Turk ging men huiswaarts. Het huis is weer van mij.

B.Logger

Retro

Retro / auteur: Mart Smeets. Ik kan er niet omheen. Hoewel de Tour de France bijna afgelopen is toch nog, op de valreep, een bespreking van een van de boeken van Mart Smeets. Hij kan bijna een veelschrijver genoemd worden, en al zijn boeken gaan over sport, want hij is sportgek.

Tijdens de Tour presenteert hij elke dag de Avondetappe, een programma met gasten die dan over de wielersport praten. Ik mag het graag zien.

Boekbespreking: Mart Smeets bij velen bekend als sportpresentator, heeft al heel wat afgeschreven. En altijd hebben zijn verhalen te maken met de sportwereld. Al vanaf zijn jonge jaren verslindt hij sport en voelt zich daarin als een vis in het water.

Honkbal, schaatsen, wielrennen, basketbal zijn grote passies van hem. In een vloeiende stijl schrijft hij over zijn belevenissen. Ook in "Retro" passeren weer een aantal bekende zaken de revue. Maar het is ook een terugblik, een pas op de plaats.

Sport gaf hem passie, emotie en vrijheid. Een boek dat prettig leest, maar dat je ook makkelijk weer even aan de kant legt. Een boek voor op het nachtkastje.

1302 Opstand in Vlaanderen/Jan Frans Verbruggen, Rolf Falter

'Oorlog voeren in het noorden gebeurde traditiegetrouw vanaf mei, zodra het gras snel genoeg groeide om vele honderden paarden tegelijk te voederen'. 

Ik vind dat zo'n opmerking echt iets verduidelijkt.

We hebben het over de tijd waarin ridders te paard een veldslag beslisten.

De Guldensporenslag liep even anders: voor het eerst domineerden boeren en burgers met een even doeltreffend als simpel wapen: de goedendag. 

Het werd daarmee één van de meest tot de verbeelding sprekende veldslagen in de lage landen, in het bijzonder voor Vlaams nationalistische groeperingen. Maar wat gebeurde er nu echt?

Dit boek gaat hier uitgebreid en genuanceerd op in. Nuance is belangrijk daar deze slag vele malen gekaapt en herschreven is. We zien hoofdpersonen manoeuvreren tussen belangen: koningen, edelen, geestelijken, stedelingen en boeren in telkens wisselende coalities. Het gaat om macht, invloed, economie, rechten, privileges en fiscale willekeur. Tenslotte heeft niemand dat proces meer in de hand en ontaard het in een wrede oorlog.

De auteurs maken duidelijk dat de Guldensporenslag daarin een episode was, belangrijk in veel opzichten, maar niet de einduitslag, zo die er al is in de geschiedenis. Ik heb het geboeid gelezen. 

B.Logger

Baddeck Library: Naslagafdeling

Vierdaagse II

Maandagmiddag arriveren beide broers. Het regent en dat bleef nog lang zo.  Ze halen hun startbewijs door een duizendkoppige menigte, en we drinken wat op een terrasje in mijn buurt. Bespiegelingen over het weer, ideale regenkleding, heroïsche voornemens, strategie en ook de medaille spiegel wordt doorgenomen. Zij doen boodschappen, ik bereid hen een eenvoudige doch voedzame maaltijd. Niet te zwaar loop voedsel met behoorlijk wat koolhydraten. 

Broer nr 3 komt even langs, daarna voorbereidingen voor de dinsdagochtend, zoals de wekker op drie uur, eten drinken, rugzakjes, schoenen klaarzetten. Het heeft wel iets weg van een expeditie. 

Om drie uur 's nachts gaat de wekker af. Hellup!! Slechts de kleine hersenen floepen aarzelend aan, het is pikkedonker, regen regen en wat een tijdstip. Na verse koffie, jus en boterhammen (mijn taakje) trekt men de nachtelijke regen in. Blijf met lichte jetlag achter die ook op het werk niet meer overgaat. In de middag een sms’je: we zijn binnen! Na het avondeten (wat zij klaar maakten) verkeert huize Logger rond half 10 weer in diepe rust want vannacht weer om 3 uur op.

Woensdag. Net voor de wekker op tijd wakker,  een goed geoliede machine komt op gang, opmerkelijk hoe snel routines ontstaan en Godlof, het is droog!

B.Logger

A shout toward noon

A shout toward noon (CD) / Leo Kottke. Kottke werd geboren op 11 september, 1945. Je kunt hem dus een oude rot in het vak noemen, ook  qua produktie. Want sinds 1969, het jaar dat zijn debuutalbum uitkwam, verschenen er zo’n 30 albums / cd’s  van zijn hand.

Leo Kottke is gitarist, acoustisch folk/blues gitarist. Al snel kreeg hij het etiket singer/songwriter opgeplakt, terwijl hij eigenlijk alleen maar instrumentale cd’s wilde uitbrengen.

Na een zeer drukke tijd zowel wat concerten betreft als het uitbrengen van nieuwe cd’s, heeft hij zijn tempo nu omlaag geschroefd. Het moordende programma maakte dat hij last kreeg van zijn handen. Ook heeft hij zijn techniek aangepast in de richting van klassiek spelen.

"A shout toward noon" is een wat aparte eend in zijn bijt, "moody", sgeervol, somber en melancholiek. Enfin, luister zelf maar. Toppers van Kottke zijn verder "My feet are smiling", "6- and 12- String Guitar", "Ice Water" en "Time step".

Baddeck Library

Schoon

Al een aantal weken viel het me op dat het druk is in Nijmegen. Niet druk met alle inwoners die vakantie hebben of met toeristen die naar Nijmegen komen… Maar druk met schoonmakers, gazonmaaiers, reinigingsmannetjes, schilders, taakstraffers, vlaggenophangers en legale fietsendieven. De vierdaagse begint namelijk bijna en Nijmegen heeft haar zondagse pak aan, ziet er op haar paasbest uit en is om door een ringetje te halen.

Het gazon in het park ligt erbij alsof ’t gras in Nijmegen nooit lang is, stoepen zijn schoon alsof de inwoners hun kauwgom altijd in de vuilnisbak deponeren, straten zijn egaal alsof het in Nijmegen altijd autovrije zondag is (daarnaast zijn de fietsen op straat verwijderd, dus het is alsof het ook altijd fietsvrije zondag is), muren zijn zo wit alsof de spuitbus nog niet is uitgevonden en het vuilnis wordt ’s morgens extra vroeg opgehaald zodat het lijkt alsof we in Nijmegen alles hergebruiken.

Ik verbaasde mij hier in eerste instantie over, vond het zelfs een beetje hypocriet. Gaat Nijmegen een beetje doen als het altijd een stralende, schone en verzorgde stad is zeker. Begrijp me niet verkeerd, het is zeker geen vuile stad. Maar zó schoon en zó verzorgd? Dat ging me te ver.

Afgelopen weekend kreeg ik bezoek. Ik was de hele middag druk bezig en na afloop weerspiegelde mijn vermoeide gezicht bijna in het laminaat. Mijn tijdschriften, brieven en folders waren opgeborgen alsof ik nooit post krijg, kussens lagen zo recht op de bank alsof er nooit iemand zit en eigenlijk zag de hele kamer eruit alsof er niet in wordt geleefd. En toen besefte ik het. Zoals ik me klaarmaakte voor mijn twee bezoekers, maakte Nijmegen zich klaar voor haar 1,5 miljoen bezoekers. Precies – iets uitgebreider, dat wel - zoals ik dat doe, ik het mijn ouders zie doen en zoals ik lees dat B. Logger dat doet. Dus hierbij; alle wandelaars, juichers en feestvierders zijn van harte welkom in Nijmegen en kunnen dan hopelijk na afloop concluderen dat het gezellig, maar vooral zo schoon en verzorgd, was. 

H.B