The Girl In The Cafe

The Girl In The Cafe (DVD) / Regisseur: David Yates. Politiek getint engels drama waarin ambtenaar van middelbare leeftijd (Lawrence) valt voor mysterieus meisje (Gina) die hij toevallig ontmoet in Londens café.

Het lijkt meteen te klikken door een wederzijdse herkenning in eenzaamheid en Lawrence zoekt al snel toenadering. Het lijkt hem een goed idee om Gina mee te vragen naar een saaie G8-top conferentie in Reijkjavik, waar hij als ambtenaar van het ministerie van financiën zitting zal hebben.

De aanvankelijk ingetogen Gina raakt betrokken bij het zgn. doel van de conferentie n.l. het bestrijden van de armoede in de wereld en diens desastreuze gevolgen en kan het niet nalaten er iedereen aan te herinneren waarvoor ze eigenlijk daar gekomen zijn.

Prachtig weergegeven drama waarin met weinig woorden veel wordt verteld. Schitterend acteerwerk van de hoofdrolspelers Bill Nighy en Kelly MacDonald.

Terugblik 2011

Dit jaar is nog niet voorbij maar ik wil de jaaroverzichten voor zijn. Januari 2011 plaatste ik een bijdrage onder de titel 'voorspelling 2011'

Laten we eens kijken hoe ik het er van af bracht.

In 2011 zal een aantal bekende Nederlanders ons ontvallen, sommige tragisch. Wees eerlijk: had ik gelijk of niet?
Het koningshuis zal positief en negatief in het nieuws zijn: dat klopte als een bus! Er zou een groot staatsman overlijden, Max van der Stoel, Havél.
De wereldeconomie blijft instabiel: helaas helemaal waar!
China en India nemen in economische betekenis toe: kon ik meer gelijk krijgen?
De Eurocrisis wordt dit jaar nog niet opgelost: nou ja, wat een inzicht! De regering krijg moeilijkheden: wie anders dan ik, had dat kunnen voorspellen?

Effecten van de bezuinigingen worden dit jaar voelbaar en slechts gedeeltelijk teruggedraaid: wat een brede visie! Vooral wanneer we bedenken dat ik vervolgde met de voorspelling dat we opnieuw worden getroffen door aanslagen, natuur- en vliegtuigrampen. Wat een vooruitziende blik!

Met als altijd gelijkhebbende groet

B.Logger.

Mooi Gelderland

Crisisvormen

Ja daar zijn we weer met de economische crisis, zo vlak voor de kerstdagen kan dat nog wel even.

Het valt mij op dat het al maandenlang 5 voor 12 twaalf is volgens onze tv economen, dat de volgende bijeenkomst van regeringsleiders, bankiers etc, steevast opnieuw beslissend of cruciaal zal worden en soms zelfs beide!

Nou dan weet u het inmiddels wel. Je zou overigens een Einstein nodig hebben om uit te leggen hoe die klok almaar op iets voor twaalven blijft staan. Of is het uurwerkje gewoon stuk en roept men maar wat?

Opmerkelijk: het tv programma Zooo crisis hield een enquête met onder andere de vraag wie de hoofdschuldige is van de crisis: good old kapitalisme eindigde met stip op 1.

Marx mag postuum tevreden zijn. Andere mogelijkheden waren Griekenland, de banken en de Euro, geduchte kandidaten waarbij ik de keuze Griekenland nogal flauw vond, dan weet ik nog wel andere landen om de schuld te geven want begon deze crisis niet in de Verenigde Staten? Mocht u morgen de revolutie verwachten: deze uitslag zegt echt niets want de keuzemogelijkheden deugen niet: een land of een financiële instelling of een munteenheid of een economisch systeem. Wie kan die keuze maken?

Lijstjes

Aan het eind van het jaar zie je de lijstjes weer opduiken. Deze zijn bijna altijd controversieel. Het lijkt wel of je het nooit eens kunt zijn met zo’n top tien (laten we het maar even houden bij een top tien). Belangrijk is natuurlijk om te weten hoe de lijst tot stand komt. In het geval van stemmen via internet, zullen het toch vaak de jongeren en de geïnteresseerden in het onderwerp zijn, die de moeite nemen om te stemmen. En hopelijk stemmen ze maar één keer.

Op de Top2000 kun je veel kritiek hebben, de eerste paar plaatsen (top 3) worden vaak bezet door dezelfde bands. Te vaak. Toch blijft het een fenomeen, waar ik elk jaar weer met veel genoegen naar kijk en luister. Met de kritiek die ik ook heb zal ik u niet lastigvallen, dat heeft ook geen zin en het verandert niets aan de Top2000. Wat ik wel kan doen is u een eigen Top10 voorschotelen, een Top10 waar niemand op heeft kunnen stemmen, waar niemand inspraak in gehad heeft. Waar ook niet over gecorrespondeerd kan worden (dat kunt u tenslotte met het jurylid en popprofessor Blokhuis ook niet).

Hier volgt dan mijn Top10 op muziekgebied, de 10 beste albums. Nou ja, de beste, dat klinkt zo zwaar, laten we zeggen, 10 albums die bij mij heel hoog scoren:

- The Rolling Stones – Exile on Main Street
- Keith Jarrett – The Koln Concert
- The Eagles – Hell freezes over
- Dusty Springfield – Dusty in Memphis
- Sigur Ros – Agaetis Byrjun
- The Who – Quadrophenia
- Pink Floyd – The Dark side of the Moon
- Bonnie Raitt – Road Tested
- U2 – How to dismantle an atomic bomb
- Sonny Landreth – From the Reach

Ik realiseer dat ik me hiermee kwetsbaar opstel, het zij zo. En zoals u ziet geef ik geen nummering dus geen volgorde aan, een selectie van 10 albums geven is al moeilijk genoeg, want er valt zo vreselijk veel af dat ook heel erg de moeite is. Waarschijnlijk krijgt u volgend jaar een ander lijstje van me, laten we het daar maar op houden.

Het vuur nog geenszins gedoofd

Het vuur nog geenszins gedoofd / Georg Forster. Forster maakte in 1790 een reis vanuit Duitsland door de Nederlanden (dat is inclusief België) Het was de roerige periode die voorafging aan de Franse revolutie. Forster toont zich een bijzonder observator met brede belangstelling, van politiek tot kunst, architectuur, wetenschap, uiterlijk, kleding, zeden en gewoonten. Als moderne (verlichte) vertegenwoordiger van zijn tijd is het boeiend te zien waar hij zich mee bezig houdt en wat zijn (voor) oordelen zijn. Die zijn hier en daar lang niet mals, zo vindt hij het praalgraf van Willem van Oranje te Delft niet om aan te zien.

Voor een beter begrip is het raadzaam om eerst de stukjes achter in het boek te lezen over de mens, zijn tijd en de situatie in de Nederlanden. Forster veronderstelt veel als bekend bij zijn lezers. Je leert hem kennen en ik vind het een sympathieke man. Zijn schrijfstijl is meestal prima te verdragen maar af en toe te bloemrijk waardoor hij vastloopt in eindeloze zinnen. Mogelijk heeft dat ook iets met de vertaler te maken. Maar wat doe je als vertaler met een zin die ook bij de schrijver niet goed tot een eind komt? Tenslotte mis ik afbeeldingen van schilderijen en plekken die hij beschrijft. Een mooi tijdsbeeld voor de fijnproevers.

BoekTweePuntNul

BoekTweePuntNul – Web 2.0, Social Media, Webtools / Louis Hilgers + 123 co-auteurs + Tessa van Zadelhoff. Van een collega kreeg Biebblogger het boekje ‘BoekTweePuntNul’ in de hand gedrukt. Zoals de titel al aangeeft een boekje over web 2.0 en social media.

Kan dat nog wel, een boekje over die materie, dacht hij? Is dat niet vreselijk ‘not done’? Het antwoord is: ja, dat kan. Want hoe langer hij er doorheen bladerde, hoe meer hij zag, dat dit toch wel een uiterst handig boekje was. Een boekje dat op het nachtkastje / bureau van geen enkele informatiemedewerker mag ontbreken.

Het is een product van 123 auteurs, co-creatie dus en dat is wel weer modern. 125 onderwerpen passeren de revue. Alfabetisch (een register ontbreekt) worden ze behandeld. Elk onderwerp krijgt twee pagina’s. Kort wordt beschreven wat het is, het ontstaan, het doel, weetjes, gebruiksmogelijkheden, een handleiding en jargon.

Veel van de sites en toepassingen kende Biebblogger al wel, of had hij wel eens van gehoord. Maar toch, je gebruikt er natuurlijk maar een paar. En in twee minuten kun je dan lezen wat bijvoorbeeld Foursquare ook alweer is, of Photosynth.

Er zijn toepassingen die je direct kunt gebruiken, webbased en zonder dat je je hoeft te registreren. Er zijn ook toepassingen waarvoor je eerst software moet downloaden. En waarbij je je nog moet registreren, dat zijn dan gebruiksmogelijkheden die Biebblogger wat minder aanspreken (vervuilt de harde schijf van zijn laptop maar). Dat moet iedereen echter zelf uitzoeken. Bladerend vond hij bijvoorbeeld een programmaatje om graffiti te maken, op het net. En dat zijn praktische toepassingen die hij direct wil uitproberen.

Concluderend: Een nuttig bladerboekje, dat niet mag ontbreken bij informatiebalies of op een Helpdesk. Voor de graffiti kunt u hier terecht.

Light up

Light up (CD) / Stevie Ann. De laatste cd van Stevie Ann is opgenomen in Amerika en geproduceerd door Mitchell Froom, maar de songs zelf zijn onmiskenbaar van Stevie Ann zelf.

Mitchell Froom heeft gewerkt met Randy Newman en Crowded House maar ook met Sheryl Crow en daar doet deze muziek ook wel een beetje aan denken. Prettig in het gehoor liggende muziek met lichte teksten en gezongen met een prachtige stem. Voor sommige luisteraars misschien saai, ik vind het prachtig.

Stevie Ann heeft een eigen geluid. Rustige muziek die je zowel als achtergrondmuziek kunt gebruiken maar waar je ook voor kunt gaan zitten om tot rust te komen, een combinatie van country, folk en pop. Ik hoop ook dat deze cd een doorbraak voor haar wordt in Amerika, dat zou zo maar kunnen gebeuren. De Bibliotheek heeft deze cd in haar collectie, en heeft haar bovendien een kort interview afgenomen. Dit interview kunt u hier lezen.

Ook internationaal wordt ze erg gewaardeerd. Allmusic geeft dit album 4 sterren. Een kort citaat wil ik u niet onthouden: "............ has never sounded better and more dignified than she does here, and the musical arrangements have never been so varied. Moreover, her English shows no trace of an accent and is nothing short of beautiful."

Niet zo maar zo II

Biebblogger heeft natuurlijk volkomen gelijk: mensen met een ernstige rijmbeperking mogen gebruik maken van een rijmrollator. Tip: vul in dat geval uw surprise in, in plaats van het cadeau wat u werkelijk gaat geven. Het gedicht wat er uit rolt kunt u vervolgens verder bewerken richting slachtoffer.

Een andere mogelijkheid is in het geheel geen rijm toe te passen.
Begin gewoon met:

de sint is als moderne vent, de rijmvorm al geheel ontwent,
sonnetten, omarmend rijm en alexandrijnen
't is tegenwoordig paarlen voor de zwijnen

Daarna kunt u uw ongerijmde gang gaan ...

B.Logger