Komt er volgende week sneeuw?

Een Boeken top-tien

Het is December, traditioneel weer de tijd om eens stil te staan bij het afgelopen jaar. Daar wil ik u en anderen niet al te uitgebreid mee lastig vallen. Wel met een lijstje van boeken. Niet alleen boeken, die in 2009 uitgekomen zijn, maar boeken die ik het afgelopen jaar gelezen heb en die ik de moeite waard vond. Een zeer persoonlijk favorietenlijstje dus. U mag het voor kennisgeving aannemen. Ik ga ook niet uitleggen waarom ik ze goed vond, ze zijn goed genoeg om op mijn eigen top-tien terecht te komen. Raadselachtig? Wilt u weten waarom ze daar op staan, dan zult u ze zelf moeten gaan lezen Let u niet op de volgorde, die doet er niet echt toe, er moest gewoon een volgorde zijn. Hier komt ie dan:

- Martin Bril / De kleine keizer: verslag van een passie
- Simon Schama / De Amerikaanse toekomst
- Richard David Precht / Wie ben ik en zo ja, hoeveel?
- Dick Francis / Silks
- Marianne Joëls / Een zeepaardje in je hoofd
- Mark Rowlands / De filosoof en de wolf
- Max Pam / Het Ravijn : autobiografie van de angst
- Anne Holt / Blinde godin
- Anne Provoost / Beminde Ongelovigen: Atheistisch sermoen
- David Sloan Wilson / Evolution for everyone

Van al deze boeken vindt u besprekingen op onze leestip-pagina. Mist u titels? Ongetwijfeld, stuurt u me die dan maar toe, ik hou erg van lezen en maak graag gebruik van de (lees)kennis van anderen.

Gewoontedieren

Er wordt wel beweerd dat er honden- en kattenmensen bestaan. Honden vind ik alleen leuk bij een ander en om een keer mee te wandelen. Daarbij ben ik wat gemakzuchtig: doe mij dus maar een kat. Ik heb er nu twee, beide zwart met een wit befje, broer en zus. Qua karakters zijn ze het levende bewijs dat astrologie niet klopt. Ze zullen vlak achter elkaar geboren zijn (ik was er niet bij, het waren asiel exemplaren) maar zijn totaal verschillend.

Hij, een tamelijk grofgebouwde lomperik die er voortdurend op uit trekt via het kattenluikje (overigens een uitvinding van Isaac Newton naar men zegt). Als er iets omgaat of breekt in huis is hij meestal de oorzaak. Zij, een elegante moviestar met wasdrang, type gevoelige schootkat en beslist intelligent. Het leven ziet er voor beiden dan ook totaal verschillend uit.

Als ik een propje gooi staat hij er dom naar te kijken, zij holt er naar toe, speelt er mee, neemt het in haar bek, trippelt elegant naar mij toe en legt het bij neer. De bedoeling is dan dat ik opnieuw gooi. Dat 'hondenspel' herhaalt zich tot ze plotseling geen zin meer heeft, het blijft toch een kat natuurlijk.

Wanneer ik met oudjaar het kattenluik afsluit (vanwege vuurwerk) zie ik hem talloze malen tevergeefs met zijn kop tegen het luikje bonzen. Het is wel een doorzetter. Zij heeft zoiets natuurlijk meteen in de gaten.

Toch heeft ook zij haar problemen .... Onlangs kwam er een nieuwere HR verwarmingsketel. Zij trekt zich vaak bovenop de ketel terug: warm, hoog en droog. De nieuwe ketel hangt op exact dezelfde plek in de keuken maar is stuken kleiner want moderner. Ik heb haar twee keer omhoog zien springen bij de ketel om er vervolgens meteen weer af te duikelen. De bovenkant van de nieuwe ketel is zo klein, en de daarop gemonteerde afvoer zo groot, dat er helaas geen kat meer op past. Nu hebben katten geen gelaatsuitdrukking maar ik meende toch duidelijk te kunnen zien dat ze stevig baalde.

Ben benieuwd wat haar nieuwe favoriete plek wordt. Op een goede tweede plaats stond altijd al mijn laptop als ik 'm op tafel opengeklapt aan laat staan gkspg0-38tusje0-t9iegoijsdo toiut ewe9t 953 u8q8i90t- q095- 3q-5 q3-i qwpfjk,d gndsg KAÄR QP q j QEHJQ WHWL HUIYET EWJdjgdgdjgjdkgoet]Wrp]q

The Koln concert

The Koln concert / Artiest: Keith Jarrett. Jarrett (geboren in 1948) is een wonderkind. Hij begon al op driejarige leeftijd piano te spelen en werd professional toen hij nog op school zat. Hij speelde samen met jazz grootheden als Art Blakey, Miles Davis en Chick Corea en had zijn eigen combo's. En dat is ook meteen de reden dat ik tot voor kort nooit de behoefte had om naar muziek van hem te luisteren, jazzmusici hebben in mijn beleving vaak de neiging er met de muziek vandoor te gaan, te improviseren, te "freaken" tot ze erbij neervallen. Iets wat mij absoluut niet aanspreekt. The Koln concert (1975) is anders. Toen hij aan het concert (een soloconcert) begon stond niets, maar dan ook niets van wat hij zou spelen vast. Hij begon te spelen(op een piano die niet deugde) en het concert wat toen volgde is een grote improvisatie. Heerlijke rustige luistermuziek, melodieus en bij tijden swingt het de pan uit. Maar altijd blijft het een genot om naar te luisteren. Wat een gave, dat je dit zo achter elkaar, al improviserend uit je mouw kunst schudden. Een absolute aanrader. Het album krijgt van Allmusic 5 sterren, en terecht. Overigens, het schijnt dat iedereen, als je tenminste enigszins mee wilde doen, deze plaat in de kast had staan. Maar ja, ik loop wel eens wat achter, in dit geval toch ruim 30 jaar.

Prioriteiten.....

Na een afwezigheid van een paar dagen wegens ziekte kom ik voor het eerst weer op werk. De week bestaat nu nog maar uit twee dagen voor mij. U herkent de volgende situatie misschien wel, uw mailbox is volgestroomd, dingen die moesten gebeuren liggen er nog steeds en schreeuwen nog dringender om aandacht. En in mijn geval, de aanschaf moet gedaan worden, er moet eigenlijk gesaneerd worden, dit weblog moet ververst worden, de website moet bekeken worden, er moet gekeken worden naar onze Twitteraccount en Facebookpagina, en zo zijn er nog wel een paar zaken op te noemen. Kortom, een 'to-do' lijst van hier tot ginder. Er moeten dus prioriteiten gesteld worden.

Filosofen zeggen wel eens dat filosoferen niets anders is dan het stellen van goede vragen. Liefst moeten die dan natuurlijk ook beantwoord worden. Ik kom tot deze uitweiding na het zien van de herdenkingsuitzendingen over Ramses Shaffy. Wat mij daarvan bijgebleven is zijn de qualificaties: 'levenskunstenaar, altijd benieuwd naar, en optimaal leven in het nu'. Ik kreeg de indruk dat hij niet met to-do lijstjes werkte en prioriteiten hoefde te stellen. Alles kwam op zijn pad en gebeurde gewoon. Geweldig.

De meesten van ons zijn denk ik niet zo gelukkig en zijn altijd bezig om prioriteiten te stellen. Wat is het belangrijkst, wat moet eerst, wat komt daarna, wat kan wel even wachten en wat kan direct de prullenbak in? Je moet ook nog eens bepalen: belangrijk voor wie? Belangrijk voor u als klant, voor de collega's, voor de baas? Is het belangrijk voor u dat ik deze posting schrijf, of voor mijn baas? Is het belangrijk voor u als klant dat er een paar honderd boeken meer of minder worden aangeschaft / gesaneerd? Of moet dat van mijn baas? Vinden mijn collega's het prettig dat ik hun mail lees of kan ik die wel in de prullenbak gooien? Kortom, afhankelijk van wie je vraagt kunnen hier verschillende antwoorden op gegeven worden. Dit wegingsproces mag ook weer niet te veel tijd in beslag nemen, want dat zou ten koste gaan van de echte productieve tijd. Snel beslissen dus.

Als u het mij vraagt dan weet u wel wat ik belangrijk vind. Anders had u dit niet gelezen. Het heeft u wel tijd gekost om dit te lezen, en dat is dan weer jammer, tijd die u misschien beter had kunnen besteden. Kortom, het is een probleem dat mij (en u misschien ook wel) blijft achtervolgen. Het goede nieuws is echter dat ik er niet nog eens over zal schrijven.

De crisis, hij komt, hij komt....

en is al weer bijna vertrokken, die goede Sint.....Een spoor van geschenken en pakpapier achterlatend. Benieuwd hoe de goed heiligman zich deze keer door de economische crisis slaat. Let op de onvermijdelijke lijstjes, zijn er weer meer computerspellen verkocht of scoorden de oud-hollandse bordspelen? Het verhaal van de middenstand....

Als kind zing je ondertussen onbegrijpelijke liederen zoals 'Sinterklaas kapoentje' of 'Zie de maan schijnt door de bomen, makkers staakt uw wild geraas'.

Het viel mij toen al op hoe de cadeaus niet eerlijk over iedereen verdeeld werden. Dat merkte je de volgende dag op het schoolplein. Waarom kreeg ik nu nooit die racebaan en andere kinderen wel? Er waren ook gezinnen waar de Sint helemaal niet langskwam: die deden aan Kerst of 'nergens' aan. Dat laatste ging echt mijlenver boven m'n bevattingsvermogen waarbij 'nergens aan doen' wel het meest onbegrijpelijk was.

Toch behield ik lang mijn geloof in de Sint, maar achteraf denk ik dat de geloofscrisis toen al toesloeg. Ik weet niet meer hoe het me verteld is maar herinner me hoe boos ik was toen bleek dat de Sint niet bestond. 'Dan bestaat God zeker ook niet' sprak ik wraakzuchtig. Zo jong als ik was begreep ik al dat ik mijn ouders niet harder kon treffen als met die opmerking. Ik heb ze dus flink laten zweten....

Werd ik door mijn kleine grote jeugdtrauma tegenstander van de Sinterklaas cultus? Nee, want in iedere cultuur zijn er momenten waarop je als kind achter dingen komt. Niet leuk maar ook niet te voorkomen. In ons land is dit moment rotsvast en overzichtelijk vastgelegd rond het einde van het geloof in Sinterklaas. Wanneer wij Sinterklaas afschaffen, verplaatst dit moment zich naar andere, moeilijker te definieren onderwerpen. Dan missen wij deze gezamenlijke ervaring.

Met de groeten van Pint en Siet.......B.Logger

Goudklompjes

Bibliotheken (moeten) innoveren. Om deze innovatie alleen top-down te laten plaatsvinden is niet goed. Draagvlak is tegenwoordig overal het motto. Terecht. Dus ook in bibliotheekland. In dat kader zijn er afgelopen jaar teams van bibliotheekmedewerkers gevormd om die innovatie mede gestalte te geven.

Zij zijn op pad gegaan, hebben in het land andere collegabibliotheken bezocht, maar ook over de bibliotheekgrenzen heen gekeken naar hoe het er bijvoorbeeld bij andere instellingen en bedrijven aan toe gaat. Elk team had zo zijn eigen invalshoek. Dat liep van klantparticipatie, zenbibliotheek, digitale ontmoeting, jeugdraad en verleiding, tot Bibliotheek TV, klantbenadering en een zoektocht naar de winkelformule.

Gister, 26 november, was de grote dag waarop alle goudklompjes (zo heten de teams) hun bevindingen presenteerden in het Van Nellegebouw in Rotterdam. Schrijver dezes was uitgenodigd om daarbij aanwezig te zijn. Samen met nog een heleboel andere collega's. We zagen hoeveel werk ze allemaal verzet hebben (het leek er wel een bouwplaats) en welke originele paden ze bewandeld hebben. Was het misschien allemaal nog niet zo concreet? Niet erg, want nu komt pas de volgende stap, het concretiseren en uitvoeren van deze plannen. Nu zijn de bibliotheekdirecties weer aan zet, knopen zullen doorgehakt moeten worden. Ik heb er echter wel vertrouwen in, gezien de veelbelovende aanzetten, die ik gister gezien heb.

Goudklompjes: bedankt voor het vele werk! Jullie hebben een dikke pluim verdiend.

I' ve got a name

Van verschillende kanten bereikte mij de vraag of ik mijn columns voortaan wil voorzien van mijn naam. Ik aarzel omdat ik er weinig voor voel thuis bezocht te worden door lezers die van harte van mening verschillen over de inhoud van mijn columns. Tot nu toe geef ik nauwelijks aanleiding, maar wat niet is kan nog komen.

In deze wereld bestaan stalkers die bovendien geen aanleiding nodig hebben. Hun belevingswereld bestaat uit een grote kluwen van samenzweringen vol verborgen boodschappen. Mijn naam is via internet te koppelen aan een beroep en een functie.

Alles overwegende besloot ik mijzelf een pseudoniem te verschaffen. Daarmee zet ik een rijke traditie voort in columnland. Op het internet geldt het bovendien als een verstandige maatregel om je gegevens niet rond te strooien. De overheid voert hiervoor zelfs een campagne. Diezelfde overheid, die ook al onze gangen kan en mag nagaan vanuit veiligheidsoverwegingen. Maar dat is een ander verhaal.

In een vorige loopbaan (TBS) stelde ik wel eens anonieme gevalsbeschrijvingen op. Ik bespaarde mijzelf en lezers werk door het delict in de naam te verwerken. Zo ontstonden de heren K. in der Lokker, de heer B. Randstichter enzovoorts.

Combinaties van namen en beroepen zijn ook in werkelijkheid soms fascinerend: we kennen allemaal Benno Baksteen die over de neerstortende vliegtuigen gaat, en burgemeester Zomerdijk die zijn dorp moest evacueren wegens een dreigende overstroming. Minder bekend maar ook vermeldenswaardig is de firma Beenhakker te Rotterdam die in protheses doet. Een tandarts die Berenklauw heet.....en voor wie het nog niet wist.......God woont in Nijmegen op de Annastraat, hij is tegenwoordig manueel therapeut van beroep. Zeg maar: de man met de gouden handjes.

En welk pseudoniem past nu bij mij? Gekoppeld aan delicten kom ik niet verder dan het pretentieuze L. Eugen voor Beste Wil. Vast geen oude adel! Met mijn huidige beroep kan ik niet veel: B. Ibliotheekmedewerker klinkt echt niet. Varieren op mijn naam leidt tot inktzwarte pseudoniemen.

Met vriendelijke groet: B. Logger

Darwin en cultuur

Iets dat mij de laatste tijd wel eens bezighoudt is de vraag: wat zal de toekomst voor bibliotheken in petto hebben? In dit jaar waarin Darwin centraal staat. Gebleken is dat evolutie op velerlei terreinen toe te passen is. Niet alleen op het ontstaan van de soorten, maar ook op andere wetenschapsgebieden is evolutie van toepassing. Het principe van evolutie blijkt in vele gevallen zelfs erg verhelderend te werken, puzzelstukjes vallen daardoor op hun plaats. Ik verwijs in dit verband naar het zeer leesbare boek van Hugh Sloan Wilson : Evolutie voor iedereen. Het recept voor evolutie is erg simpel en bestaat uit drie zaken: variatie, consequenties en overerving. Welke variatie (eigenschap) blijkt onder bepaalde omstandigheden het best aangepast te zijn (survival of the fittest) zich een bestaansrecht te verwerven? Dat is de cruciale vraag. Alles concurreert met elkaar, op cultureel gebied is er een felle strijd gaande tussen allerlei instellingen. Wie zal er in slagen om ook in de toekomst de interesse en aandacht van de klant vast te houden? Een klant die maar een beperkte hoeveelheid tijd en geld heeft. Zullen we als bibliotheken in staat zijn om ook in de toekomst ons publiek te blijven trekken? We kunnen dat alleen maar doen door goed naar onze klanten te kijken en er achter te komen wat ze willen. Wat is hun verwachtingspatroon? Als we daar dan op inspelen verwacht ik, dat bibliotheken zullen blijven bestaan. Het zal zeker niet makkelijk zijn omdat bibliothecarissen van nature graag vasthouden aan de status quo. Toch zijn er gelukkig ook legio voorbeelden van het tegengestelde. De vraag wat precies de kritische variatie voor bibliotheken zal zijn, zal de toekomst uitwijzen. Teveel achteroverleunen is er echter niet meer bij.